Putin’in eski ekonomi danışmanı, meşhur Rus iktisatçı Sergey Glazyev’in Hibrit dünya savaşının devam etmesinin nedenlerini ele aldığı yazı dizini Hazal Yalın iki bölüm halinde çevirdi. İkinci bölüm:

Glazyev yazdı: Hibrit dünya savaşının devam etmesinin nedenleri üzerine – 1

Şunu da belirtmek gerek: dost-olmayan ülkelerdeki toplum bilincinde, Dostoyevski’den Danilevski’ye ve Prohanov’a ve Naroçnitskaya’ya[1] kadar, insan ruhunu ve Rusya ile Avrupa arasındaki karşılıklı ilişkilerin tarihini en iyi bilenlerimizin teşhis koymaya çalıştığı tuhaf bir patolojiyle de karşılaşıyoruz. Belki de, açıklaması ancak Bilimler Akademisi’nden Fomenko’nun tarihi rekonstrüksiyonlarında veya Klyosov’un[2] DNA-soykütüğünde bulunabilecek türden, batı Avrupa’nın son derece derin arketipleriyle karşı karşıyayızdır. Ancak, nedenlerin açıklanmasından bağımsız olarak, Anglosaksonların ve Katoliklerin örtük rusofobisi, Rusya’yı ezme fırsatı gördükleri her defasında kendisini ortaya koyar. Bu nedenle, siyasi ilişkilerin en yüksek seviyesinde bizi aldatmaya çalışmalarına şaşırmamak gerekir. Bu makale dizisinin daha önceki bölümlerinde gösterilmiş olduğu gibi, yalan, Anglosaksonların en sevgili silahıdır ve onun yardımıyla düşmanlarının davranışlarını, hatta reflekslerini yönlendirecek derecede manipüle ederler. Ayrıca bizi bile isteyen yanılgıya sevk ettiklerini de kabul etmek gerekir; çünkü bize baktıklarında bilinçaltında, yok etmeyi arzuladıkları bir tehdit görürler. Batı ülkelerinde toplum bilincinin bu hususiyeti ve iktidardaki elitin niyetlerini dikkate almak gerekir; bu elitin her temsilcisi koynunda hep bir taş saklar ve cezasız kalacağını hissettiği anda bu taşı indirmeye hazırdır. Dört yıldır kendi menfaatleri ve zevkleri için bunu yapıyorlar, Ukrayna’da kendi yetiştirdikleri Rus-düşmanı nazi rejimine para yağdırıyor, silahlandırıyor, navigasyon sağlıyor, Rus nüfusuna karşı soykırım için teşvik ediyorlar.

Ne yazık ki bu analizden çıkan sonuçlar iç açıcı değildir. Hibrit dünya savaşı, objektif nedenlerinin aşınmasına rağmen, esas itibariyle, dost-olmayan ülkelerin iktidardaki elitlerinin zayıflık olarak algıladığı bizim itidalimiz yüzünden devam ediyor. Kendi halklarının objektif menfaatlerine aykırı olarak Ukrayna çatışmasına yaptıkları harcamaları artırıyorlar ve militarizasyon siyaseti yoluna da girmiş bulunuyorlar. Bunlarla aklıselimle ve uluslararası hukuka dayanarak anlaşmaya çalışma girişimleri yararsız olmakla kalmıyor, bunlara bizi manipüle etme ve bir sonraki darbeyi indirmek için durumumuzu zayıflatmak amacıyla yanılgıya sürükleme fırsatı da veriyor. Demek ki savaşın devam etmesinin temel nedeni, bizim barışı ve uluslararası hukukun yeniden tesisini hedeflememiz, düşman tarafından bizi aldatma ve kapitülasyona zorlama fırsatı olarak algılanan uzlaşma arayışlarına hazır oluşumuzdur. NATO stratejistleri ve onların Ukraynalı kuklaları ceza görmeyeceklerinden eminler ve artık kırmızı çizgileri aşmaktan korkmuyorlar. Bunları, Rusya halkına karşı işlenen suçlara hak ettikleri cevabı vermeden durdurmak mümkün değil. Bizim yumuşaklığımız ve anlaşma çabalarına hazır oluşumuz, batı ülkelerinin liderlerini, bize karşı son Ukraynalıya varıncaya kadar, ölenlerin yerini de dünyanın dört bir yanından toplanan paralı askerlerle doldurarak savaşmak için kışkırtıyor. Bu savaşın mantığı giderek daha sert bir hale geliyor: ya onlar Rusya’yı yok edecekler, ya da biz onları ezeceğiz. Bunu ne kadar geç yaparsak kayıplarımız o kadar büyük olacak. Bu yüzden, düşman, Rusya’ya karşı işlediği her bir suç için asla geri adım atılmadan cezalandırılmalıdır.

Bu cezalar neler olabilir? Örnek olarak İran’ın Amerikan-İsrail saldırganlığına “göze göz dişe diş” prensibine göre verdiği cevap gösterilebilir. Bu seçenekte, dost-olmayan ülkelerde üretilen ve bize karşı kullanılan her dron ve füze saldırısına karşılık onların askeri ve altyapı tesisleri vurulmalıdır. Rusya’ya ait her batırılan yahut el konulan tankere karşılık da simetrik cevap verilerek AB’ye enerji kaynakları ithalatı bloke edilmelidir. Elbette, korsanlık ve terörizm bizim yolumuz değildir, bunlar bizim geleneksel değerlerimizle bağdaşmaz. Ama Anglosaksonların neandertal bilinçaltı, öyle görünüyor ki, sadece bu tür arkaik etkileşim yöntemlerinden anlıyor.

