Bizi Takip Edin

GÖRÜŞ

Amerika’nın Avrupa’sı, neoliberal model; Slovakya ve Gürcistan

Yayınlanma

‘Slovak Aslanı’ ve silahlı pasifist tetikçisi

ABD Başkanı Joe Biden’ın Nazi Almanyası’na karşı savaşta Normandiya çıkarmasının 80’inci yıldönümünde Fransa’yı ziyaret etmesi, pek çok ironiyi barındırıyor. İddiaya göre, kendisine Nazi işbirlikçisi banderacıları yüceltmeyi devlet ideolojisi kılmış eski Ukrayna’nın komedyen lideri Zelenskiy de eşlik edecek. Görev süresi dolmuş ve seçim de yapılmamışken, ABD hemen öncesinde Zelenskiy’nin ‘meşruiyetini’ ilan ederek ‘temsili demokrasi’ anlayışını sergiledi.

Biden, geçenlerde Nazilere karşı savaşta 27 milyon insanını kaybetmiş Sovyetler Birliği’nin rolünü anmadan, ‘dünyayı ABD’nin kurtardığını’ iddia etmişti. Salt geçkin yaşından ötürü değil. Biden, şahsi ve kamusal kişiliğiyle, Hollywood tarih anlatısının öncülüğünde tesis edilmiş ‘Avrupa’daki gerçeküstü’ durumu yankılıyor.

Biden; iktidarının sonuna gelirken en büyük silahı ‘değerler’ vurgulu askeri örgüt NATO’yu genişletmek; Rusya Federasyonu’na karşı Avrupa’yı birleştirmek. Ne ki, NATO 35 sene önce bileğini büktüğü Sovyetler’in mirasçısıyla baş edemiyor. Rusya’nın devasa kaynaklarını yutabilecek şekilde parçalamanın mümkün olmaması neoliberal projenin en büyük zaafı. Etno-faşizm kullanılarak Rusya’ya açılan savaş, bumerang gibi dönüp İkinci Dünya Savaşı sonrasının ‘barış projesi’ diye sunulan ‘AB projesini’ vuruyor. ‘Neoliberal özgürlük’ temasının giderek siyaseten ‘illiberal tahakkümün’ tüm görünümlerini barındırır olması, bir bakıma hakikaten şaşırtıcı.

Olgular dağ gibi birikti ama son dönemde ‘AB projesinin’ iki çarpıcı örneği, ‘neoliberal modelin’ felsefi, kavramsal ve pratik siyasi uygulamaları bakımından adeta göze batıyor: Slovakya ve Gürcistan.

Her ikisi de eski Sovyet ve Doğu Bloku’nun üyesi olan, 20’inci yüzyılın real-sosyalist deneyimden geçmiş ülkeler. Her ikisi de özellikle genç kesimin neoliberal doktrinasyondan geçtiği toplumlar.  Ekonomik-demokratik hak mücadelesi örgütleyen sınıfsal temel dayalı eski usül Demokratik Kitle Örgütleri’nin gömüldüğü dünyada, ortaklaştıkları önemli bir husus; sözde ‘kar amacı taşımayan’ ABD patentli Sivil Toplum Kuruluşları endüstrisi. Malum artık bir ülkede meşruiyeti seçimlere dayalı ‘temsili demokrasi’ bulunması, kamusallık, yöneticilerin siyasi çizgileri, ekonomi-politikaları ancak STK’ların hassasiyetleriyle paralelse anlamlı görülüyor. Zelenskiy’i ‘meşru’ bulanların Slovakya ile Gürcistan’daki homurtuları ibretlik.

Slovakya, 2004’de neoliberal AB nizamına eklemlenmiş bir ülkeyken, pandemi ve ardından Ukrayna savaşının etkisiyle geçmişte başarılara imza atmış ‘eski usül’ sosyal demokrat lideri yeniden iktidara getirdi.

İronik olarak AB neoliberal yayılmacılığının ‘aday stütüsüne’ yeni mazhar olmuş Kafkasya ülkesi Gürcistan’ın ise hevesi kursağında kaldı. Tiflis’te de ‘merkezci sosyal demokrat’ bir iktidar var. Ve benimsediği ‘şeffaf Avrupa değerlerinin’ tokadını yemenin şaşkınlığı içinde.

