Görüş
Mısır ile yeni dönem: Taşlar yerine oturuyor

Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın 14 Şubat günü Kahire’ye giderek Mısır Devlet Başkanı Abdulfettah El Sisi ile görüşmesi milat olarak tarihe geçecektir. Türkiye’nin on yılı aşkın bir süre İhvan (İhvanül Müslimin – Müslüman Kardeşler Örgütü/Hareketi) çizgisinde görülerek eleştirilen, ulusal çıkarlarla uyumlu olmayan dış politikadan uzaklaşarak pragmatik bir çizgiye geldiğinin önemli bir başlangıcı olarak anılacaktır. Özellikle 2013 yılından itibaren yaklaşık sekiz ila dokuz yıl El Sisi yönetimine şiddetle karşı çıkıp Mısır liderini devirmek amacıyla hedef tahtasına oturttuğu politikasından vazgeçip milli menfaatleri ön planda tutan doğru bir noktaya geldiğinin en belirgin göstergesi şeklinde hatırlanacaktır.
Mısır Lideri El-Sisi’nin havaalanına eşiyle birlikte giderek Cumhurbaşkanı Erdoğan ve eşini bizzat orada karşılaması, kortej eşliğinde devlet başkanlığı sarayına gidilmesi ve Mısır medyasında geziye verilen olağanüstü önem Kahire tarafı açısından da bu ziyaret ve görüşmelerin bir milat olduğuna işaret ediyor. Aslında meseleyi çok basite indirgeyecek olursak, Erdoğan’ın Kahire ziyareti El Sisi açısından İhvan hareketine karşı sürdürdüğü mücadele açısından tam bir zafer sayılabilir.
Arap Baharı olaylarının ardından patlak veren gösterilerle Hüsnü Mübarek yönetiminin devrilmesi (2011) ve İhvan hareketinin adayı Mursi’nin yüzde elli birlik (%51) bir katılımla yapılan seçimlerde oyların yüzde elli birlik kısmını alarak devlet başkanlığına seçilmesi ve 2013 yılında El Sisi liderliğindeki askeri müdahale ile önce iktidardan uzaklaştırılıp sonra da hapishanede hayatını kaybetmesiyle sonuçlanan olaylar zincirinde Türkiye-Mısır ilişkileri yakın tarihte hiç görülmediği ölçüde bozulmuştu. Türkiye’de iktidar Mısır liderine karşı yoğun bir eleştiri yağmuru başlatmış, hükümete yakın medya adeta her gün Mısır yönetimini ve liderini ağır ifadelerle eleştirmiş ve El Sisi kötüleri ve kötülüğü tanımlamak için kullanılan bir yaftaya dönüştürülmüştü. Onlarca yıldır çok ciddi sorunlar yaşadığımız ve hatta 1974 yılında dolaylı olarak savaştığımız Yunanistan ve liderlerine bile gösterilmeyen bu tepki ve izlenen politikalar Kahire yönetimini Atina’nın tabii müttefiki haline getirmişti. Dolayısıyla, İhvan hareketini demokrasi adına ciddi ölçüde destekleyen Erdoğan’ın Kahire’ye giderek El Sisi ile yakın ve samimi fotoğraf karelerinde yer alması Mısır yönetimi açısından İhvan hareketine karşı verdikleri mücadeledeki başarının zirve noktası olarak görülüyor olabilir.
İLERİYE BAKMAK ÖNEMLİ
Türkiye’nin İhvan merkezli dış politikası o yıllarda neredeyse bütün Orta Doğu ülkeleri ile arasını sanki bir daha düzelmeyecekmişçesine bozmuştu. İsrail ile ikili ilişkilerde Arap Baharı öncesinde (2009) başlayan kötüye gidiş durdurulamadığı gibi Mavi Marmara olayı ile daha da derinleşmiş ve Netanyahu’nun tekrar başbakan olmasıyla iyice bozulmuştu. Böylece Doğu Akdeniz’in iki kritik ülkesiyle adeta düşman haline gelerek bunları Atina’ya müttefik olarak hediye etmemiz yetmiyormuş gibi, Azerbaycan ile yürüttüğümüz kardeşçe ilişkilere benzer derecede yakın dostluk içerisinde olduğumuz Suriye yönetimini devirme amaçlı Batı politikalarının tam bir parçası olunca (2011) dış politikamız tümüyle rotadan çıkıvermişti. Suriye hükümetini devirme işine birlikte giriştiğimiz Suudi Arabistan, BAE ve hatta Amerika ile Batı bu işten vazgeçtiği halde bizim Beşar Esat’ı devirmeden bu işten vazgeçmemek şeklinde özetlenebilecek yanlış politikamız bu defa da Suudiler ve BAE ile ilişkilerimizi şiddetle gerginleştirmiş ve hatta 2015 yılında yine Suriye konusunda tam karşımızda yer alan Rusya’nın savaş uçağını düşürmeyi bile göze alacak kadar radikalleşmişti.
On yılı aşkın bir süre izlenen ve Orta Doğu’nun en önemli devletlerinin aleyhimize askeri ittifaklar oluşturmaya başladıkları bu politikanın sürdürülemez olduğu açıktı ki, bu konuyu sürekli olarak dile getiren ve yazan birisi olarak, tespitlerimin ve önerilerimin doğru çıktığını görmekten dolayı fevkalade memnunum. Örneğin Doğu Akdeniz’de Yunanistan ve Kıbrıs Rum Kesimi’ne karşı yürüttüğümüz mücadelede Mısır ve İsrail sadece politik olarak Atina’nın yanında durmakla kalmamış, 2000 yılının sonlarına doğru Yunanistan’ın Girit Adası civarında yapılan askeri tatbikata bu iki Doğu Akdeniz devletinin yanı sıra Suudi Arabistan ve BAE de uzun menzilli F15 uçaklarıyla katılarak adeta Ankara’ya göz dağı vermek istemişlerdi. Kısacası dış politikamız kendi hatalarımız yüzünden tam bir çıkmaza sürüklenmişti.
Yanlış politikalarımız sonucu 2020 yılında birbiri ardına Rusya ile İdlib’de ve Mısır ile Libya’da yaşadığımız diplomatik/askeri krizlerin ardından dış politikanın ulusal çıkar esaslı gözden geçirilmesi bir mecburiyet halini almıştı. O süreç Suudi Arabistan ve BAE ile yumuşama adımlarını beraberinde getirirken Mısır ile de ilk siyasi diyaloğun başlamasını sağlamış ve hatta İsrail ile de ikili münasebetlerin toparlanmasına fırsat vermişti. Önce BAE, İsrail ve ardından Suudi Arabistan ile başlatılan normalleşme adımları hızlı sonuçlar vererek bu devletlerle yakın ilişkiler kurulurken, İsrail ile de Netanyahu’nun başbakanlıktan bir süre uzaklaşmış olmasından da faydalanılarak Ankara-Tel Aviv hattı hızla onarılmıştı. Hatta Netanyahu’nun tekrar başbakan olmasına rağmen Türkiye-İsrail ilişkileri ilerleme göstermiş ve iki lider New York’ta Türk Evi’nde görüşerek ikili ilişkilerin ulusal çıkar odaklı geliştirilmesine verdikleri önemi göstermişlerdi. Gazze faciası bu ikili ilişkilere şimdilik gölge düşürmüş gibi görünse de olayların yatışması halinde Türkiye-İsrail ilişkilerinin yeniden toparlanması ihtimalinin oldukça yüksek olduğunu rahatlıkla söyleyebiliriz.
MISIR İLE YENİ DÖNEM NASIL İLERLEMELİ
Mısır ile bugün yaşanan normalleşme sürecini bu çerçevede ele almak gerekir. Türkiye’nin ideolojik içerikli dış politikasının en önemli tarafını oluşturan Mısır yönetimi karşıtlığı politikasından vazgeçmesi Ankara-Atina eksenini güçlendirirken Kahire-Atina hattının yapaylığını zamanla daha belirgin olarak ortaya koyacaktır. Türkiye ile Yunanistan arasındaki güç mücadelesinde eskiden Mısır ve İsrail tarafsız kalarak Ankara’ya destek vermiş olurlardı. Şimdi öncelikle Mısır’ı bu çizgiye tekrar getirmek gerekecektir ki, Türkiye ile ulusal çıkar esaslı yakın ve dostane ilişkiler kuracak olan bir Mısır’ın Yunanistan ile Türkiye’ye karşı askeri ittifak içerisinde olması zaten beklenemez. Ticari ve diplomatik ilişkiler içerisinde olmalarının bizim açımızdan çok fazla bir önemi olmayabilir ki, onların da sınırlı kalacağına şüphe olamasa gerektir.
Mısır ile ekonomik ve ticari alanda yürüteceğimiz kapsamlı ilişkilere ilaveten özellikle bölgesel barış ve istikrar açısından işbirliği yapabileceğimiz pek çok proje olduğu açıktır. Şimdilerde çok öne çıkan Gazze faciası ve Filistin sorununda Mısır’ın diğer Arap ülkeleri (Suudi Arabistan, BAE ve vd.) ile birlikte önce kalıcı bir ateşkes ve ardından da tam bağımsız Filistin Devleti politikalarına destek olmamız çıkarlarımıza uygun olabilir. Bu konuda belirlenecek politikanın ve varılacak nihai uzlaşmaların Türkiye tarafından şekillendirilmesinden ziyade Mısır ve diğer Arap ülkelerinin himayesinde/mimarisinde belirlenecek politikaların Ankara tarafından desteklenmesi ve soğuk bir barışa ulaşılabilmesi halinde bunun içeriğinin yapıcı/pozitif unsurlarla doldurulması Ankara’nın çıkarlarına daha uygun görünüyor.
Öte yandan Mısır ile özellikle Libya’ya barış ve istikrar getirme konusunda da işbirliği yapılabilir ki, bu konu Türkiye’nin çıkarları açısından çok daha önemli olabilir. Başkentte faaliyet gösteren ve uluslararası kabul gören Trablus hükümeti ve Doğu Libya’da Tobruk merkezli Temsilciler Meclisi arasındaki iktidar mücadelesinin iki rakip sponsoru olarak hareket etmek yerine Türkiye ve Mısır bu grupları uzlaştırmaya çalışarak Kuzey Afrika’nın bu önemli ülkesine barış ve istikrar getirmeye önemli katkılarda bulunabilirler. Türkiye’nin daha önce Rusya ve İran’la birlikte Suriye’ye barış getirmek amacıyla kurduğu Astana Platformu modeli bu defa da Kahire Platformu şeklinde düşünülebilir ki, böyle bir girişim Ankara-Kahire ilişkilerinde güven unsurunu öne çıkarabilir.