Diğer bir örneği de İsrail ve ABD gösteriyorlar: karar alma merkezlerinin ve düşman elebaşılarının yok edilmesi. Bu seçenekte, Rusya’ya düşman bütün güçlerin liderleri, uyruklarına bakılmaksızın, vurma menzilimize girer girmez hedef alınmalıdır. Bu meyanda kendimizi aldatmamalıyız; esas karar alma merkezleri Ukrayna sınırlarının dışındadır. Almanya’daki meşum Amerikan askeri varlığı, esas olarak, Ukrayna silahlı kuvvetlerinin hedeflerini tayin eden ve operasyonel eylemlerini yöneten bilişimcilerden oluşmaktadır. Batıda eğitilmiş Ukraynalı gazeteciler, yabancı küratörlerin rehberliği altında, Ukrayna’nın toplumsal bilincinde Ruslara karşı nefreti körüklüyorlar; terörize edilmiş öğretmenler ise NATO ülkelerinde yazılmış ders kitapları ve müfredat kılavuzları doğrultusunda Rus düşmanlığını büyütüyorlar. Bize karşı savaşı planlayan ve yönlendiren inanmış rusofoblar ile zorla seferber edilmiş, ahmaklaştırılmış, korkutulmuş ve boğazlanmaya gönderilmiş Rus insanlarının oluşturduğu dağınık sürüye karşı farklı tutumlar takınmak gerek. İnsan kendisine vuran değneği değil onu idare eden kafayı ısırmalı.

Üçüncü seçenek, düşmanın enformasyon teknolojileri ve iletişim sistemlerindeki üstünlüğünü nötralize etmek için elimizdeki etkili silahların kullanılmasıdır. Bu, karadaki ve deniz dibindeki iletişim hatlarının kesilmesini, veri merkezlerinin çalışmasının tahrip edilmesini, düşmanın uçan istihbarat ve keşif cihazlarının ülke menşeine bakılmaksızın vurma menzilimizde imha edilmesini, düşmanın telekomünikasyonunun temelini teşkil eden meşum Starlink grubu da dahil olmak üzere uydu bağlantılarının devre dışı bırakılmasını içerebilir. Amerikalı ve Britanyalı hedef belirleyicilerden, planlamacılardan ve analistlerden yoksun kalacak Ukrayna silahlı kuvvetleri kör olacak ve sistematik muharebe harekatı düzenleme kabiliyetini kaybedecektir. Bunun için gerekli silahlar tam olarak konvansiyonel olmayabilir. Ama ABD, füzeleri ve dronları Rusya’yı vurmak için yönlendirmek üzere kendi kozmik sistemlerini zaten sunuyor ve böylelikle, uluslararası yükümlülüklerini ihlal ederek, bize karşı askeri eylemler için uzayı da fiilen kullanıyor.

Burada, kimi pervasız kafaların ve keza uzmanlarımız ve medya grupları arasındaki herkes tarafından bilinen batı nüfuzu ajanlarının boyuna çağrısını yapıp durdukları, Ukrayna topraklarındaki hedeflerin vurulması için nükleer silahların kullanılması seçeneğini mülahaza ediyor değiliz. Belki de bu provokasyonlar, düşmanın Ukrayna’ya benzer imha vasıtaları yahut bunların üretilmesi için teknolojiler sağlamasını haklı çıkarmak için yapılıyordur. Ukrayna topraklarında nükleer enerji tesisleri bulunduğunu ve bunun için de yeterince kalifiye mühendisler ve bilim insanlarının çalışmakta olduğunu unutmayalım. Belli ki Rus Dünyasının düşmanları, bu dünyanın nükleer bir iç savaşta yok olması için can atıyorlar.

NATO’nun içeriden çökertilmesi ve AB ülkelerinde aklıselim sahibi, sorumlu ve kendi devletlerinin milli menfaatlerini savunan insanların iktidara getirilmesi seçeneğini mülahaza ediyor da değiliz. Başka ülkelerin iç işlerine müdahale, uluslararası hukuk tarafından engellenir. Ancak müdahalesizlik de, birçok sosyalizm-sonrası ülkede ve bir dizi post-Sovyet cumhuriyetinde yeterince açıklıkla görüldüğü gibi, taraftarlarımıza karşı baskı ve Rus nüfununa karşı soykırıma yol açıyor. Bu yolu seçerken, AB ve NATO’da milli egemenliğe sahip hiçbir devlet olmadığını akılda tutmak gerekir. Bunların Avrupalı üyelerini, Amerikan istihbaratının ve ABD’den kontrol edilen medyanın manipüle ettiği sorumsuz bir Avrupa bürokrasisi yönetiyor. “Derin devletin” iktidar organlarını ezme stratejisine devam ettiği ABD dahil batı ülkelerinin iktidardaki elitlerinin çekirdeğini teşkil eden büyük sermaye ve mali oligarşiden ise bahsetmeye bile gerek yok.

Bu makalenin başına dönersek, küresel ekonomik ve teknolojik yapıların barışçıl yer değiştirmesi umutlarının gerçekleşmediğini kabul etmeliyiz. Bugün artık son bulmakta olan yüzyıllık sistemik sermaye birikim döngüsü boyunca dominant olmuş bir ülkenin iktidardaki eliti, tıpkı daha önce olduğu gibi, bir dünya savaşı başlattı. Bu savaş, tıpkı geçtiğimiz yüzyıl 1930’lardaki büyük depresyon veya 1970 ve 1980’lerdeki resesyon dönemlerinde olduğu gibi, yeni teknolojik yapının üretiminin ve bu temelde ekonominin modernizasyonunun hızlandırılmış gelişmesi karşısında ekonomik aktivitedeki düşüşün üstesinden gelinmesinin vasıtası olarak hizmet ediyor.