Bu ilk yazıda Slovakya’ya bakacağız.

‘SLOVAK ASLANI’NI VURAN SİLAHLI PASİFİST LİBERAL

Slovakya’nın ‘eski usül’ solcu Başbakanı Robert Fico (Fitso diye okunuyor) 15 Mayıs’ta güpegündüz bir suikast girişiminin hedefi oldu. Bir kısım Batı liderinin ‘gönülsüz ve klişe’ kınamaları ve ‘sağlık dileklerinin’ ardından mevzu birkaç günde kapatıldı. Oysa Avrupa’nın göbeğinde uzun yıllar sonra ilk kez bir başbakanın canına kast edildi.

Fico, başkent Bratislava’nın 180 kilometre kuzeydoğusundaki eski kömür madeni kasabası Handlova’da halkla buluşması sırasında vuruldu. Karnından iki, omuzundan bir kurşun yarası alan 59 yaşındaki ‘Slovak aslanı’ lakaplı lider, ağır yaralanmasına rağmen hayatta kaldı. 5 milyon nüfuslu Slovakya’daki suikast depremi kolektif Batı’nın turnusol kağıdı oldu.

Fico’yu vuran 71 yaşında Juraj Cintula hemen yakalandı. Kişiliği birkaç gün tartışıldı. Neoliberal modelin her tür ucube tezahürünü barındırıyor: Slovak edebiyat klübü Duha’nın (Gökkuşağı) kurucusu, Yazarlar Derneği üyesi. ‘Hnutie proti nasiliu’ – şiddet karşıtı hareketin kurucularından, silah ruhsatı sahibi pasifist. Ve NATO ve AB yanlısı muhalefet partisi İlerici Slovakya’nın (PS) destekçisi.

24 Nisan’da yerel medyada ‘Yaşasın Ukrayna’ diye bağıranlar arasında görüntülenmiş. Suikast girişimi sonrası kendisini ‘Rus yanlısı paramiliter grup arasında’ gösteren sahte bir fotoğraf üretilip yayıldı. 2 milyon görüntülenme sonrası kaldırıldı. Facebook sayfası da derhal silinmiş. 1980’lerde anti-komünist eylemler ve yabancı bağlantılar nedeniyle Çekoslovak güvenliği tarafından izlendiği ise Batı’da hiç anılmadı.

Cintula cinayete teşebbüsle suçlanıyor, 25 hapis cezası isteniyor. Tipik bir ‘suikastçıya’ benzemeyen bu yaşlı adam medyada ‘yalnız kurt’ diye anıldı. Sorgusunda Fico’nun ‘Ukrayna savaşına karşı çıkması ve AB’ye ihanet etmesinin’ eylemini tetiklediğini söylemiş.

Batı’nın neoliberal medyası, kendisine adeta ‘kol kanat gerdi’. Şair ve yazar geçmişi anılarak insani yanı ve ‘motivasyonunun haklılığı’ öne çıkarıldı. BBC, Fico’nun önceki merkez sağ hükümete karşı ‘asi ve çirkin gösterilerde elinde megafonla öfkeli kalabalıkları kışkırtan’ öncü rolünü anımsattı. Skynews yorumcusu, onu ‘Rusya yardakçısı’ diye niteleyip ‘Slovakya mutsuz ülke’ diye buyurdu. The Guardian, ‘ilerici kültüre sahip, daha zengin ve eğitimli nüfus’ ile ‘muhafazakar taşra’ arasındaki bölünmeyi kışkırtmak için Fico’nun ‘çok çalıştığı’ temasını işledi. Daily Mail ‘Putin’in saldırıdan faydalanacağına dair korkular artarken, yardımcısının ağır yaralı başbakanın silahlı saldırıdan sağ çıkacağında ısrar ettiğini’ yazdı!

ESKİ USÜL SOSYAL DEMOKRAT

Fico’nun en büyük günahı ‘eski usül’ sosyal demokrat olması. Gayet iyi tanınan bir siyasi. SMER (Yön) partisiyle 2006-2010, 2012-2018 yıllarında da başbakandı; sadece ikincisinde partisinin tek başına iktidarı mümkün oldu, kalanı koalisyonlarla şekillendi. Arada başbakanlık görevini alıp kuramadığı hükümetler var.