Türkiye, Mısır, Suudi Arabistan ve BAE’nin katılacağı bu Platforma Libya petrolünün en büyük tüketicisi İtalya ve hatta Kaddafi zamanında bu ülkeyle önemli bağlantılar kurmuş olan Rusya da davet edilebilir. Fransa ve İngiltere’nin başını çektiği ve Amerika’nın da NATO ile birlikte katılarak istikrarsızlaştırdıkları Libya’nın 2011 öncesi yıllarda Afrika kıtasında kişi başına düşen en yüksek milli gelire sahip olduğunu, demokratikleştirildikten sonra Afrika içlerinden gelip Avrupa’ya geçmeye çalışan illegal göçmenlerin açık hava köle pazarlarında alınıp satıldığı bir ülke haline dönüştürüldüğünü unutmamak gerekiyor. Libya’nın istikrarı bizim bu devletle yaptığımız münhasır ekonomik bölge anlaşmasının da bölgesel kabul görür hale gelmesine ciddi katkılarda bulunması ve Yunanistan’ın tezlerini zora sokması kuvvetle muhtemeldir.
Kısacası Mısır ile yağacağımız epeyce iş ve elde edeceğimiz karşılıklı ortak çıkar var ama iç işlerine karışmamaya itina gösterilmesi, bizim de destek vereceğimiz Filistin devleti konusunda önceliğin/liderliğin çoğu zaman Mısır’da olması ön kabulüyle hareket edilmesi, başta Libya meselesi olmak üzere ulusal çıkarlara öncelik verilmesi ve gerek Mısır gerekse bölgedeki alt yapı projelerinden pay almaya odaklanan bir politikada sebat gösterilmesi elzem görünüyor.
Görüş
Çinli analist Harici için yazdı: Dünyanın alışması gereken Çin yaklaşımı

Çin, Rusya ve ABD arasında gerçekleştirilen bu üçlü zirvenin en önemli anlamı, kaç somut sorunu çözdüğünde değil, toplantının bizzat kendisinin tarihî bir dönüm noktası olmasında yatıyor.
Son birkaç on yılın uluslararası diplomasi tarihine baktığımızda, ne G8 ne de G20 çerçevesinde Çin, Rusya ve ABD liderlerinin doğrudan katıldığı, üç ülke arasındaki ilişkilere odaklanan bu türden resmî bir diyalog gerçekleştiğini görüyoruz.
Rusya bir dönem G8 üyesiydi. Ancak bu yapı içinde diğer Batılı üyelerle arasındaki yapısal farklılıkları aşmakta her zaman zorlandı. Çoğu zaman onların baskısıyla karşı karşıya kaldı. G20’ye gelince, Çin, Rusya ve ABD liderleri bu grubun toplantılarına katılmış olsalar da üç ülke daha önce bu şekilde bir araya gelmedi.
Bu kez durum farklı. Dünyanın en belirleyici askerî kapasitesine, nükleer cephaneliklerine ve ekonomik nüfuzuna sahip üç ülke, birbirleriyle doğrudan iletişim kurmanın yeni bir yolunu keşfetmeye başlıyor.
Bu nedenle zirvenin değeri, kaç somut anlaşmazlığı çözdüğüne bakılarak ölçülmemeli. Karmaşık uluslararası sorunlar tek bir toplantıda çözülemez. Asıl önemli olan, üç büyük gücün birlikte çözüm aramaya istekli olduklarını dünyaya göstermiş olmaları. Belirli konulardaki görüş ayrılıkları devam etse bile üç ülke en azından meseleleri ele alabilecekleri, eşgüdüm sağlayabilecekleri ve ortak zemin arayabilecekleri bir platform oluşturdu.
Öte yandan zirvede, Uluslararası Ceza Mahkemesine açık bir uyarıda bulunulması da dahil olmak üzere somut meselelerin doğrudan ele alınması, bunun yalnızca sembolik önem taşıyan bir diplomatik gösteriden ibaret olmadığını ortaya koyuyor. Burada asıl mesele, büyük güçlerin somut uluslararası konularda ortak bir tutuma ulaşıp ulaşamayacakları ve bu tutumun pratikte bir etki yaratıp yaratamayacağı.
Tepkilerin arkasındaki siyasi hesaplar
Zirveye yönelik itirazların sayısı az değil. Ancak daha yakından bakıldığında, eleştirilerin çoğunun toplantının uluslararası topluma fayda sağlayıp sağlayamayacağından ziyade, eleştiriyi yöneltenlerin siyasi tutumları ve çıkarlarıyla ilgili olduğu görülüyor.
ABD’de Demokrat Parti’ye yakın bazı medya kuruluşlarının tek bir temel amacı varmış gibi görünüyor: Trump’ı eleştirmek. Trump ne yaparsa yapsın, attığı adımlar siyasi gösteriş, Putin’e verilmiş diplomatik bir taviz ya da Amerika’nın geleneksel müttefiklerine ihanet olarak sunulabiliyor.
Kendilerini dünya vatandaşı olarak tanımlayan bazı neoliberallere göre ise dünyanın geleceğinin kabul edilebilir tek bir biçimi var: Kendi ideallerine uygun olan biçim. Bu kişiler, ülkelerin gerçek çıkar çatışmaları içinde nasıl ortak zemin bulabilecekleriyle gerçekten ilgilenmiyor. Uluslararası düzenin kendi tasavvur ettiklerinden farklı bir yönde gelişebileceğini kabul etmeye ise daha da az istekliler.
Avrupa’nın tepkisi ise büyük ölçüde Ukrayna’nın geleceğine ilişkin kaygılarından ve Putin’in uluslararası diplomasinin merkezine geri dönmesini görmek istememesinden kaynaklanıyor.
Ancak burada bakış açısının temelden tersine çevrilmesi gerekiyor. Rusya, üyeleri Ukrayna’ya ekonomik destek, silah ve teknolojik yardım sağlamayı sürdüren NATO blokunun tamamıyla karşı karşıya. Bu dış desteğin büyüklüğüne rağmen Rusya, savaş alanında üstünlüğü ele geçirmeyi başardı. Bu durum tek başına bile Rusya’nın gücü ve uluslararası sistemdeki konumu hakkında çok şey söylüyor.
Rusya artık Sovyetler Birliği değil, kuşkusuz. Ancak Rusya’nın gücü hiçbir zaman yalnızca gayrisafi yurt içi hasılasıyla ölçülebilecek bir şey olmadı. Ekonomisi ABD ve Çin ekonomilerinden oldukça küçük olsa da savaş, Rus ekonomisinin dayanıklılığını ortaya koydu. Rusya ayrıca dünyanın en önemli askerî ve nükleer güçlerinden biri olmayı sürdürüyor. Hiçbir uluslararası güvenlik düzenlemesinin görmezden gelemeyeceği bir güç. ABD ve Avrupa’nın Rusya’yı yenilgiye uğratamamış olması da bunu zaten kanıtladı. Rusya’nın önemini göstermek için Putin’in kendisine özel bir diplomatik platform elde etmesine hiç gerek yok.
Ukrayna’nın geleceğine gelince, bu gelecek kaçınılmaz olarak hem Ukrayna’nın kendisinin hem de büyük güçlerin dahil olduğu bir eşgüdüm sürecinin ürünü olacak. Avrupa ülkeleri elbette Ukrayna’yı desteklemeyi sürdürebilir. Ancak yalnızca kesintisiz yardım sağlayarak savaşın sonucunu bütünüyle kendi istedikleri koşullarda belirleyebileceklerine inanıyorlarsa muhtemelen bir yanılsama içindeler. Ukrayna’nın egemenliğine ve güvenlik çıkarlarına saygı gösterilmesi gerekir. Fakat bu, Ukrayna’nın geleceğinin mevcut güç dengesi dikkate alınmadan tartışılabileceği anlamına gelmez.
Zirvenin bir temel gerçeği bir kez daha teyit etmiş olması özellikle önemli: Nükleer güçler arasında doğrudan askerî çatışma, bütün tarafların kaçınmaya kararlı olduğu bir durum. Nükleer caydırıcılık, yalnızca konvansiyonel askerî gücün büyütülmüş hâli değildir. Büyük güçler arasındaki çatışmaların risk yapısını kökten değiştirir. Bu da bütün tarafların rekabet sürerken kırmızı çizgilerini korumalarını ve görüş ayrılıklarına rağmen iletişim kanallarını açık tutmalarını gerektirir.
Tukidides Tuzağı teorisini benimseyenler, eski metinleri tarayıp sözde tarihsel örüntüler bulabilecek entelektüel kapasiteye sahip olabilirler. Ancak modern dünyada nükleer silahların gerçekte ne anlama geldiğini kavrayacak kadar güçlü bir sezgiden yoksunlar. Antik çağın şehir devletleri arasındaki güç değişimlerini mekanik biçimde günümüzün büyük güç rekabetine uyarlamak ya da yükselen bir güçle yerleşik bir gücün kaçınılmaz olarak savaşa gireceğini öngörmek, çağdaş uluslararası ilişkilerin kendine özgü koşullarını yeterince anlamadıklarını gösteriyor. Umarım bu zirve onları yeniden düşünmeye sevk eder: Gerçeklikten kopuk tarihsel benzetmelerin yarattığı gürültü azalsın, içinde yaşadığımız stratejik ortamın daha iyi anlaşılması öne çıksın.
Asya’da ise özellikle Japonya’nın tepkisi oldukça güçlü görünüyor.
Japonya dışarıda bırakılmaktan korkuyor. Ancak bu kaygının kaynağı kendi eylemlerinde yatıyor. Japonya, İkinci Dünya Savaşı’nın mağlup ülkelerinden biri. Savaş sonrası uluslararası konumu ve güvenlik düzenlemeleri, kendine özgü tarihsel koşullara dayanıyor. Bugün Japonya, güvenlik garantileri bakımından ABD’ye bağımlı kalmayı sürdürürken ABD öncülüğündeki düzen içinde daha fazla özerklik elde etmek istiyor. ABD-Çin rekabetinden yararlanmak istiyor ama aynı zamanda bölgesel güvenlik meselelerinde Çin ve Rusya’yı tekrar tekrar kışkırtıyor. Üstelik Japonya’da nükleer silah edinme olasılığını açıkça tartışan kişiler de var.