Öyle görünüyor ki batı ülkelerindeki liberal-demokratik yönetim modeli, yeni bir uzun ekonomik dalgaya binmek üzere yeni bir teknolojik yapıya geçiş için kaynakların mobilizasyonunu savaş-dışı yollarla sağlamayı başaramıyor. Bizse her halükarda bu noktadan yola çıkmalıyız ve bir yanda dünya ekonomisindeki yapısal değişikliklerin objektif yasalarının, diğer yanda ise bize karşı NATO’da birleşmiş olan batı ülkelerinin yeni bir savaşına yol açmış bulunan sübjektif sosyal ve psikoloji faktörlerin karşılıklı çatışan etkileşimini tespit etmeliyiz.

Yürütülen para-kredi siyasetinin neden olduğu teknolojik geri kalmışlığımızı da hesaba katarsak, bu savaşta zamanın bizden yana olduğunu düşünmek saflık olur. Yeni teknolojik yapıya geçmek için en uygun dönemi kaçırmış bulunuyoruz; enerji kaynakları ve diğer hammadde emtiasından elde edilen ve bir trilyon doların üzerindeki kısmı dost-olmayan ülkelerde kalan süper kârı da bunun için kullanamadık. Onlar şimdiden bu yapının yükseliş fazına girdiler ve bize karşı savaşı da yeni teknolojileri geliştirmek, bunlara olan talebi teşvik etmek için kullanıyorlar. Bize karşı savaşın her bir günü, bu savaşın başlıca kundaklayıcılarının (ABD ve NATO yönetimin gerçek siyasetini yönlendiren bilişimci teknokratlar) kudretini artırıyor. Batı ülkelerinin gücünün bize karşı savaşta tükeneceğini sanmak yanlıştır. AB’de geleneksel sektörlerin ve eski üretimlerin durumu kötüleşiyor, ancak Amerikan bilişim devleri bu savaştan kazanç sağlıyor.

Yürütülmekte olan para-kredi siyaseti çerçevesinde ülkede bulunan kaynakların zafere erişmek için seferber edilmesi mümkün değildir; bunun sonucu, dış ticari ilişkilerimizde eşitsizlik de büyüyor. Parça ve teçhizat ithalatı için gitgide daha çok ödeme yapmak gerekiyor. Reel sektörden mali sektöre sermaye çıkışı artıyor, yurtdışına sermaye ihracı da devam ediyor. Bunun sonucu olarak yatırım aktivitesi düşüyor ve teknolojik geri kalmışlık büyüyor, bilimsel-teknik potansiyelimiz değersizleşiyor. Hiçbir şekilde mazur görülemeyecek sert ve ilkel para-kredi siyaseti yüzünden iş faaliyetlerinin bloke edilmesi, savunma kabiliyetimizi de olumsuz etkiliyor.

Dost olmayan ülkelerin iktidardaki elitinde, Ukrayna’da yürütülen savaşın onları güçlendirdiği bizi ise yıprattığı görüşü hasıl oluyor. Bu da onların saldırganlığını körüklüyor. Bu saldırganlığı söndürmek için, öncelikle, yukarıda söylendiği gibi, Rusya’ya karşı savaş suçlarında ve Ukrayna’daki Rus nüfusunun soykırımında suçluları cezalandırmak şarttır. Ve ikincisi, yeni küresel ekonomik düzen kurumlarını esas alarak çağdaş bir yönetim sistemini kurmak yoluyla yeni teknolojik yapı temelinde ileri bir ekonomik kalkınma siyasetine geçmek gereklidir. Bu konuda, serinin diğer makalelerinde birçok şey söylenmişti.

Ama diğer taraftan, İran körfezindeki savaşın yol açtığı enerji krizinin halihazırdaki devasa türev balonunu ve dolara dayalı mali sistemin çöküşünü tetikleyeceği umuduyla hiçbir şeyi değiştirmeyebiliriz de. Bunun nasıl olacağını dizinin diğer bölümlerinde ele alacağız. Ama bu “devekuşu pozisyonu”, Rus Dünyasını kurtarmak için zaruri olan ve önerdiğimiz ileri ekonomik kalkınma stratejisine geçmeden mümkün olamayacak zaferi kazanmamıza izin vermeyecek.

[1] Dostoyevski, malum. İgor Danilevski, tarihçi (1953 doğumlu); Aleksandr Prohanov tarihçi ve yazar (1938 doğumlu); Nataliya Naroçnitskaya tarihçi (1948 doğumlu).

[2] Anatoliy Fomenko, 1945 doğumlu; Anatoliy Klyosov (1946 doğumlu).

Harici’de daha önce de birçok defa Sergey Glazyev’in yazıları yayınlandı. Her çeviride, bunlara açıklayıcı notlar iliştirmeyi görev bellemiştim. Ancak bu defa bir istisna yapmak ve olası notları ilerideki bir yazıya bırakmak daha doğru olacak.

Okur, Glazyev’in “küresel ekonomik yapıyla” ilgili görüşlerini (bu, hem bir Kondrityev dalgaları teorisiyle, hem de marksist üretici güçler teorisiyle güçlü akrabalığı olan bir tezdir) özellikle, “Sosyalizmin yeni dünya-sistemindeki yeri” başlığını taşıyan dört bölümlük yazı dizisinde bulabilir.

Makalenin Rusçası 18 Haziran’da Zavtra gazetesinde yayınlandı.