En son Eylül 2023’te; Batı’nın Ukrayna vekalet savaşının en münasebetsiz anlarında Smer sandıktan birinci parti çıkınca üçüncü kez koalisyon kurdu. ABD ve AB’yi çok rahatsız etti. Uğradığı saldırıyı yaratılan toksik ortamdan ayrı düşünmek zor.

Fico, son seçim kampanyasında ‘Ukrayna Projesi’nin Slovakya, Avrupa ve özellikle emekçi sınıflara verdiği zararı öne çıkarmıştı. Gerçekten savaşın ekonomik faturası Slovakya için ağırdı. GSYİH büyüme revizyonu yüzde 5’ten 2.3’e düştü, sanayi üretimi ve ana imalat sanayi olan otomotiv sektörü büyük darbe yedi. Enerji fiyatları ülkeyi vurdu. Rusya nükleer yakıtı en önemli ihtiyaçken, AB var olmayan alternatifler dayattı. Pandemiyle başa çıkmaya çalışırken, AB militarizminin Slovakya’ya faturası yüksek kamu borcu altında kemer sıkmak oldu.

Fico’nun halkı için siyasi çözümler üretmek zorunda olduğu bu tablo neoliberal elitlerin ‘ideallerine’ uymuyor. O yüzden onu ‘Rusçuluk’ ve ‘popülist milliyetçilik’ ile etiketlediler. Oysa Slovakya’nın geleneksel enerji ortağı Rusya ile etkileşimi ekonomik ilişkilerin ötesinde değil.

Anketlere bakılırsa, Slovak halkının yüzde 40’ı Ukrayna’daki vekalet savaşından ötürü Moskova’yı sorumlu tutuyor, ama yüzde 69’u Batı’nın Rusya’yı kışkırttığını düşünüyor. Yüzde 50’si ABD’yi ‘ulusal güvenliğe’ tehdit görüyor ve yüzde 66’sı da ABD’nin savaştan kazançlı çıktığı görüşünde. NATO üyeliğine destek son bir yılda yüzde 72’den yüzde 58’e düşmüş görünüyor.

Fico başbakan olur olmaz Kiev’e silah tedarikini durdurduğunu duyurdu. “Putin’e diz çöktüreceğiniz yanılsamasıyla yüz binlerce Ukrayna askerini anlamsızca ölüme göndermekten vazgeçin” dedi. “Ukrayna’daki savaş 2014’te Ukraynalı Naziler ve faşistler Donbass ve Lugansk’ta Rusları öldürmeye başladığında başladı” diye anımsattı. Kiev’in ABD’nin mutlak kontrolü altında olduğunu söyledi. Müzakere ve barış isteyip Avrupa liderlerinin savaş yanlısı tutumundan yakındı. Ukrayna’nın NATO üyeliğini açıkça veto edeceğini söyledi. Rusya’ya yaptırımları ‘Slovak ekonomisine tehdit’ diye niteledi. Ve tabii “Çekoslovakya’nın kurtuluşunda faşizme karşı mücadelede Kızıl Ordu’nun, eski SSCB’nin fedakarlıklarına saygı duyuyoruz” sözleri tarihi unutmak yanlısı Avrupa elitlerini rahatsız etti.

Ancak mevzu salt Ukrayna değil. Fico ve partisi SMER; kimlik siyaseti yerine halkın geçimine odaklı. Hakkında yazılan makalelerde -özellikle 2012’de tek başına iktidar olduğunda- hiç anılmayan ekonomi-politikaları şöyle özetlenebilir:

“Asgari ücreti yükseltti, arttan oranlı gelir vergisini uygulamaya koydu, iş kanununda taşeronlaşmayı önleyici, işten çıkarmaları işveren için daha pahalı kılan tedbirler aldı, öğrenciler ile emekliler için ücretsiz tren taşımacılığı getirdi, ilaç ve kitaplara düşük KDV uyguladı, özel sağlık sigortası şirketlerinin sınırsız karlarına set çekmeye çalıştı, hala tahkimde davaları var. Fico mortgage oranlarını yükselten bankacıların ‘açgözlülüğünün’ yarattığı ‘saatli bombayı’ eleştirerek banka karlarını vergilendirerek ipotekleri sübvanse etmekten söz ediyordu.”