Hem bağımlı kalmak hem de bu bağımlılıktan kurtulmak istemek, büyük güçler arasındaki rekabetten faydalanmaya çalışırken bölgesel güvenlik ortamını yeniden şekillendirmeye yönelmek… Bu çelişki Japonya’yı giderek daha karmaşık bir konuma sürüklüyor.
Japonya, büyük güçler arasında oluşturulan yeni bir diyalog platformunun dışında bırakılmaktan endişe ediyorsa bunun açıklamasını öncelikle kendi politika tercihlerinde aramalı. Komşularıyla tekrar tekrar gerilim yaratma konusunda inisiyatifi ele alan bir ülkenin, diğer büyük güçlerden bölgesel güvenliği tartışırken kendi kaygılarına öncelik vermelerini beklemesi pek gerçekçi değil.
Dikkat çekmeye değer bir başka husus da üç ülkenin Orta Doğu’daki meselelere yaklaşım biçimi.
Orta Doğu bugün dünyanın en önemli jeopolitik gerilim merkezlerinden biri. Görüşmelere enerji meselelerinden başlama kararı ise özellikle isabetli bir hamle. Enerji, küresel ekonominin işleyişinin temelini oluşturuyor ve üç ülkenin de bu alanda doğrudan çıkarları bulunuyor. Enerji güvenliği, arz istikrarı ve bölgesel koşullar, müzakereler için ortak bir zemin sunarken bölgesel çatışmalar, deniz güvenliği ve uluslararası siyasi düzen gibi daha geniş meselelerin ele alınmasına da imkân tanıyor. Bu, üç ülkenin bölgeye ilişkin siyasi tutumlarının aynı olması gerektiği anlamına gelmiyor. Üç büyük gücün Orta Doğu’nun geleceğini kendi aralarında belirleme niyetinde oldukları anlamına da gelmiyor. Buradaki çıkış noktası, çıkarlarının kesiştiği ve ortak zemin bulunabilecek alanları tespit etmek.
Bu durum aynı zamanda üçlü zirvenin hiçbir şekilde dünyayı Yalta tarzı paylaşma girişimi olmadığını da gösteriyor.
Yalta Konferansı, askerî zafer ve işgalin yarattığı güç dengesi temelinde büyük güçlerin savaş sonrası dünyayı düzenlemesini temsil ediyordu. Bu zirve ise farklı bir şeyi temsil ediyor: Uluslararası alanda muazzam nüfuza sahip üç ülkenin, farklı çıkar ve tutumlarına rağmen birlikte hareket edebilecekleri alanları belirlemeye çalışmasını.
Bunlar, uluslararası ilişkilere ilişkin temelden farklı iki mantık.
Çin neden geleneksel büyük güçler gibi davranmıyor?
Çin dışında pek çok insan hâlâ şu soruyu anlamakta zorlanıyor gibi görünüyor: Çin artık büyük bir askerî ve ekonomik güç olduğuna göre neden geçmişin büyük güçleri gibi davranmıyor?
Çin neden nüfuz alanları oluşturmaya girişmekte acele etmiyor? Neden başka bölgeleri askerî varlığıyla kontrol altına almaya ya da kendi siyasi sistemini ve değerlerini başka ülkelere dayatmaya hevesli değil?
Bu soruların yanıtı, Çin’in kendi siyasi ve düşünsel geleneklerinde yatıyor.
Çin düşüncesindeki wangdao (ahlaki otoriteye dayalı yönetim) ve tianxia (gök kubbenin altındaki her şey) kavramları, komünist düşünceden kaynaklanan enternasyonalist ideallerle birlikte Çin’in uluslararası ilişkileri kavrayışının bir parçasını oluşturuyor. Çin, gücü kullanarak ülkeleri karşıt kamplara ayırmak yerine, görüş ayrılıklarının istişare yoluyla çözülmesine ve farklı tarafların çıkarlarının uzlaştırılmasına önem veriyor. Bu yaklaşımın izlerini Çin’in iç siyasi sisteminde bile görmek mümkün.
Örneğin Çin’in yasama sürecini ele alalım. Bu süreç, yalnızca oylama yapılıp basit çoğunlukla ya da üçte iki çoğunlukla bir yasanın kabul edilmesinden ibaret değil. Yasa tasarıları sunulmadan önce kapsamlı araştırmalar yapılıyor ve görüşler toplanıyor. Yasama sürecinde öneriler tekrar tekrar tartışılıyor ve değiştiriliyor. Resmî oylama öncesinde mümkün olan en geniş mutabakatın sağlanması için çaba gösteriliyor. Amaç yalnızca bir yasanın kabul edilmesi değil, nihai metnin Ulusal Halk Kongresi milletvekillerinin mümkün olduğunca büyük bir bölümünün onayını almasını sağlamak.
Bu, Çin’in yasama sisteminde görüş ayrılıklarının bulunmadığı ya da bütün yasaların oybirliğiyle kabul edildiği anlamına gelmiyor. Ancak çoğunluğu elde etmek için rekabete dayalı bir anlayıştan farklı bir siyasi yaklaşımı yansıtıyor. Burada amaç, oylamanın kendisini anlaşmazlıkları çözmenin tek yolu olarak görmek yerine, oylamadan önce görüş ayrılıklarını mümkün olduğunca gidermek.
Üçlü zirve de benzer bir düşünce biçimini yansıtıyor. Temel amaç, ülkelerden taraf seçmelerini istemek değil, ortak zemin aramak. Önce ülkeleri kamplara ayırıp ardından olası işbirliğini tartışmak yerine, ortak ilgi alanlarından yola çıkmak ve birlikte ilerleme kaydedilebilecek alanları belirlemek hedefleniyor.
Elbette Çin’in jeopolitik düşüncesi, son derece köklü bir tarihsel deneyim birikimine de dayanıyor.
Binlerce yıl boyunca Çin’in toprakları, etkili bir yönetimin nispeten mümkün olduğu coğrafi sınırlara ulaşıncaya kadar kademeli olarak genişledi. Bir bakıma Çin, kolaylıkla yönetebileceği alanın sınırlarına ulaştı. Geçmişteki Çin hanedanlarının daha fazla genişleme hırsı taşımadıkları ya da daha uzak bölgelere güçlerini yansıtmaya hiç girişmedikleri söylenemez. Ancak Çin’in tarihsel deneyimi, bir ülkenin gerçek yönetim kapasitesini ve lojistik destek imkânlarını aşan genişlemenin ağır bir yüke dönüşebileceğini defalarca gösterdi. Sınır bölgelerini yönetmek, uzak mesafelere askerî seferler düzenlemek ve yabancı topraklarda uzun süreli savaşlar yürütmek, muazzam ulusal kaynaklar tüketir. Bu maliyetler bir ülkenin taşıyabileceği düzeyi aştığında iç gerilimlerin birikmesini hızlandırabilir, hatta ülkeyi gerileme sürecine sokabilir.
Dünyayı paylaşmanın hayalini kurmak kolaydır. Ancak bu hayali gerçeğe dönüştürmek, söz konusu emellerle orantılı ölçekte güç yansıtabilme kapasitesi gerektirir. Üstelik güç yansıtma kapasitesi, genişlemeye yönelik yeni dürtüler de yaratabilir: Mevcut kontrolü sürdürmek daha fazla kaynak gerektirir; kazanılmış çıkarları korumak ek güvenlik yükümlülükleri doğurur; nüfuz kaybını önlemeye çalışmak ise müdahale alanının sürekli genişlemesine yol açabilir. Bu mantık kolaylıkla kontrolden çıkabilir ve genişleme hayalini, ülkenin kapasitesini aşan yüklerin yarattığı bir kâbusa dönüştürebilir.
Coğrafi Keşifler Çağı’ndan bu yana Avrupalı güçlerin yükseliş ve çöküşleri, bunun sayısız örneğini sunuyor. Çinliler de elbette bunlardan ders çıkardı.
Çin’in jeopolitik düşüncesinin bütünüyle realist hesaplarla açıklanabileceğine inanmıyorum. Yukarıda da belirttiğim gibi, bu düşüncenin çok daha derin tarihsel, siyasi ve entelektüel kökleri var. Ancak belki de mevcut aşamada, başkalarının Çin’in tutumunu anlaması için en yararlı bakış açısı realist yaklaşım.
Çin, uluslararası meselelere katılma kapasitesinden yoksun olmadığı gibi kendi çıkarlarını savunma kararlılığından da yoksun değil. Asıl mesele, Çin’in nüfuzunu genişletmenin mutlaka nüfuz alanları oluşturmayı gerektirdiğine ya da uluslararası sorunların yalnızca büyük güçler arasındaki güç rekabeti yoluyla çözülebileceğine inanmaması.
Üçlü mutabakattan bölgesel istişareye
Elbette büyük güçler arasında istişareyi vurgulamak, üç ülkenin dünyanın geri kalanı adına karar alabileceği anlamına gelmiyor.
Tam tersine, üç ülke belirli bölgesel meselelerde çabalarını eşgüdümlü hâle getirmeye çalıştığında, Çin’in ilgili ülkelerin de istişarelere dahil edilmesinde ısrar etmesi beklenebilir. Üç büyük güç, ortak ilgi alanlarına giren meselelerde genel ilkeler üzerinde mutabakata varabilir. Ancak yalnızca bu mutabakata dayanarak herhangi bir bölgesel düzenlemeyi dayatmamalılar. Bölge ülkelerinin egemenliklerine, çıkarlarına ve iradelerine saygı gösterilmeye devam edilmeli.
Çin, Orta Doğu’da hâlihazırda çeşitli diplomatik müzakere süreçlerine kolaylaştırıcılık yaptı. Bu girişimlerin sonuçları farklılık gösterse de bazı somut değişimler sağlandı. Çin’in arabuluculuğunda Suudi Arabistan ile İran arasındaki diplomatik ilişkilerin yeniden kurulması bunun dikkat çekici örneklerinden biri. Bu tür diplomatik çabaların önemi, Çin’in ilgili ülkeler adına bölgenin geleceğini belirlemesinde değil. Zaten Çin’in kalıcı barışı kesin olarak güvence altına alması da mümkün değil. Önemli olan, geçmişte birbirleriyle iletişim kurmakta zorlanan ülkelere yeniden müzakere masasına dönme fırsatı sunması.