***

Daha önceki yayınlarda (Zavtra gazetesinde ve İzborsk kulübüne sunulan tebliğlerde), teknolojik ve ekonomik yapıların birbirinin yerini almasının kilit bir mekanizması olarak hibrit dünya savaşının objektif nedenleri ayrıntılı bir şekilde ele alınmıştı. Bu değişiklik artık tamamlanmak üzere. Doğu ve güney Asya’da, bizim entegral olarak adlandırdığımız yeni dünya ekonomik yapısı kurumları temelinde ekonomik kalkınmanın daha efektif yönetim sistemi sayesinde yeni bir küresel ekonomi merkezi ortaya çıktı. Bunun çekirdeği Çin’in etrafında oluşuyor ve ABD’nin açtığı hibrit savaş da bu ülkenin kalkınmasına güçlü bir itilim sağlıyor. Washington’un ÇHC’nin yükselişini ticari, biyolojik, mali ve teknolojik savaşla durdurma girişimleri, Çin’i güçlendirmekten öteye geçmedi; bu ülke iç pazarın hızlandırılmış şekilde genişletilmesi, halkın refah seviyesinin yükseltilmesi, epidemiye karşı aşılamanın yürütülmesi, kendi sınır ötesi hesap sisteminin kurulması ve kendi uluslararası “Tek kuşak — tek yol” entegrasyon modelinin başlatılması, keza teknolojik egemenliğin sağlanması görevlerini arka arkaya çözdü. Washington’un hayata geçirdiği, Brzezinski’nin beş aşamalı stratejisi ise (Ukrayna’nın “anti-Rusya”ya dönüştürülmesi, AB’nin Rusya’dan kopartılması, orada bir kukla rejimin kurulması, İran’ın ezilmesi, ÇHC’nin açlık yoluyla boğmak amacıyla izole edilmesi) üçüncü aşamada tıkandı; bunun dördüncü aşamasına geçme girişimi, Pax Americana’nın açıkça çöküşüyle sonuçlandı: ABD’nin Avrupa’daki uydularının büyük çoğunluğu İran’a karşı savaşa katılmayı reddediyorlar, ABD ise süper güç havasını ve süper devlet imajını tamamen kaybetti. Avrupalı kuklalar kendi ordularını kurmaktan söz etmeye başladılar.

İleri ülkelerde teknolojik yapıların dönüşümü de neredeyse tamamlandı; bu yapıların çekirdeğini teşkil eden nano ve biyomühendislik, enformasyon, komünikasyon, dijital ve çok-katmanlı teknolojiler büyüme aşamasına geçti. Başlangıçta, bu defa militarizasyondan kaçınmak mümkün olacakmış gibi görünüyordu; zira bunların temel taşıyıcı sektörleri olan sağlık, eğitim, bilim, iletişim ve yapay zeka, askeriden ziyade sivil bir uzmanlık gerektiriyor. Silahlanma yarışının bu teknolojilerin gelişmesine sağlık, bilim ve eğitime, keza küresel ısınmayla mücadeleye yapılacak harcamaların artırılmasından daha zayıf bir itilim vereceği varsayılıyordu. Ancak NATO ülkelerinde iktidardaki elitler, tıpkı geçen yüzyıldaki selefleri gibi, Rus düşmanlığını ifrat derecesinde kışkırtarak militarizasyon yolunu tuttular; oysa bu, Rusya hammaddelerinden vazgeçilmesiyle tahrip olan ve dron, robot ve çift amaçlı cihazların üretiminde artık mutlak lider haline gelmiş bulunan ÇHC ile rekabete dayanamayan ekonomilerinin gelişmesine hiç de yardımcı olmuyor.

Kapitalizmin 16’ncı yüzyıldan başlayarak bütün tarihi boyunca dünya savaşları, dünya ekonomik yapılarının değişimine aracılık etmiş, militarizasyon ise 18’inci yüzyılın sonunda sanayi devriminden başlayarak teknolojik yapıların değişimine katkıda bulunmuştur. Bu değişimin tamamlanmasıyla birlikte dünya savaşına devam etmek ekonomik olarak anlamsız, siyasi olarak imkansız hale gelmiştir; zira artık, yeni küresel ekonomi merkezi mutlak bir üstünlük sergilemektedir. Geçen yüzyılda iki dünya savaşının son bulması, emperyal küresel ekonomik yapının çift kutuplu çekirdeğini oluşturan ve eski Avrupa imparatorluklarının kolonilerini geri alma girişimlerini bastıran ABD ve SSCB’nin yükselişiyle ilişkiliydi. Bir önceki yüzyılda Napoléon savaşları, sömürgeci küresel ekonomik yapının çift kutuplu çekirdeğini teşkil eden Rusya İmparatorluğu ve Büyük Britanya’nın yükselişiyle durdurulmuştu. ABD’nin başlattığı bugünkü küresel hibrit savaş Ukrayna’da tıkandı ve İran’da boğuldu, ama halen sona ermiş değil. Görünen o ki bu savaş yeni bir rüzgar kazandı ve “Son Dünya Savaşı: ABD Başlatır ve Kaybeder” adlı kehanet kabilinde kitapta nitelenen, hibrit dünya savaşının bir nükleer felakete evrilmesi şeklindeki düşük olasılıklı negatif senaryo şu an gözlerimizin önünde giderek daha olası hale gelmekte.

Peki bu altüst oluşun nedenleri nelerdir?