Nev-i şahsına münhasır bir kişilik olduğu açık. Fico, 1986’da genç bir hukukçu olarak Komünist Parti’ye katılmışken, Varşova Paktı’nın tepesine çöktüğü kuşaktan. 1989 sonrası Amerikan Dışişleri gezilerine katılmış, 1990’larda Strasbourg’da AİHM’de görev yapmış. Smer’i ‘üçüncü yol’ olarak 1999’da kurduğunda sosyal demokrasinin günümüz neoliberalizminin alaycı oyuncağına döneceği aklına gelmemiş olsa gerek. Dolayısıyla ‘sol popülist’ diye aşağılananlardan.

Sağı-solu meçhul Wikipedia kuşağı için o ve partisi ‘sol-kanat ulusalcı’ etiketi taşıyor. Neoliberal alemde hakkında kanıtları meçhul ‘yolsuzluklar’ ve bağlantılara dair tonlarca karmaşık malzeme var.

Dobra bir siyasetçi. Örneğin 2010 seçimi öncesi SMER güçlü pozisyondayken, seçim bağışlarına dair sahte ses kaydı ile sıkıştırılınca “Siz alçaksınız diye oraya gidip size bir tokat mı atayım? Yaptığınız duyulmamış bir şey. Her gün başbakanın üzerinde mastürbasyon yapıyorsunuz” yanıtını veriyor.

İkinci başbakanlık döneminin, 2018’de bir araştırmacı gazeteci ve nişanlısına düzenlenen mafya suikastının Smer ile ilişkilendirilen bir işadamı üzerinden bitirilmesi manidar. Fico’nun suikastı çözmek için görev gücü kurması işe yaramıyor, neoliberal medyanın halkta infiali körükleyen tutumu eşliğinde köşeye sıkıştırılıyor. Fico George Soros’la Eylül 2017’de New York’ta görüşmüş dönemin Cumhurbaşkanı Andrej Kiska ile uzlaşıp Smer iktidarı için liderliğini feda edip istifa ediyor.

Esasında Fico, ABD patentli STK endüstrisinin hedefinden hiç çıkmıyor. 1990’larda NED kanalıyla ‘demokratikleşme’ doktrinasyonu için onca çabalar harcanmış, 11 STK’dan oluşan anti-komünist Sivil Kampanya 98 (OK’98) bugünleri şekillendirmişken, inatçı sosyal demokrat lideri bir türlü ekarte edemiyorlar.

Fico ve SMER iktidarı nisan başındaki cumhurbaşkanlığı seçimiyle daha da sağlamlaşmıştı. 2019’da ABD elçiliği ve STK’ların desteğiyle ‘kötülüğe karşı dur’ sloganıyla seçilmiş, kimilerinin ‘Soroscu Barbie’ diye andığı ‘İlerlemeci’ Zuzana Çaputova’nın yerine Fico’nun ‘müttefiki’ Peter Pelegrini seçilmişti.

Fico ve SMER suikast girişimi öncesinde ülkede ‘Yabancı Nüfuzunun Şeffaflığı’ yasası için kolları sıvamıştı. Hazırlanan tasarıda yıllık geliri 50 bin euro’nun üzerinde kuruluşların finansman kaynaklarını beyan etmeleri yer alıyor. Yasa tasarısı hala parlamentodan çıkmış değil. Ancak AB yetkilileri derhal ‘örgütlenme özgürlüğü ve AB hukuku ile uyumsuz’ diye buyurdu.

Neoliberal medyanın sorularına ‘aptallar’, ‘kalleşler’ diye yanıt vermişliği de var. 2021’de gazetecileri “Soros’un su kaynatan yozlaşmış domuz çetesi” diye tanımlamışlığı da… Son dönemde yine Slovak kamu televizyonu ve radyosunu dönüştürme hamlesi ‘liberal özgürlüklere’ aykırı bulunduğundan kitlesel protestolar örgütlenmişti.

Fico yine Kovid-19 krizinde ‘big pharma’ diye anılan dev ilaç şirketlerini ihya eden aşılar ve tedavi için sunulan ilaçları sorgulamaktan çekinmedi. Ve Dünya Sağlık Örgütü aracılığıyla dayatılan anlaşmaya itiraz bayrağı açtı.