Bu anlamda Çin’in teşvik etmeyi amaçladığı şey, üç büyük gücün dünyayı birlikte yönettiği bir kulüp değil. Büyük güçler arasında eşgüdüme dayanan, bölge ülkelerinin de sürece katıldığı ve istişare yoluyla mutabakatın kademeli olarak genişletildiği bir uluslararası ilişkiler modeli.
Son bir noktaya daha realist bir perspektiften değinmek istiyorum. Çin’de yaygın olarak kullanılan bir ifade, Çin, Rusya ve ABD’yi Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyinin beş daimi üyesi arasındaki “ilk üç” olarak tanımlıyor.
Bu elbette resmî bir diplomatik terim değil. Ancak dünyadaki mevcut güç dengesine ilişkin sezgisel bir kavrayışı yansıtıyor. İngiltere ve Fransa, BM Güvenlik Konseyindeki daimi üyeliklerini koruyor. Bununla birlikte, bu ülkelerin toplam ulusal güçleri ve uluslararası nüfuzları, sömürge imparatorlukları dönemindekine kıyasla önemli ölçüde değişti.
Bir bakıma İngiltere ve Fransa’nın uluslararası konumları, sömürgecilik döneminden kalan bir miras. ABD ve Rusya’nın geleneksel jeopolitik düşünceleri ise sömürgeci güçlerin izlediği küresel genişleme mantığı ile İkinci Dünya Savaşı sonrasında şekillenen süper güç rekabetinin bir birleşimi. Çin’in yükselişi, uluslararası ilişkiler sahnesine farklı türden bir pratiği dahil etti.
Çin, ABD’nin, Rusya’nın ve diğer ülkelerin uzun zamandır yerleşmiş düşünce biçimlerini bir gecede değiştiremez. Ancak belki de gelecekte uluslararası toplum, Çin’in istişareye dayalı yaklaşımına giderek alışacak ve bu yaklaşımın daha fazla uluslararası meselede rol oynadığını görecek.
Bazıları bu tür bir üçlü zirvenin yeniden düzenlenip düzenlenemeyeceğini sorguluyor. Bana kalırsa mesele o kadar karmaşık değil. Artık böyle bir platform ortaya çıktığına ve üç büyük güce doğrudan iletişim kurma ve ortak zemin arama fırsatı sunduğuna göre, gelecekte hangi ABD başkanı, hangi partiden olursa olsun, böyle bir toplantıya katılma fırsatını kolayca geri çevirebilir?
Görüş
APEC Zirvesi: Çin, Trump’la ilişkilerinde “duygusal değer” sanatını nasıl kullanıyor?

2026 yılında Shenzhen’de düzenlenen APEC Zirvesi, çağdaş diplomasi tarihinde sembolik ancak önemli bir sayfa açmaya aday: Çin Devlet Başkanı Xi Jinping, ABD Başkanı Donald Trump ve Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin, Çin Dışişleri Bakanlığı tarafından “çığır açıcı öneme sahip” olarak nitelendirilen üçlü bir görüşme gerçekleştirecek. Böyle bir tanımlamanın abartılı olmadığını savunmak için gerekçeler var: Bu, aslında Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’nin beş daimi üyesi arasındaki en güçlü üç ülkenin devlet başkanlarının tarihte ilk kez üçlü bir görüşme gerçekleştirmesi olacak.
Bu üç ülke arasında dikkat çekici üç ikili ilişki dinamiği bulunuyor: Çin ve ABD, dünyanın açık ara en büyük iki ekonomik süper gücünü oluşturuyor; Rusya ve ABD, dünyanın açık ara en büyük iki nükleer askeri süper gücünü oluşturuyor; Çin ve Rusya ise birlikte, Batı öncülüğündeki mevcut neoliberal dünya düzenine meydan okuyan en güçlü aktörler konumunda. Dolayısıyla bu üç ülkenin, bugün dünyanın güvenliğini ve ekonomik kalkınmasını etkileyen en büyük faktörler olduğunu söylemek abartı olmaz. Bu nedenle söz konusu üçlü görüşme, somut sonuçlarından çok sembolik nitelik taşısa bile, derin bir tarihsel öneme sahip olmaya aday. İnsanların bu üçlü görüşmeden bekleyebileceği önemli gelişmelerden biri, üç devletin liderleri arasında uzun vadeli ve düzenli bir üçlü görüşme mekanizması oluşturulup oluşturulamayacağıdır. Eğer bu görüşme böyle uzun vadeli bir mekanizmanın kurulmasını sağlayabilirse bu, Çin, Rusya ve ABD’nin en azından sembolik düzeyde, aralarındaki rekabetin şiddetini kontrol altında tutmak ve küresel çatışma ve krizleri birlikte çözmek konusunda işbirliği yapmakla ilgilendikleri anlamına gelir.
Bu üçlü görüşmenin son derece büyük bir sembolik öneme sahip olduğunu kabul etmekle birlikte, dünya düzeninde 1945 Yalta Konferansı’nın yarattığına yakın ölçekte somut değişiklikler yaratacağını düşünmüyorum. Çin açısından bu görüşmenin amacı, ABD ile yumuşama sağlamak için ciddi anlamda yeni bir platform oluşturmak değildir. Çünkü Çinliler, ABD’yi Çin’i stratejik rakibi olarak görmekten asla vazgeçiremeyeceklerinin tamamen farkındadır. Bana göre bu Xi-Putin-Trump görüşmesinin Çin açısından amacı, ABD ile uzun vadeli stratejik rekabetinde kendisine daha fazla zaman kazandırmak için “duygusal değeri” kullanmaktır.
“Duygusal değer”, Çin internetinde ortaya çıkmış ve popülerleşmiş bir kavramdır. Bir ilişkide veya sosyal etkileşimde başkalarına olumlu duygusal destek, rahatlık ya da mutluluk sunabilme becerisini ifade eder. Birine para veya başka kaynaklar gibi gerçek kullanım değeri sunamadığınızda ya da sunmak istemediğinizde, ona kaynak harcamaktan kaçınırken kendisini saygı görmüş hissettirmek için “duygusal değeri” kullanabilirsiniz. Trump’ın 2016’daki ilk başkanlık döneminden ve 2018’de Çin-ABD ticaret savaşının ilk turundan bu yana Çinliler, onun öngörülemez kişiliğinden ciddi biçimde rahatsız oldu. Çinli yetkililer, Trump’ın ticaret meseleleri hakkında yaptığı açıklamaları ne kadar ciddiye almak gerektiği konusunda sık sık kafa karışıklığı yaşadı. Ancak Putin’in performansı, Çin’e Trump’la nasıl başa çıkılacağı konusunda dikkat çekici bir ders verdi: Rusya-Ukrayna savaşı sırasında Putin, Trump’ı bu çatışmada arabulucu olarak kabul etmeye hazır olduğunu belirten çeşitli açıklamalar yaptı. Putin’in Trump’la saatlerce telefonda konuştuğu, böylece Trump’ın duygusal açıdan tatmin olmasını ve kendisine saygı gösterildiğini hissetmesini sağladığı çeşitli örnekler yaşandı. Ancak bu sırada Rus ordusu cephedeki operasyonlarını durdurmadı. Putin’in Trump’a uyguladığı duygusal “masaj”, aslında Rus ordusuna cephedeki topraklar üzerindeki kontrolünü genişletmek için daha fazla zaman kazandırdı.
Çin açısından Putin’in Trump’la ilişkilerindeki başarısı son derece yararlıydı ve Çinliler bunu hızla ondan öğrendi: Trump Mayıs 2026’da Pekin’i ziyaret ettiğinde Çinliler, daha önce Çin tarafından yaptırıma uğratılmış olan ABD Dışişleri Bakanı Marco Rubio da dahil olmak üzere Trump’a ve beraberindekilere büyük bir misafirperverlik gösterdi. Çin medyasında “Rubio, Pekin’deki Büyük Halk Salonu’nun mimarisi karşısında hayran kaldı” gibi manşetler öne çıktı. Ancak önemli siyasi meseleler açısından bu ziyarette çok az sonuç elde edildi ve iki ülke ortak bir bildiri bile yayımlamadı. Trump’ın mayıs ayındaki Çin ziyareti, adeta yaşlı insanlardan oluşan bir turist grubunun gezisinden ibaret görünüyordu ve Çinliler bu ziyaretten Çin-ABD ilişkilerinde herhangi bir ilerleme beklemiyordu. Bununla birlikte Trump’ın bu turistik ziyareti Çinliler tarafından olumlu değerlendirildi. Çünkü en azından Trump’ın öngörülemez kişiliğini yatıştırdı ve Trump, o zamandan bugüne kadar en az altı ay boyunca Çin’e sorun çıkarmadı. En önemlisi, Çin hükümeti bu ziyaret sırasında Trump’a duygusal değer sunarken Çin’in somut ulusal çıkarları bakımından vermek istemediği neredeyse hiçbir tavizi vermedi: Örneğin Çin, devlet şirketlerine ve yapay zekâ sektörlerine sağladığı sübvansiyonlar, yuanla ilgili para politikası, Tayvan Boğazı ve Güney Çin Denizi’ndeki askeri tatbikatları ve Rusya ile İran’la ortaklıkları konusunda taviz vermedi. Çin’in bakış açısından bu, ulusal çıkarlar bakımından gerçek bir maliyet yaratmadan Trump’ın uzun bir süre boyunca Çin’e daha fazla sorun çıkarmasını önleyen diplomatik bir zaferdi.