Bu sorunun cevabı için objektif yasalardan savaşın kundaklanmaya devam edilmesindeki sübjektif faktörlerin analizine geçmek gerekecek. Bunun ABD’deki başlıca itici gücü, yerel siyasi liderliğe küresel hegemonyayı, bütün düşmanları katil robotlarla imha edecek ve buna paralel olarak toplumsal bilinci kontrol altındaki medya organları ve sosyal ağlarla manipüle edecek küresel ve otomatize edilmiş bir ağ aracılığıyla korumaya yönelik gerçekçi olmayan bir tahayyül telkin eden teknokrat ve bilişimcilerdir. Amerikan siyasi eliti üzerinde baskın bir nüfuz kazanmakta olan bu “savaş partisinin” çekirdeğini, istihbarat organlarının da katkısıyla büyüyen Palantir, SpaceX, Starlink, Nvidia, Google, Microsoft, OpenAI, Anthropic ve bilişim sektörünün diğer eski-yeni liderleri teşkil ediyor. Bunlar tarafından, yapay zekanın öneminin abartılması temelinde oluşturulan devasa mali balon, mali oligarşiyle birlikte meşum “derin devleti” oluşturan Pentagon, NSA, CIA ve diğer Amerikan güvenlik kurumları tarafından destekleniyor. Bu balonun kaçınılmaz patlamaya karşı korunması, ABD’nin hibrit dünya savaşındaki zaferine dair beklentilerin şişirilmesini gerektiriyor.

Diğer NATO ülkelerinde savaşın rusofobinin körüklenmesi yoluyla kızıştırılması işiyle Amerikan “derin devleti” ve Avrupa oligarkları tarafından kontrol edilen medya organları ve siyasi liderler meşgul. Bu siyasetin Avrupa halkları için apaçık olumsuz sonuçlarına rağmen bunlar, toplum bilincini, Rus tehdidiyle ilgili miti şişirmek ve rövanşist motifleri körüklemek yoluyla manipüle etmeyi başarıyorlar. Büyük makine sanayii şirketleri bunda önemli rol oynuyorlar; bunların Çinli rakipler tarafından ele geçirilen sivil ürünler pazarındaki kayıplarını askeri teçhizata olan artan talep telafi ediyor.

Bu güçlerin toplum bilinci üzerindeki sosyal ve psikolojik tesir mekanizmalarını anlamak için İkinci Dünya Savaşının derslerini hatırlamak gerek. Hitler’in yükselişine yardım eden Britanya istihbaratı, onun kontrol altında tutulabileceğine emindi ve Çekoslovakya ile Polonya’yı Üçüncü Reich’a vermekle SSCB’ye karşı saldırısını provoke etmeyi hedefliyordu. Hitler ve yandaşları ise bütün dünyayı ele geçirmeye muktedir süper bir güce sahip olduklarına emindiler. Nazi ordusunun Sovyet silahlı kuvvetleri tarafından ezilmesinden sonra bile Churchill Roosevelt’e, Britanya, ABD ve Wehrmacht’ın kalanlarının birleşik kuvvetleriyle SSCB’ye haince bir saldırı öngören “Düşünülemez” (Unthinkable — H.Y.) planını dayatmaya çalışıyordu. Zaferden sonra bile Anglo-Amerikan müttefikler, Sovyetler Birliği’ni atom bombalarıyla bombardımana tutarak yok etme planları beslemeye devam ettiler; bunlardan ancak, SSCB’nin kendi nükleer silahlarını geliştirmesinden sonra vazgeçtiler. Buna paralel olarak, şimdi bozguna uğramış bulunan Üçüncü Reich’takiler de dahil Avrupa ülkeleri, sömürgeleri üzerindeki egemenliklerini yeniden kurmaya çalışıyorlardı: Hollandalılar Endonezya’da, Fransızlar Vietnam ve Cezayir’de, Britanyalılar ve Fransızlar birlikte Süveyş kanalında. Bunlar ancak, SSCB ve ABD’nin uzlaşmaz anti-sömürgeci pozisyonuyla burun buruna geldikten sonra, eski dünya ekonomik yapısını geri getirme girişimlerinden vazgeçtiler.

Birinci Dünya Savaşından sonra, Rusya İmparatorluğunun eski müttefikleri, Rusya’nın topraklarını aralarında bölüşmek ve nüfusunu köleleştirmek için askeri müdahaleye girişmişlerdi. Bunları ancak Kızıl Ordu ve kendi ülkelerinde bir komünist devrim tehdidi durdurmuştu.

Bu tarihi dersler, mevcut küresel ekonomik yapının küresel hegemonyasını kaybetmekte olan liderinin, ezici bir yenilgiye uğrayıncaya kadar bunu sürdürmeye çalışacağını gösterir. Britanya’nın sömürgelerini kuvvet yoluyla elde tutma girişimleri 1950’lerin ortasına kadar devam etti ve 1957’de Mısır’a saldırının utanç verici başarısızlığıyla son buldu. Britanyalılar Süveyş’ten, SSCB’nin Mısır’ı her tür vasıtayla koruyacağı tehdidi ve Washington’un da eş zamanlı olarak bu macerayı kınamasıyla defolmak zorunda kaldılar. Bu tarihi deneyimin başlıca sonucu, gerilemekte olan bir liderin dünya hakimiyetini yeniden tesis etme iddialarından ancak ilerici güçler tarafından ezici bir yenilgi tehdidi altında vazgeçeceği ve saldırganlığını dizginleyeceğidir. Gerilemekte olan bir süper güç ancak yükselmekte olan bir süper güç tarafından durdurulabilir. Eski küresel ekonomik yapının süper gücü, hakimiyetini koruma uğruna giriştiği dünya savaşını durdurması için, yeni küresel ekonomik yapının süper gücü tarafından ezilmelidir. Diğer bir seçenek, gerilemekte olan küresel ekonomik yapının süper gücünün, Rusya İmparatorluğu ve SSCB’de olduğu gibi, dağılmasıdır.