Yine Fico da partisi de Amerikan patentli wokeizmi ve 12 yaşında hormonları ‘zıplayan’ çocuklara yönelik cinsiyet ideolojisini benimsemediği için ‘sosyal muhafazakarlıkla’ itham ediliyor.

Avrupa Komisyonu’nun Orta Doğu ve Afrika’dan sığınmacılarla ekonomik göçmenleri AB ülkeleri arasında pay etme planına “Ben başbakan olduğum sürece, Slovak topraklarında zorunlu kota uygulanmayacaktır” diyerek reddetti.

Dış politikada jeopolitik çok kutupluluk Fico’nun öteden beri mayasında; Irak işgalini ‘haksız ve yanlış’ diye eleştirip 2007’de Slovak askerlerini Irak’tan çeken o. Gürcistan’ı 2008’de Rusya’yı kışkırtmakla itham eden de… Yugoslavya’nın imhası sürecinde de Kosova’nın Sırbistan’dan koparılmasına itiraz etmişti. 2014 darbesi Ukrayna iç savaşını tetiklediğinde 2015’de Rusya’yı ziyaret edip yaptırımların kaldırılması çağrısı yapmıştı.

Kuşağının dramını yansıtan Fico açık sözlülükle AB ve ABD politikalarını eleştirmekten geri durmadığı gibi Brüksel’in ideolojik yansıması da olmadı. Kendi dünya görüşünü yansıtan duruşu, politikaları, neoliberal Batı’nın distopyasıyla kan uyuşmazlığı taşıyor.

Fico, 15 günlük tedavinin ardından 31 Mayıs’ta nihayet Bratislava’daki hastaneye nakledilebildi. Tamamen iyileştikten sonra siyasetteki varlığı ve yaşadığı travma ile ne yapacağı bilinmiyor.

AB komiseri Oliver Varhelyi’nin 23 Mayıs’ta STK’lara gelir kaynaklarını belirtme kuralı getiren yasa nedeniyle ‘Fico suikastını’ örnek göstererek ‘aynı kaderi paylaşabileceği’ tehdidi savurduğu Gürcistan, iktidardaki merkez solcu Gürcü Rüyası ve lideri Irakli Kobakhidze de sonraki yazıya…

GÖRÜŞ

Çağdaş “çılgın adam” – 2: Pratik

Yayınlanma

Yazar

Eşeklerle fillerin dış siyasetinde kesişme noktaları

Başka deyişle eğer “tehdit” Rusya, KDHC ve İran’dan geliyorsa ve ABD’nin bunlar karşısında caydırıcı potansiyeli zayıflamışsa “ABD’ye bağımlı hale gelmiş ülke ve bölgelerde”, “Japonya, Güney Kore, Suudi Arabistan, Türkiye ve hatta Polonya gibi ülkelerde” nükleer silahlanmaya neden karşı çıksın ki ABD? Bu durumda herkes nükleer eşiği görecek çatışma bunun altında cereyan edecektir.

Burada kilit faktör çatışmanın devam etmesinin beklenmesi, öngörülmesi, dahası (akademik kılıftan sıyrıldığında) istenmesidir. Bu, bugünden bakıldığında, ABD’nin Avrupa’daki savunma şemsiyesinin Avrupa’nın hesabından görülmesi, onlar bunu kabul etmeyecek olursa daraltılmasını isteyen cumhuriyetçi partideki hakim eğilim ile gerilim havzalarında çatışmaların kontrollü savaşlara evrilmesi yoluyla silahlanmanın devam etmesini isteyen demokratlardaki hakim eğilim arasındaki uzlaşma çağrısı gibidir. İlk eğilim silahlanmadan vazgeçme veya hızını kesme anlamına gelmiyor, sadece ABD’nin şemsiye sağlama yeteneğindeki gerilemeyi tespit ediyor ve bunun  bedelini Avrupa’ya ödetmek istiyor. Gayet makul bir yaklaşım bu. İkinci eğilim ise şemsiye sağlamaya devam ederken Avrupa’ya bedel ödetmekle yetinmeyip Avrupa’nın sanayisizleştirilmesini, Amerikan kontrollü ortaklıklarla güç olmaktan çıkarılmasını ve Amerikan hegemonyasının böylelikle artırılmasını istiyor. Bu da aynı ölçüde makul bir yaklaşım.