Dolayısıyla yaklaşan üçlü görüşme, Çin’in bu uygulamayı tekrarlayacağı bir başka etkinlik olarak anlaşılabilir. Çin, iki nedenden dolayı bu görüşmede ABD’den somut bir şey bekleyecek kadar saf değil. Birincisi, Çin, ABD’de Çin’i başlıca stratejik rakip olarak gören iki partili bir uzlaşma bulunduğunun ve bunun öngörülebilir gelecekte değişmeyeceğinin tamamen farkında. İkincisi, ara seçimlerin ardından Demokratlar artık Senato’yu kontrol ediyor. Dolayısıyla Trump, Çin’le herhangi bir anlaşma imzalamaya istekli olsa bile bu anlaşmalar kısa süre içinde Demokratlar tarafından kolayca sabote edilebilir. Bu nedenle beklentileri bu kadar düşük olan Çin’in şu anda Trump’tan tek beklentisi, görev süresinin geri kalanında Çin’e sorun çıkarmamasıdır.
Çin ayrıca, ara seçimlerde yaşanan böylesine büyük bir yenilginin ardından Trump ve Cumhuriyetçi Parti’nin iki yıl sonraki başkanlık seçimleri konusunda büyük kaygı duyması gerektiğini ve Trump’ın iç kamuoyuna yönelik propagandasında kullanabileceği bazı başarılara umutsuzca ihtiyaç duyduğunu da anlıyor. Bu APEC toplantısı onun için büyük bir fırsat olabilir: Çinliler protokol açısından kendisine saygı gösterecek ve muhtemelen Çin’in temel çıkarlarıyla ilgili olmayan ticari meselelerde, örneğin daha fazla Amerikan tarım ürünü satın almayı kabul etmek gibi, olumlu ancak muğlak bazı mesajlar verecek. Trump bu unsurları, MAGA destekçilerini harekete geçirmeye devam etmek için iç kamuoyuna yönelik propagandasında kullanabilir. Bu arada Trump da muhtemelen bir süre Çin’le ilgili konularda sessiz kalacaktır. Duygusal değer sunarak kazanılan bu zaman sayesinde Çin, ABD ile uzun vadeli rekabetine ve Tayvan’ın yeniden birleşmesi gibi kendi hedeflerine hazırlanırken askeri, ekonomik ve yüksek teknoloji sektörlerinde kendisini daha da güçlendirmek için ek zaman kazanabilecektir.
Bu duygusal değerden yararlanan tek kişinin Trump olmadığını belirtmek önemli. Çin, yarı müttefiki Putin’in de iç kamuoyuna yönelik propaganda için bazı malzemelere ihtiyaç duyduğunun farkında. Dolayısıyla bu üçlü görüşme, Çin’in Rusya’nın hâlâ küresel bir güç olduğu statüsünü vurgulamak için elinden geleni yapacağı bir etkinlik de olacak. İlginç bir şekilde Çin Dışişleri Bakanlığı, yayımladığı resmî açıklamada, uluslararası medyanın büyük bölümünün kullandığı “Çin-ABD-Rusya üçlü görüşmesi” ifadesi yerine, Putin’e duygusal değer sunmak amacıyla bilinçli olarak “Çin-Rusya-ABD üçlü görüşmesi” ifadesini kullanıyor. Çin ile Rusya’nın, Çin’in neoliberal tek kutuplu dünyaya karşı ortak mücadelede hâlâ Rusya’nın yanında durduğunu dünyaya göstermek amacıyla bir dizi anlaşma ve belki de güncel meseleler hakkında ortak bir açıklama yayımlaması beklenebilir. Her iki ülke de Trump’ı sakin tutmak için ona kayda değer ölçüde duygusal değer sunacak olsa da çok kutuplu bir dünya inşa etme yönündeki ortak hedeflerini muhtemelen yeniden vurgulayacaktır.
Pek çok insan, uluslararası ilişkilerdeki değişimlerin çeşitli dönüm noktalarıyla belirlenen hızlı süreçler olmasını bekleme eğilimindedir. Ancak gerçekte siyaset hiçbir zaman böyle işlemez ve Çinliler bunun açıkça farkındadır. Çin, hedeflerini bir dönüm noktası niteliğindeki toplantıda sergilemeye çalışmıyor ve APEC’teki bu üçlü zirvenin yeni bir Yalta Konferansı olması hiçbir zaman amaçlanmadı. Bunun yerine APEC, Çin’in iki şeyi ilerletmek için kullanacağı bir platform olacak: Birincisi, Çin ABD ile istikrarlı ilişkisini yönetecek ve Çin’in gerçek temel ulusal çıkarlarının hiçbirinden taviz vermekten kaçınırken Trump’a duygusal değer sunarak kendisine daha fazla zaman kazandıracak. İkincisi, Çin bu platformu yalnızca yarı müttefiki Rusya ile değil, gelişmekte olan dünyadaki diğer dost devletlerle de ortaklığını güçlendirmek ve çok kutuplu bir dünyaya doğru ilerlemek için kullanacak.
Romalılar, “Roma bir günde inşa edilmedi” der. Çin’de ise iki bin yılı aşkın bir süre önce yaşamış siyaset düşünürü ve stratejist Han Feizi’nin de ünlü bir sözü vardır: “Büyük bir barajın çöküşü, karıncaların açtığı küçük deliklerle başlar.” Binlerce yıllık siyasi deneyime sahip Çinliler, diplomasi konusunda yeterince sabırlıdır ve ABD’nin hâkimiyetindeki mevcut neoliberal ve tek kutuplu dünyanın aşınmasının uzun bir süreç olacağını anlıyor. Bu APEC toplantısı, uluslararası ilişkilerde dramatik ve ani değişimlere işaret eden bir dönüm noktası değil; Çin’in kendisine daha fazla zaman kazandırmak, askeri ve ekonomik açıdan güçlenmek ve Batı’nın hâkimiyetinde olmayan çok kutuplu bir dünya düzeni için verilen ortak mücadelede dünyanın dört bir yanındaki ortaklarıyla bağlarını derinleştirmek amacıyla attığı çok sayıdaki küçük adımdan biridir.
*Zhang Sheng, hâlihazırda Johns Hopkins Üniversitesi Sosyoloji Bölümü’nde doktora adayıdır ve Koç Üniversitesi Asya Araştırmaları Merkezi’nde misafir araştırmacıdır. Harvard Üniversitesi’nden Orta Doğu Çalışmaları alanında yüksek lisans derecesine sahiptir. Zhang’ın araştırma alanları arasında Çin’in Orta Doğu ile ilişkilerinin tarihsel gelişimi ve dönüşümü, Çin-Türkiye ilişkileri ve 1949’da Çin Halk Cumhuriyeti’nin kuruluşundan günümüze kadar Çin diplomasisi ve siyaseti yer almaktadır. Ancak araştırmaları bunlarla sınırlı değildir. Zhang ayrıca Çin ve Nepal’deki çeşitli düşünce kuruluşları ve araştırma enstitüleri bünyesinde araştırmacı olarak görev yapmaktadır. Akademik kariyerinin yanı sıra siyasi yorumcu ve köşe yazarı olan Zhang, Çin, Mısır, Rusya ve Nepal’deki çeşitli ana akım medya kuruluşlarına düzenli olarak görüş yazıları yazmakta ve televizyon programlarına konuk olmaktadır.
Görüş
Doğu Akdeniz’de kablo krizi aşıldı mı?

Antalya’da BM COP31 zirvesi yapılırken, yaklaşık 200 deniz mili güneybatıda Türkiye ile Yunanistan arasında yeni bir krizin eşiğinden dönüldü. Kısaca “GSI” olarak bilinen Great Sea Interconnector (Büyük Deniz Bağlantısı) 1,9 milyar Euro’luk deniz altı elektrik kablosu projesi için Fransız bayraklı Abeille Marengo isimli araştırma gemisi 27 Ekim’de Girit’in Kandiye (Heraklion) Limanı’na geldi. Gemi, Yunanistan’ı Kıbrıs’a (ve ileride İsrail’e) bağlayacak kablo için deniz tabanını incelemek üzere hazır bekletiliyordu. Geminin faaliyet göstereceği sahanın bir kısmı Türkiye’nin 18 Mart 2020’de BM’ye bildirdiği kıta sahanlığı sınırları içinde yer almasına karşın projenin iki önemli ayağından biri olan Yunanistan, Türkiye’ye bilgi verme yükümlüğü dahi olmadığını iddia etti. Ankara ise kendi kıta sahanlığında çalışma yapılabilmesi için Türk makamlarına yazılı ve resmî başvuruda bulunulması gerektiğini, bu başvurunun uygun görülmesi neticesinde muvafakat verilebileceğini bildirdi. GSI projesinin %66’lık hisseyle büyük ortağı olan Meridiam firmasıyla gemiyi kiralayan kablo üreticisi Nexans firmasının Fransız menşeli olduğunu ve geminin de Fransız bayraklı olduğunu belirtmekte fayda var.
6 Kasım 2026 Cuma akşamı, yani haftanın son günü, muhtemelen piyasaların sakin olduğu bir zaman dilimi seçilerek, Yunanistan ve Güney Kıbrıs Rum Yönetimi (GKRY) geminin görev tanımını da içeren 4 ay süreli birer NAVTEX (denizcilere yönelik seyir duyurusu) yayımladı. 24 saat içinde hareketle geminin Kaşot-Kerpe adaları hattından uluslararası sulara çıkması beklenirken aynı gece Türk Deniz Kuvvetleri Seyir Hidrografi ve Oşinografi Dairesi Başkanlığı’nca (SHODB) Yunan-Rum NAVTEX’lerini geçersiz kılan bir duyuru yayımlanarak “yetkisiz seyir ikaz duyuruları ülkemizce iptal edilmiştir” denildi. Müteakiben Türk Dışişleri Bakanlığı’nca aynı gece yapılan yazılı açıklamada “Fransız bayraklı bir geminin kıta sahanlığımız dahilinde izinsiz kablo döşenmesine matuf gayrihukuki bir deniz bilimsel araştırma faaliyeti gerçekleştirme niyetinde olduğu görülmektedir…ülkemizden alınması gereken muvafakatle ilgili süreç ise henüz tamamlanmamıştır” denildi. “Bilgilendirme”, “başvuru”, “koordinasyon”, “onay”, “muvafakat” gibi kelimelerin ve bunların İngilizce tercümelerinin uluslararası hukuk bağlamında muğlak kaldığı, bazen de yanlış anlamalara yol açtığı bir ortamda iki tarafın da iletişimde kullandığı dilin ve altında yatan mananın önemi izahtan varestedir.