Dolayısıyla, günümüzdeki hibrit dünya savaşının bitmesi, ABD ve uydularına ezici bir bozgun yaşatılması, bunun artık kaçınılmaz görünmesi, yahut ABD ve AB’nin dağılmasını önvarsayar ki bunlar, kendilerini teşkil eden devletlerin (eyaletlerin) özerkliğini bastıran bürokratik imparatorluklardır. NATO ve AB tepe yöneticilerinin saldırganlıklarının nedeni, ikinci senaryonun gerçekleşmesini, sözümona “Rusya tehdidi” karşısında kenetlenmelerini sağlayarak engellemektir. Bu meyanda, bir yandan kamu bilincinde rusofobi körüklenirken dost-olmayan ülkelerin siyasi eliti içinde de Rusya’nın zayıflığı ve özel askeri harekat hedeflerine erişmesinin mümkün olmadığı fikri kök salıyor ve bu, onlara, ülkemize karşı açılan savaşta cezasızlık hissi veriyor, rövanşist duyguları büyütüyor. Avrupalı birçok lider, bize karşı zafer konusunda kendilerine güven kazandılar, zira Rusya’ya karşı savaşa müdahil oldukları dört yıl onlar için kârlı geçti ve bir sonuç da doğurmadı.

Dolayısıyla, NATO ülkelerinde artmakta olan rusofobi, bizim zayıflığı olduğumuz ve onların Rusya’ya karşı savaşı kundaklayan siyasi liderlerini cezalandırmayı başaramayacağımız hissiyle besleniyor. Ukrayna’daki çatışmadan bilhassa kazanç sağlayan kimi NATO ve AB yöneticileri ise kan kokusu alan yırtıcı hayvanlar gibi iyice şevke geldiler. Bunlar, Ukrayna topraklarından fırlatılan dronlar ve füzelerle ülkemizin derinlerine saldırarak Rusya’nın akaryakıt sanayiini yok etmeye yönelik bir kampanya başlattılar. Açıktır ki, bunlardan hiç değilse bazıları, kendi körükledikleri savaştan zarar görmedikleri sürece, bu militarist hezeyan sadece güç kazanacaktır. Bizim itidalimiz, onların Rusya’nın zayıflığına dair duydukları kendinden eminliği pekiştiriyor ve saldırganlığı besliyor. Rusya’nın yakılan her fabrikası yahut ölen her sivil, bunlarda neşe uyandırıyor ve bizi ezmek arzularını güçlendiriyor.

Sosyalizmin yeni dünya-sistemindeki yeri – 1

NATO-Rusya Konseyi eski Başkanı ve Alman Silahlı Kuvvetleri eski Genelkurmay Başkanı Harald Kujat, dünya siyasi liderliğinin tarihsel dersleri unuttuğunu ve insanlığın Ağustos 1914 benzeri bir küresel felaketin eşiğinde ilerlediğini bildirdi. Schiller Enstitüsü bünyesindeki Uluslararası Barış Koalisyonu oturumunda değerlendirilen analizinde Kujat, Ukrayna ve Ortadoğu’daki tırmanmanın önlenememesi halinde 50 yıl sürecek bir nükleer kış yaşanacağını aktardı.

NATO-Rusya Konseyi eski Başkanı ve Alman Silahlı Kuvvetleri eski Genelkurmay Başkanı Harald Kujat, dünyadaki mevcut siyasi ve askeri gerilime ilişkin hayati uyarılarda yer verdi.

Schiller Enstitüsü bünyesinde yürütülen Uluslararası Barış Koalisyonu oturumunda Kujat, insanlığın Birinci Dünya Savaşı öncesindeki atmosferi andıran büyük bir yıkım riskiyle karşı karşıya kaldığını belirtti.

NATO Askeri Komitesi eski Başkanı ve emekli Dört Yıldızlı Hava Kuvvetleri Generali sıfatlarıyla geniş bir askeri tecrübeye sahip olan Kujat, dünya siyasi liderliğinin tarihsel hafızasını kaybettiğini vurguladı.

Harald Kujat, uluslararası toplumun mevcut durumunu değerlendirirken küresel gidişatı geçmişteki büyük felaketlerle kıyasladı.

Savaşın önlenemez hale geldiği Birinci Dünya Savaşı başlangıcını hatırlatan Kujat, temmuz ayının son günlerinde bulunulan zaman diliminin hayati önem taşıdığını kaydetti.

Geçmişte 1 Eylül tarihinin artık çok geç olunan bir noktayı temsil ettiğini belirten Kujat, siyasi liderlerin geçmiş dünya savaşlarının insanlığa getirdiği dehşet verici yıkım derslerini tamamen unutmuş olmalarını anlaşılmaz olarak nitelendirdi.

“Ağustos 1914 benzeri bir durumun içindeyiz”

İkinci Dünya Savaşı’nda Almanya ve Avrupa’nın birçok bölgesinin yerle bir olarak moloz yığınına döndüğünü hatırlatan Kujat, gelecekte meydana gelebilecek olası bir savaşın konvansiyonel nitelikte kalmayacağını söyledi.

Avrupa Birliği Komisyonu’nun “Avrupa’yı Yeniden Silahlandır” programı ile sözde “Gönüllüler Koalisyonu” tarafından yürütülen benzeri görülmemiş silahlanma hamlelerini değerlendiren Kujat, bu harcamaların hiçbir değer taşımadığını kaydetti.

Konvansiyonel hazırlıkların asla bu biçimde yaşanmayacak bir savaşa yönelik yapıldığını vurgulayan Kujat, konvansiyonel eşiğin aşılması durumunda çatışmanın doğrudan nükleer savaşa dönüşme riski taşıdığını aktardı.

Kujat, Ukrayna krizinin ortaya çıkış nedenlerini tamamen tarafsız ifadelerle sunduğu analizinde, krizin temelinde NATO’nun doğuya doğru genişlemesinin yer aldığını belirtti.

NATO ve ABD desteğiyle yürütülen askeri adımların Rusya topraklarının derinliklerine kadar ulaştığını vurgulayan Kujat, Ukrayna ordusunun 2024 yılında Kursk bölgesine gerçekleştirdiği karadan işgal hareketinden Rusya’nın nükleer üçlüsünü hedef alan saldırılara kadar birden fazla kırmızı çizginin aşıldığını bildirdi.

Kujat, bu saldırıların Ukrayna savaşıyla doğrudan ilgisi bulunmadığını, Rusya’nın nükleer caydırıcılık kabiliyetine ulaşılabileceğini gösterme amacını taşıdığını ekledi.

Rusya’nın deniz tesislerine yönelik benzer saldırıların yapıldığını ve Devlet Başkanı Vladimir Putin’e yönelik suikast girişiminin de bu tabloya eklendiğini kaydeden Kujat, ABD ve NATO yardımıyla Rusya topraklarının derinliklerine düzenlenen İHA savaşının felaketi tırmandırdığını bildirdi.

Rusya’nın da yanıt olarak Ukrayna’ya karşı savaşı tırmandırdığını belirten Kujat, bu durumun insanlığı adım adım potansiyel bir felakete yaklaştırdığını ifade etti.

“Konvansiyonel yeniden silahlanma hiçbir işe yaramayacak”

Almanya’da Friedrich Merz hükümetinin ABD’den konuşlandırmak üzere Tomahawk füzeleri satın alma kararını değerlendiren Kujat, bu adımın gerilimi artıran ek bir aşama olduğunu kaydetti. Merz ile Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron arasında nükleer silahlar alanında işbirliği yapılmasına dair yürütülen görüşmeleri hatırlatan Kujat, Fransız nükleer silahlarının Almanya’ya yerleştirilip yerleştirilmeyeceğinin belirsizliğini koruduğunu söyledi.

Kujat, Rusya’nın bu gelişmelere son derece ciddi bir yanıt verdiğini ve bu durumları kendi stratejik planlamasına dahil edeceğini duyurduğunu açıkladı. Rusya’nın misilleme tedbiri olarak bu saldırgan silahların üretildiği tesislere Oreşnik füzesi gönderebileceğinin önceden açıkça dile getirildiğini aktardı.

Rusya’daki havanın son derece keskinleştiğini kaydeden Kujat, NATO’nun Rusya’yı stratejik yenilgiye uğratma yönündeki açık niyetine dikkat çekti.

Dünyanın en büyük ve en güçlü nükleer gücü konumundaki Rusya’nın böyle bir stratejik yenilgiyi asla kabul etmeyeceğini vurgulayan Kujat, Batı’nın bu politikasının varoluşsal bir tehlike yarattığını belirtti.

Kujat, Ortadoğu’da İran’a yönelik başlatılan kışkırtılmamış saldırı savaşının da benzer bir tırmanma sergilediğini bildirdi.

Çatışmayı çözme yolu sunan mutabakat zaptının ABD tarafından geçerli bir gerekçe olmaksızın yeniden ihlal edildiğini belirten Kujat, İran topraklarında özellikle Hürmüz Boğazı boyunca yer alan askeri tesislerin yanı sıra köprüler ve deniz suyu arıtma tesisleri gibi sivil altyapıların 12 gece boyunca ağır bombardımana tutulduğunu aktardı. İran’ın bu saldırılara Körfez İşbirliği Konseyi ülkelerindeki ve Ürdün’deki ABD askeri tesislerini vurarak sert yanıt verdiğini ekledi.

Donald Trump’ın savaşı daha sert tedbirlerle tırmandıracağını ve İran’daki nükleer tesisleri imha etmeye çalışacağını ilan ettiğini belirten Kujat, bu tesislerin dağların altında 100 metreden fazla derinlikte sert kayalıklara inşa edildiğini vurguladı.

Sığınak delici konvansiyonel bombaların bu tesisleri yok edemeyeceğini kaydeden Kujat, bu durumun taktik nükleer silah kullanımı ihtimalini gündeme getirdiğini ve böyle bir adım atılması halinde tüm felaketlerin serbest kalacağını söyledi.

“NATO’nun kışkırtmaları Rusya’nın kırmızı çizgilerini aştı”

Nükleer bir savaşın seyrine ilişkin uzman değerlendirmelerine atıfta bulunan Kujat, araştırmacı Annie Jacobsen ve bilim insanı Ted Postol’un analizlerini hatırlattı.

Pentagon’un yaptığı tüm savaş simülasyonlarının tek bir nükleer silah kullanıldığı anda mevcut bütün nükleer silahların devreye girmesiyle sonuçlandığını belirten Kujat, sınırlı bir nükleer savaş hipotezinin geçersiz olduğunu ifade etti.

Kujat, Ortadoğu’daki savaşın Yemen’i kapsayacak şekilde genişlediğini bildirdi. Suudi Arabistan’ın Sana Havaalanı’nı bombalayarak Ali Hamaney’in cenazesine katılan heyetin dönüşünü engellemeye çalıştığını aktaran Kujat, Ensarullah hareketinin Babülmendep ile Kızıldeniz arasındaki bağlantı noktasında Suudi tankerlerine saldırdığını belirtti.

Bu durumun Hürmüz Boğazı’nın kapatılmasından bile daha yıkıcı sonuçlar doğuracağını vurgulayan Kujat, dünya mal trafiğinin büyük bölümünün bu güzergahtan geçtiğini söyledi.