NAVTEX Savaşları: 6 Kasım (Yunanistan) bildirisi ve 10 Kasım (Türkiye) bildirisi

Kaynak: T.C. Deniz Kuvvetleri Komutanlığı SHODB, Greek Navy Hydrographic Service
Bu sert açıklamalar ve Türkiye’nin kararlı tutumu Atina’da bir anda ortalığı karıştırdı. Ankara’nın Fransa aracılığıyla resmi elden aldığı ilk bilgiyle yetineceğini varsayan Yunan yönetimi çıkış yolu aramaya başladı. Aynı gece Türkiye İHA/SİHAlarla tüm Ege’de ve Kerpe adası güneyinde yoğun bir faaliyet göstererek Yunanistan’a sahada kararlılık mesajı verdi. Neticede dört gün boyunca Türkiye, Fransa ve hatta iddialara göre ABD’yle yapılan diplomatik temasların ardından 11 Kasım akşamı Abeille Marengo Kandiye’den hareket etti. Hemen akabinde SHODB yeni bir NAVTEX yayımlayarak “yetkili Türk makamlarınca koordine edilmiş ve Türk makamlarının muvafakati alınmış hatlar boyunca denizde bilimsel araştırma çalışmaları yapılacağını” bildirdi ve geminin izleyeceği güzergahın koordinatlarını paylaştı.
Harita dikkatle incelendiğinde Türkiye’nin yayımladığı güzergahın Yunan NAVTEX’indekine yakın ancak farklı olduğu ve tek değil iki çizgi içerdiği görülmektedir. Yunanistan’ın günlük maliyeti 35-55bin Euro civarında olan bir gemiyi dört gün boyunca limanda bekletmesini, maliyeti bir yana, neticede Türkiye’nin tepkisini hesaba katmak zorunda kalmasında aramak gerekir. Yine aynı gece Yunanistan ve GKRY birer NAVTEX daha yayımlayarak Türkiye’nin bahsi geçen alanda yetkisiz olduğunu ve 6 Kasım tarihli kendi NAVTEX mesajlarının halen geçerli olduğunu bildirdiler. NAVTEX esasen bir seyir duyurusu olarak devlet uygulamasına örnek teşkil etse de bu tip karşılıklı ilanlar bir deniz sınırı ihtilafını çözemez, usulüne uygun yapılmadığı takdirde de tek başlarına izin belgesi yerine geçmez.
Girit’ten Kaşot’a, bu noktaya nasıl gelindi?
GSI projesinin deniz tabanı araştırma kısmı aslında 2024’te de benzer bir krize sebep olmuştu. O yıl İtalyan bayraklı Ievoli Relume araştırma gemisi Türk makamlarının izni olmadan Kaşot adası güneyinden kıta sahanlığımıza girmek istemiş, Türk savaş gemilerinin bölgeye intikal edip zorlayıcı diplomasi uygulaması neticesinde faaliyetlerini yarıda keserek Girit’e dönmüştü. Keza 2018’de Kıbrıs’ın doğusunda Rumların direktifiyle sondaj yapmaya giden Saipem 12000 isimli İtalyan ENI şirketine tahsisli geminin, 2021’de ise kablo güzergâhını inceleyen Nautical Geo’nun faaliyetleri Türkiye’nin itirazı ve müdahalesiyle karşılaşmıştı. 2023’te Türk Deniz Kuvvetleri tarafından önceki yıllarda 35 yabancı geminin engellediği açıklandı. Daha bu geçtiğimiz Eylül ayında Meis adası çevresindeki TÜBİTAK Marmara gemisinin araştırması için Antalya ve Heraklion istasyonlarınca karşılıklı duyurular yayımlandı, hatta gemiyi bir Yunan Sahil Güvenlik botu takibe aldı. Benzer şekilde Ekim ayı sonunda Asya-Avrupa fiberoptik kablo projesi “East to Med Data Koridor” (EMC) vesilesiyle çalışma yapacak olan Kobi Ruegg isimli Bahamalar bayraklı bir gemi için de Türkiye, Yunanistan ve GKRY arasında karşılıklı bir NAVTEX gerilimi yaşandı.
Dolayısıyla, ülkemizle KKTC ve Yunanistan-GKRY arasında vuku bulan deniz yetki alanları uyuşmazlığında bu ay yaşanan kriz de ne ilk ne de son olacağa benziyor. Daha 2000’li yılların ortalarında, GKRY’nin Annan Planı öncesinde başlattığı münhasır ekonomik bölge (MEB) girişimleri ve 2007–2008’den itibaren Atina’nın meşhur “Sevilla Haritası”yla özdeşleşen iddiaları gündeme gelmişti. Bu faaliyetler ve tek taraflı girişimler Ankara’nın 2019’da Libya-Trablus’daki BM tarafından tanınan resmi hükümetle imzaladığı deniz yetki alanları mutabakatından çok önceye uzanıyordu.
Türkiye, 2011’de KKTC’yle ve 2019’da Libya’yla yaptığı deniz yetki alanları anlaşmalarını baz alarak ve 15 Temmuz 2016 hain darbe girişimi sonrası Mavi Vatan kavramının çok daha büyük önem kazanması neticesinde 18 Mart 2020’de kıta sahanlığının dış sınırlarını BM’ye bildirdi. Yunanistan ise aynı yıl 6 Ağustos’ta Mısır’la kısmi MEB sınırlandırma anlaşması imzaladı. Türkiye Petrolleri’ne (TPAO) ait Oruç Reis sismik araştırma gemisinin 2020’de Doğu Akdeniz’deki faaliyetleri sırasında Kıbrıs’ın batısında TCG Kemalreis (F-247) isimli bir Türk firkateyniyle HS Limnos (F-451) isimli bir Yunan firkateyninin çarpışması, iki ülkenin 1996 Kardak Krizi’nden bu yana savaşa en çok yaklaştıkları andı. O dönem Almanya Başbakanı olan Angela Merkel’in siyasi baskısı ve Avrupa Birliği’nin ekonomik yaptırım tehdidi altında Ankara geri adım atarak sismik faaliyetlerini sonlandırdı. Türkiye 2020 sonundan beri Doğu Akdeniz’de kimilerince “tartışmalı” diye nitelenen alanlarda sondaj/sismik arama faaliyeti göstermiyor.
Buna karşın 20 Ekim 2026’da Bingazi merkezli Libya Temsilciler Meclisinin 2019’da Türkiye’yle yapılan deniz yetki alanları mutabakat zaptını onaylaması ise başlangıçta Atina’ya yakın duran Halifa Hafter liderliğindeki doğu Libya’dan Ankara’ya çok önemli bir siyasi destek olarak yansıdı. Libya’nın mutabakata verdiği nihai onay Yunanistan–Mısır MEB anlaşmasını geçersiz kılmasa da son dönemde Kahire’nin Ankara’yla yakınlaşması, Mısır’ın bundan sonraki tutumunu daha da önemli kılıyor.
Türkiye’nin 18 Mart 2020’de BM’ye deklare ettiği kıta sahanlığı dış sınırları

Kaynak: BM, https://digitallibrary.un.org/record/3856643
Bu gelişmeler ışında bakıldığında GSI’ın aslında sıradan bir deniz altı kablosu projesinden çok ötede bir girişim olduğu açıkça görülebilir. İlk aşamada Girit’ten Kıbrıs’a uzanacak ve temelinde Avrupa’nın fosil yakıtlara bağımlılığını azaltıp temiz enerjiyi teşvik edecek, yaklaşık 900 kilometre uzunluğunda, 1000 Megawatt’lık bir elektrik kablo bağlantısı projesi diyebiliriz GSI için. AB’den 657 milyon Euro hibe alan projenin sonraki ayağında İsrail var. ABD’de Biden yönetiminin desteğini çekmesi neticesinde eski ivmesini kaybeden EastMed doğal gaz boru hattı projesinden sonra GSI, aynı zamanda Doğu Akdeniz’de enerji hatlarının, ticaret yollarının hangi güzergâhta ve kimlerin katılımıyla kurulacağına dair de politik bir tercihin yansıması. Yunanistan, GKRY ve İsrail’in ABD’yle geliştirdiği “3+1” formatı Ankara’da Türkiye’yi devre dışı bırakacak bir bölgesel düzenin, hatta bir komplonun parçası olarak okunuyor.
7 Ekim 2023 Gazze savaşı neticesinde ilişkilerin dibe vurduğu İsrail açısından Türkiye’nin Libya hamlesi ve Mısır’la yakınlaşması, hatta Suudi Arabistan, Pakistan ve Endonezya gibi farklı coğrafyalardan ülkelerle iş birliğine yönelmesi AB ve ABD destekli Tel Aviv yönetimince bir tehdit olarak algılanıyor. Atina açısındansa İsrail’le yakınlık, Kıbrıs ve deniz yetki alanları konusunda siyasi, askeri ve ekonomik destek sağlıyor, Türkiye’ye karşı elini güçlendiriyor. Yunanistan’ın “Sevilla Haritası” bazlı tezleriyle örtüşen bu yakınlaşma, bir yandan da stratejik derinlikten yoksun olan İsrail’in Türkiye’yi coğrafi olarak dengelemesine olanak sağlıyor. Öte yandan Atina hükümetinin GSI projesi için Fransa kanalıyla Ankara’yla dolaylı olarak temas kurmayı kabul etmesi, 2024’te Kaşot’ta yaşananların tekrarlanmasını göze almak istemediğini gösteriyor.
Gemi Girit’te neden dört gün bekledi?
27 Ekim’de Girit-Kandiye’ye gelen Abeille Marengo 6 Kasım’da yayımlanan Yunan NAVTEX’ine karşın 10 Kasım akşamına kadar limanda bekledi. Fransa her ne kadar “iki ülke arasındaki deniz yetki alanları uyuşmazlığına taraf olmadığını” belirten bir mesaj verse de gemiye Türkiye’nin müdahale etmeyeceğine dair Ankara’nın güvence vermesini talep etti, şirketlerinin işini garanti altına almak istedi. Yüklenici tarafın Türkiye’deki yatırımları nedeniyle de Ankara’yla ilişkilerini riske atmak istemedi. Öte yandan, Yunanistan’la 2021’de NATO’nun 5. Maddesi benzeri karşılıklı savunma ve güvenlik iş birliği anlaşması yapan, milyarca Euro’luk savaş ekipmanı satan, ancak 2027 seçimleri öncesi iç siyasi ve ekonomik bir buhranla boğuşan Fransa’nın Türk-Yunan uyuşmazlıklarda “taraf olmadığını” belirtmesi Atina’da, özellikle muhalif çevrelerde öfke yarattı; aslında AB içindeki sözde savunma iş birliği taahhütlerinin de ne kadar konjonktürel ve kırılgan olduğunu gösterdi.
Atina yönetimi, BM Deniz Hukuku Sözleşmesi’nin (BMDHS) 79. maddesine dayanarak Ankara’dan kablo projesi için bırakalım izin almayı bildirim yükümlülüğü dahi bulunmadığını savunuyor. 79. madde, güzergâh için kıyı devletinin rızasını yalnızca boru hatları bakımından düzenlemekle birlikte, sözleşmeye taraf olmayan Türkiye kablo döşeme serbestisi ile kıta sahanlığındaki ön araştırmanın ayrı değerlendirilmesini ve önceden yazılı koordinasyon yapılmasını istiyor. Ayrıca bu maddenin 4. ve 5. fıkralarına dayanarak kablo döşeme serbestisinin belirli koşullara tabi olduğunu savunuyor. Buna göre 4. fıkra, kıyı devletinin kıta sahanlığındaki kaynakların işletilmesiyle bağlantılı altyapı üzerindeki yetkisini saklı tutuyor. 5. fıkra ise yeni kablo döşeyen devletlerin mevcut altyapıyı gözetmesini öngörüyor.
BMDHS’nin hazırlık çalışmaları da Ankara’nın yorumuna bir ölçüde dayanak sağlıyor. Bu çalışmalar, 3. fıkrada deniz altı kablolarından bahsedilmemiş olsa da kıyı devletinin 2. fıkra uyarınca makul bir tedbir olarak kablo güzergâhını belirleyebileceğine işaret ediyor. Önceden koordinasyon, Ankara’ya güzergâh üzerinde veto yetkisi ileri sürmeden, çalışmanın kendi kıta sahanlığı üzerindeki haklarının kullanımını veya mevcut altyapıyı etkileyip etkilemeyeceğini değerlendirme imkânı veriyor. Buradan hareketle Dışişleri Bakanı Hakan Fidan, Ekim ayında Brüksel’de katıldığı bir toplantı çıkışında “önceden yazılı bildirim gelirse” Türkiye’nin araştırmaya itiraz etmeyeceğini söylemişti.
Abeille Marengo gemisi Girit ve Kaşot adaları arasından Doğu Akdeniz’e çıkarken

Kaynak: Marine Traffic, https://www.marinetraffic.com/en/ais/home/shipid:155615/zoom:10
Yunan basını dört gün boyunca geminin hareketindeki gecikmeyi hava koşullarına ya da teknik sebeplere bağladı. Daha sonra Fransa’yla Türkiye arasında, bir iddiaya göre ABD’nin de dahil olduğu diplomatik temasların da sürdüğünü ve geminin 11 Kasım Çarşamba sabahı hareket etmesinin beklendiğini yazdı. Gemi 10 Kasım akşamı limandan ayrıldı ve Kandiye’nin 12 deniz mili açığında konumunu muhafaza etti. Bu ilk aşamada geminin batimetrik cihaz kalibrasyonu yaptığı ve kablolar yardımıyla uzaktan kumanda edilen bir insansız sualtı aracı (ROV) ile deniz tabanı araştırması ya da buna hazırlık yaptığı belirtildi. 12 Kasım sabahı gemi Girit adasının en doğusundaki Sidero Burnu’nu geçerek Kerpe-Kaşot hattından açık denize çıktı.
GSI projesinin zamanlaması manidar
Peki bu kriz neden şimdi çıktı, niye iki sene bekledi? Atina muhtemelen COP31 sırasında, Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın da katıldığı 11–12 Kasım liderler zirvesi öncesinde Türkiye’nin AB destekli bir temiz enerji projesi üzerinden gerilim yaratan taraf olarak görülmek istemeyeceğini hesapladı. 3 Kasım ABD ara seçimlerinden Demokratların büyük bir kazanımla çıkmasının, özellikle küreselci neoliberal isimlerin yanında Cumhuriyetçi muhafazakâr kanattan da Yunan asıllı ya da onlara yakın isimlerin yükselmesinin Atina’yı cesaretlendirmiş olması da mümkün. Yanısıra ABD Dışişleri Bakanı, neoconlara yakın Cumhuriyetçi merkez siyasetçi Marco Rubio’nun Ekim ayında Atina’da Batı medeniyetine ve Avrupa’nın enerji güvenliğine yaptığı vurgu da Yunanistan’ın kendisini Batı’nın Doğu Akdeniz’deki enerji ve güvenlik düzeni içinde konumlandırmasını kolaylaştırdı. Washington’da her iki partinin de merkez kanatlarının desteklediği İsrail’in güvenliği ajandasıyla Brüksel’in temiz enerji gündemi bu GSI projesinde kesişti.
Nihai olarak Fransa’nın Türk makamlarına ilettiği iddia edilen yazılı notanın (note verbale) içeriğini bilmiyoruz. Bakan Fidan’ın temaslar sürerken Yunan basınına verdiği “her şey yolunda” mesajı, üzerinde anlaşılan ifade metninin içeriği hakkında bir ipucu vermiyor. Metnin bahse söz konusu NAVTEX koordinatlarını içerip içermediği ve Ankara’nın duyurduğu muvafakatin hangi talebe karşılık geldiği, kim tarafından yapıldığı da meçhul. Projenin sahibi GSI firması 10 Kasım günü yaptığı basın duyurusunda Yunan-Rum tarafının tek yetkili merci olduğunu söyledi. Nexans’ın da resmî başvurularını yalnızca Yunanistan ve GKRY’ye ilettiği vurgulandı. Dolayısıyla “Türkiye’den izni kim aldı?” sorusunun doğrulanmış bir cevabı henüz yok, ama bizzat Ankara’daki Fransa Büyükelçiliği olabileceği ihtimali ağır basıyor. Atina hükümetiyse Fransa’nın verdiği notayı, izin talebi ve yetki tanıma anlamı taşımayan bir seyir güvenliği bildirimi olarak tanımlıyor.
Bu süreçte taraflar arasında bir orta yol bulabilmek için gizli görüşmeler ve arka kapı diplomasisi yapıldığı düşünülebilir. Yaşanan gelişmelere baktığımızda Atina, Fransız bayrağının ve AB desteğinin Ankara’dan gelebilecek itirazın Türkiye’ye krizin maliyetini artıracağını, bir müdahale halinde meseleyi AB ve NATO gündemine taşıyabileceğini düşünmüş olabilir. Türkiye’yi Fransa’yla karşı karşıya getirecek bir oldu-bitti’nin, Libya mutabakatının onaylanması sonrası Atina’da hükümete yönelen kamuoyu baskısını hafifletebileceği ve 2027 seçimleri öncesi Mitsotakis gibi siyasi-ekonomik olarak her anlamda Batı’nın desteğiyle hayat bulan bir hükümete nefes aldırabileceği düşünülmüş olabilir. Yunanistan’ın zaman, mekân ve senaryo olarak Türkiye’ye böyle bir tuzak kurmuş olduğunu düşünsek bile Fransa’nın krizi aşmak için son bir haftadır yürüttüğü temaslar, Paris’in Atina’ya verdiği ekonomik ve siyasi desteğin jeopolitik olarak her zaman askerî güvenceye dönüşmeyebileceğini göstermesi bakımından çok önemli.
Oyun teorisi bu kriz için bize ne söyler?
Tüm bu yaşananlara bir de meşhur “oyun teorisi” açından bakalım. Türkiye ve Yunanistan arasında 1973’te başlayan kıta sahanlığı ihtilafı, 1974 Kıbrıs Barış Harekâtı, 1987 Ege, 1995 12 mil/TBMM bildirisi, 1996 Kardak, 1998 Kıbrıs S-300 ve 2020 Doğu Akdeniz krizleri, iki komşu arasındaki “oyunun” yıllardır tekrarlandığını gösteriyor. Yunanistan’da mevcut iktidarın galip çıktığı 2023 seçim sonuçları için daha önceki bir değerlendirmemde belirttiğim gibi, Türkiye “meselesinin” Yunan medyası ve iç siyasetindeki ağırlığı Atina’daki karar alıcılara olası bir tavizin maliyetini artırıyor. Ankara ise sessizliğinin, kriz çıkarmama ve diyalog kurma iradesinin Yunan tezlerinin zımnen kabulü olarak sayılmasından çekiniyor. Her iki taraf da statükoyu koruduğunu söylerken savunma amacıyla edindiği taarruzi kabiliyetler diğerinde tehdit algısı yaratıyor. Kıbrıs da işin içine girince silahlanma yarışı ve güvenlik ikilemi içinden çıkılması daha da zor bir hale dönüşüyor. Bir taraf anlaşma imzaladığında, NAVTEX yayımladığında ya da uluslararası sulara araştırma gemisi gönderdiğinde diğer tarafın hareketsiz kalmayı kayıp sayması, oyun teorisindeki “mahkûm ikileminin” mantığına benziyor. Karşılıklı yapılan harcamalar ve alınan güvelik tedbirleri sonucunda iki tarafta da paradoksal olarak tehdit algısı güçleniyor.