Boğazların tırmanma nedeniyle kapanması veya aksaması sonucunda küresel bir açlık krizinin şimdiden programlandığını duyuran Kujat, gübre tedarikinin durması veya aşırı pahalanması, enerji fiyatlarının fırlaması ve petrol rezervlerinin tükenmesinin dünyadaki en yoksul kesimlerin açlıktan ölmesine yol açacağını bildirdi.

Kujat, bu savaş senaryolarının durdurulamaması halinde dünyanın 1930’lardakinden çok daha ağır bir ekonomik depresyona sürükleneceğini ve bunun yeni askeri çatışmaları tetikleyeceğini kaydetti.

“Tek bir nükleer silah kullanımı 50 yıllık nükleer kış getirir”

Küresel gidişatın felaketle sonuçlanmaması için uyarılarda bulunan Kujat, “Nükleer kış 50 yıl sürecek ve hiç kimse hayatta kalamayacak” ifadelerini kullandı.

Nükleer patlamaların ardından atmosferi kaplayacak toz ve kurum bulutlarının gezegeni onlarca yıl sürecek dondurucu bir karanlığa mahkum edeceğini vurgulayan Kujat, bu tablonun insan uygarlığının sonu anlamına geldiğini açıkladı.

Kujat, ABD’nin Suudi Arabistan ile barışçıl nükleer araştırma tesisleri kurulması yönünde yaptığı anlaşmanın bölgede nükleer silahlanma yarışını başlatma riski taşıdığını ifade etti.

ABD yönetiminin Suudi Arabistan’dan İbrahim Anlaşmaları’nı imzalamasını talep ettiğini, ancak İsrail’in Filistin devletini tanımasını şart koşan bu adımı Suudi Arabistan’ın mevcut koşullarda kesinlikle atmayacağını belirterek bölgenin tam bir barut fıçısına dönüştüğünü vurguladı.

“Gelişmekte olan ülkeler kıtlık ve açlıkla karşı karşıya”

Schiller Enstitüsü Başkanı Helga Zepp-LaRouche ve oturuma katılan diğer uzmanlar, Kujat’ın uyarılarda bulunduğu tabloyu derinleştirerek değerlendirdi. Zepp-LaRouche, Kujat’ın makalesinde sunduğu objektif gerçeklerin küresel çapta yeniden yayımlanması gerektiğini bildirdi.

Sadece savaşı durdurmanın yeterli olmadığını, çatışmaların kökenindeki sebeplerin ortadan kaldırılması gerektiğini kaydeden Zepp-LaRouche, Papa XIV. Leo’ya sunulmak üzere hazırlanan diplomasi mektubunun hayati bir girişim olduğunu ifade etti. Küba Füze Krizi sırasında Papa XXIII. Ioannes’in üstlendiği arabuluculuk rolüne benzer bir yöntemin izlenmesi gerektiğini vurguladı.

Zepp-LaRouche, göç krizinin duvarlar örerek veya sığınmacı kampı adı verilen toplama kampları kurarak çözülemeyeceğini belirtti. İnsanların kendi ülkelerinde kalabilmelerini sağlayacak devasa ekonomik kalkınma programlarının hayata geçirilmesi gerektiğini kaydeden Zepp-LaRouche, Afrika, Asya ve Latin Amerika’da milyarlarca yeni üretken istihdam yaratılmasının zorunlu olduğunu aktardı.

“Barışın yeni adı kalkınmadır” ilkesini hatırlatan Zepp-LaRouche, bloğlar arası çatışmadan işbirliğine dayalı yeni bir küresel güvenlik ve kalkınma mimarisine geçilmesini talep etti.

“Çatışmadan işbirliğine dayalı yeni bir mimariye geçilmeli”

ABD Kongresi’nde yürütülen yasama süreçlerine de değinilen oturumda, 2027 Ulusal Savunma Yetki Yasası içerisine yerleştirilen 219. maddenin ABD ile İsrail’in askeri teknoloji ve istihbarat kabiliyetlerini yasal olarak birleştirmeyi hedeflediği duyuruldu.

Eski Milletvekili Dennis Kucinich ile Ro Khanna, Thomas Massie, Rashida Tlaib ve Ilhan Omar gibi isimlerin bu maddeyi tasarıdan çıkarmak için mücadele ettiği bildirildi. Temsilciler Meclisi eski personeli Cliff Kiracofe, ABD dış politikasının 19. yüzyıldaki İngiliz Lord Palmerston dönemi emperyalizmine geri döndüğünü, anti-Rusya, anti-Çin ve anti-İran eksenli bir çatışma politikasının benimsendiğini bildirdi.

Eski Pentagon yetkilisi Larry Wilkerson ise ABD’nin uluslararası anlaşmaları sistemli biçimde ihlal eden bir konuma geldiğini söyledi.

ABM Antlaşması, INF Antlaşması ve İran ile yapılan mutabakatların ABD tarafından tek taraflı olarak feshedildiğini hatırlatan Wilkerson, ABD ve İsrail’in İran’a yönelik hava harekatlarının bölgesel bir felakete dönüştüğünü kaydetti.

Harald Kujat’ın askeri ve stratejik analizleri ışığında bir araya gelen uzmanlar, küresel çoğunluğun Birleşmiş Milletler Genel Kurulu ve uluslararası platformlarda sesini yükseltmesi gerektiğini duyurdu.

Çin’in egemenlik, eşitlik ve barış içinde bir arada yaşama ilkelerine dayanan Küresel Yönetişim Girişimi gibi diplomasi odaklı çerçevenin tartışmaya açılması gerektiği ifade edilerek, insanlığın yok oluşun eşiğinden dönmesi için tek yolun indivisible güvenlik yani bölünmez güvenlik prensibini kabul etmek olduğu vurgulandı.