Abeille Marengo gemisinin hareketi ise oyuncuların sırayla hamle yaptığı bir restleşme aslında. Birbirine doğru hızla gelen iki araba düşünelim. Hangisi diğerine yol verir? Atina NAVTEX ilan ederken Ankara’nın tepkisini, Ankara cevabını verirken Paris’in gemiyi gönderip göndermeyeceğini, karşı NAVTEX yayımlarken Yunanistan’ın yapacağı bir sonraki hamleyi hesaplamış olmalı. 2024’te Kaşot adası civarında yaşanan kablo krizi, Türkiye’nin önleme tehdidini Atina-Paris nezdinde inandırıcı kıldı ki 6-10 Kasım tarihlerinde gemi limandan ayrılmadı, Ankara’nın resmi muvafakatnamesi beklendi. Yazılı bildirim karşılığında Türkiye’nin araştırmaya engel olmayacağı taahhüdü de inandırıcı olmuştur, keza geçmiş örnekler bunu destekler nitelikte. Bildirim geldikten sonra gemiyi durdurmak, Ankara’ya ek bir kazanım sağlamadan Fransa’yla gerilim yaratabilirdi. Ankara’ya bildirim yapılmadan gemiyi ileri hareket ettirmek de Yunanistan’ı Türkiye’yle savaşın eşiğine getirirdi. “Nash dengesi” olarak tabir ettiğimiz, taraflardan birinin diğer tüm oyuncuların stratejisi sabitken tek taraflı olarak hamle yapıp mevcut durumundan daha iyi bir konuma erişemeyeceği, kazancını arttıramayacağı nokta işte burada ortaya çıkıyor. Eğer bir taraf yol verir, diğeri devam ederse yol veren taraf kaybetmiş olur. İki tarafın da geri adım atmayı reddettiği durumda çarpışma olur. Savaş bu sonucun en ağır biçimidir. Tabloyu yanlış okuma ve kaza riski, tarafların istemediği bir sonuca yol açabilir. Doğu Akdeniz’deki bu kablo krizinde de benzer bir dinamiğin yaşandığını söyleyebiliriz.
Bu kriz neticesinde ortaya çıkan geçici “denge”, her iki başkentin de yetki iddiasını kamuoyu önünde koruyabildiği ve geminin yola çıkabildiği bir düzenlemeydi. Aksi takdirde 2024’teki örnekte olduğu gibi deniz dibi çalışması yeniden askıya alınabilir veya Fransa gemiye yönelen bir müdahale karşısında taraf olmaya zorlanabilirdi. Fransa’nın üçüncü taraf olarak rolü tam da bu seçeneklerin maliyetini, gemi uluslararası sulara ulaşmadan her iki tarafa da göstermekti. Atina tek taraflı hareket etse yeniden Türkiye tarafından engellenme ve Fransa’dan aradığı desteği bulamama, Ankara yazılı mutabakat sağlandıktan sonra gemiyi engellese Fransa’yla gerginlik ve Yunanistan’la çatışma riski alacaktı. Paris (ve belki de ABD) üzerinden iletilen mesajlar, tarafların ayrı ayrı bildiği bir hususu karşılıklı beklentiye çevirdi. Her ikisi de bir diğerinin deniz yetki alanları iddiasına fiilen müdahale etmeden kendi itirazını kayda geçirebileceğini gördü. Masadaki bu uzlaşma Türkiye’den doğrudan ve açık bir “izin” şartına bağlansaydı Atina için, Ankara’nın bildiriminin Yunanistan lehine “geri çekilmesi” şartına bağlansaydı da Ankara için kabulü zorlaşacak hatta imkânsız olacaktı. 1996 Kardak Krizi’ndeki karşılıklı geri çekilme gibi, burada da egemenlik meselesini açık bırakan ama sahada projenin ilerlemesine olanak tanıyan bir çıkış yolu bulundu.
Türkiye ne yaptı? Ne yapmalıydı?
Ankara açısından başından beri en makul yol, diyalog kanallarını açık tutup yazılı temas ve muvafakatname talebinde ısrarcı olarak denizde yeni bir çatışmayı önlemekti. Bu tutum, Türkiye’nin sahadaki Yunan oldu-bitti’sine itirazını muhafaza etmesini sağladı. Ancak bahse konu resmî izin talebi kamuya açıklanmadığı için bu aşamada daha ileri bir hukuki kazanım ya da argüman çıkarmak zor. Türkiye için daha avantajlı bir yol ise GSI veya Nexans firmalarının araştırma kapsamını, koordinatlarını ve takvimini baştan Ankara’ya bildirmesi olurdu. Bir diğer yol Fransa’nın en azından Atina ve GKRY’ye yaptığı bildirimle eşzamanlı olarak Ankara’yla da koordine olması, “ihtilaflı” bölgede teknik muvafakati Türkiye’yle en baştan yazılı kayda bağlaması olurdu. Türkiye’nin deniz yetki alanı tezlerinin saklı olduğunu Fransız hükümeti açıkça söyleyebilirdi. Ancak bırakalım Türkiye’den en başta izin istemeyi, Fransa’nın üç başkentten aynı araştırma için paralel izinler istemesine bile Atina ve GKRY şiddetle karşı çıkardı. Ankara da böyle bir tepki vereceklerini bildiği için Fransa’nın doğrudan ve sadece Atina’dan izin almasına itiraz etti. Yunanistan ve GKRY’ye kendilerinde olmayan bir yetkiyi ileri sürme imkânı vermeyi kabul etmedi. Yine de resmî açıklamalardan bildiğimiz üzere Türkiye’den usulüne uygun olarak “muvafakatname” alınması Ankara için fiilî kazanım sayılabilir. Ancak Yunanistan’ın karşı-NAVTEX’inde iddia edildiği üzere, Fransız tarafının aynı araştırma faaliyetleri için Rum-Yunan makamlarından da izin almış olması, Türkiye’nin kıta sahanlığı hakları açısından ciddi bir çelişki yaratacaktır.
Türkiye 2020’den beri Doğu Akdeniz’deki ihtilaflı bölgelerde genellikle diğer ülkelerin inisiyatif almasına alan açan daha reaktif bir tavır takınmış durumda. “Oyunu” kuran taraf olmaktansa başkalarının kurduğu “oyuna” sonradan dahil olan bir konumda. Bu son kablo meselesi örneğinde de görüldüğü üzere krizin yeri, zamanı ve yöntemini karşı taraf belirliyor, inisiyatif alıyor. Girit’in güneyinde Yunanistan’ın ABD’li Chevron’a tahsis ettiği parseller, Atina’nın sahayı ekonomik projelerle nasıl fiilen kullandığına bir diğer örnek. Anadolu–Kıbrıs doğal gaz hattı fikri ve Ankara’nın adaya elektrik sağlama teklifi, Türkiye’nin kendi projelerini de gündeme koyabileceğini gösterse de Mısır ve Libya’yla ilişkilerini derinleştiren Ankara’nın artık Doğu Akdeniz’de konferans çağrılarının ötesine geçen, sermaye ve yatırımcı çekebilen, ekonomi odaklı bir gündeme ihtiyacı var. Bu çerçevede 28° Doğu boylamının batısında TPAO’ya ruhsat verilmesi, Libya Ulusal Petrol Şirketiyle Girit’in güneyinde ortak faaliyet ve Suriye’yle KKTC’nin hak ve çıkarlarını gözeten bir yan sınır ve MEB düzenlemesi masadaki seçenekler olabilir, olmalıdır. Ancak bunların her biri ciddi düzeyde diplomatik hazırlık, en önemlisi hükümet nezdinde güçlü bir irade ve yakın denizlere yönelik daha tutarlı, aktif bir politika gerektirir.
Neticede “oyun” sürüyor. Ankara’da “Mavi Vatan Yasası” olarak bilinen deniz yetki alanları yasasının gündeme gelmesine Atina’nın sert karşılık vereceği yönünde Yunan basınında çıkan açıklamalar, Girit’in batısı ve güneyinde, hatta On İki Adalar’ın doğusunda bile artık açıkça 12 mil ihtimalini gündeme taşıyor. Ankara’nın 1995 tarihli TBMM bildirisiyle verdiği caydırıcılık mesajı geçerliliğini sürdürse de Atina kendi ajandasını agresif biçimde sürdürmekte kararlı görünüyor. Yunanistan, Mısır’la yaptığı MEB sınırlandırma anlaşmasını 28° Doğu boylamının ötesine, Meis’e de deniz yetki alanı etkisi tanıyacak biçimde genişletmeyi deneyebilir. Türkiye ise bir yandan deniz mekânsal planlama haritasına uygun bicinde Kuzey Ege de Doğu Akdeniz’de deniz parkları ilan ederken, Ankara’nın Libya ile Mısır arasında da bir sınırlandırmayı teşvik ettiğini görüyoruz. Türkiye’nin Mısır’la yürüttüğü yakınlaşma, Kahire’ye Yunanistan hilafına yeni bir karşı anlaşma seçeneği sunması bakımından önemli olsa da Mısır’ın içinde bulunduğu siyasi ve ekonomik açmazlar nedeniyle yakın zamanda bir ilerleme olması beklenmemeli.
Bu “oyun”daki hamlelerin nihayetinde bizi çıkaracağı yol savaşı kaçınılmaz kılmaz. Ancak her iki taraf da kendi yetkilerini sahada fiilen uygulama noktasına gelir ve Türkiye bir dayatmayla karşılaşır, geri dönüşü olmayacak kayıpları telafi etme noktasında bir seçim yapmak zorunda bırakılırsa, karşı taraf da Türkiye’nin uzlaşma arayan tavrını yanlış okur ve hareket alanını daraltırsa risk büyür, savaşa kadar gidebilir. Türkiye için öncelik, Doğu Akdeniz gibi çetrefilli bir coğrafyada jeoekonomik girişimlerde inisiyatifi eline almak, kendi takvimine bağlamak ve bir sonraki restleşmeden önce doğrudan temas, yazılı bildirim ve şeffaflık usulü üzerinde anlaşmak olmalıdır. Bugün muallakta bırakılan her nokta, taviz verilen her hak, göz ardı edilen her risk ileride Türkiye’nin tekrar ve daha sert biçimde karşısına çıkacaktır.
Dr. Serhat Süha Çubukçuoğlu, TRENDS Araştırma Türkiye Programı Direktörü
Dünya Basını2 hafta önceŞam’da bir okul: Modern Suriye tarihi silinirken
Görüş2 hafta önceEl koy, sil, inkâr et: İsrail’in kendi kayıtlarıyla savaşı, Mavi Marmara’dan Gazze’ye – 2
Asya2 hafta önceBangladeş’te işçi temsilcileri asgari ücret teklifini sundu
Görüş4 gün önceAPEC Zirvesi: Çin, Trump’la ilişkilerinde “duygusal değer” sanatını nasıl kullanıyor?
Avrupa2 hafta önceBerlin Sol Parti, Vanessa Emde’nin istifasını istedi
Dünya Basını2 hafta önceProf. Lukyanov: Avrupa ile Rusya arasındaki diplomatik güven sıfıra indi
Görüş1 hafta önceDoğu Akdeniz’de kablo krizi aşıldı mı?
Ortadoğu2 hafta önceTom Barrack, KYB temsilcileriyle görüştü