Amerikan hegemonyasındaki daralma Avrupa’nın hesabının görülmesiyle kısmen telafi edilebilir, ama daralma gene de daralmadır. CSIS raporu bana kalırsa tartışmaya tam bu açıdan katılıyor. Bu durumda anarşinin teşviki ABD’nin siyasi kontrol mekanizmalarını kaybetmesini önleyebilir. Yeni ve her biri küresel felakete gebe çatışma alanlarında bu felaketi yaratabilecek bir dizi çılgın adamın yaratılması düşmanın nükleer eşiğinin yükseltilmesine hizmet eder; ABD’nin bu çılgın adamlar üzerinde siyasi nüfuzunu muhtelif vasıtalarla koruması ise hegemonya kaybını önler. Burada nükleer silahlar açısından küreselleştirme (stratejik nükleer silahlar) yerine bölgeselleştirme (kısa ve orta menzilli taktik nükleer silahlar) öngörülür ama konvansiyonel kuvvet artırımının zarureti de vurgulanır.

Çağdaş “çılgın adam” – 1: Teori

Çılgın adam

Nixon’ın “çılgın adamı” iyi bilinir. Bunun temelleri de Kahn’ın nükleer kararlılık gösterisinde yatar. “Teorinin” özü şudur: ben deliyim, öngörülemezim, ötesini berisini hiç düşünmeden karşılıklı felaketimiz olacak eylemlerde bile bulunabilirim, benimle aşık atarken ayağınızı denk alacaksınız.

Ne var ki bu bu taktik ancak şu iki durum bir araya geldiğinde işler: 1) senin çok iyi deli taklidi yaptığın durumda, ve 2) karşındaki düşman kesinlikle rasyonel olduğu durumda. Dahası kaybedeceğin pek az şey olmalıdır. Demek ki deli rolüne bürünmek için doğru zamanlamayı ve düşmanının seninle karşılaştırıldığında çok daha fazlasını kaybedeceği doğru güç dengesini seçecek kadar akıllı olmak gerekir. Kahn, “Hruşçov’un bizi kendisinin deli olduğuna ikna etmesinin güç olacağını, çünkü bazı konularda mantıklı düşündüğünü gördüklerini” söyler. Bir gün bir yerde bir deli veya deli rolü yapan biri başa geçerse de bunun doğruluğu ancak “halkımızı görece güvenli bir yere koyduktan sonra” sınanabilir; o zaman şöyle diyebiliriz: “Bana bak, eğer gerçekten deliysen savaşacağız.”

Eisenhower’in Kore savaşı sırasında kuzeye atom bombası atmakla tehdit ederek mütareke imzalatmayı başardığı bilinir. İşlevsel bir tehdit olmuştur bu ama ne KDHC’nin ne de Kore’de muharip bulunduran Çin’in o sırada nükleer güç olmadığı hatırlanırsa çılgın adama yormak biraz güç. Nixon ise 1969’da doğrudan doğruya bir nükleer güce: Sovyetler Birliği’ne karşı uyguladı bu taktiği. 1969 Paris görüşmeleri iflas edince Vietnam’da savaşı avantajlı şartlarda bitirmek için Sovyetler Birliği’ni büyük bir nükleer saldırıyla tehdit etti: “Onlara sadece şunu söyleyeceğiz: ‘Tanrı aşkına, Nixon’ın komünizm konusunda takıntılı olduğunu biliyorsunuz. Öfkelendiğinde dizginleyemiyoruz ve eli de nükleer düğmenin üstünde’ — ve Hồ Chí Minh’in kendisi iki gün içinde Paris’te barış için yalvarıyor olacak.” Ekim ayında Amerikan nükleer ağır bombardıman uçakları üç gün boyunca kuzey dönencesinde Sovyetler Birliği’nin hava sahası yakınlarında uçtu; Vietnam’da Hải Phòng yakınlarında ise nükleer gemi ve denizaltılar tatbikat yaptı.

Taktiğin bu tekil olaydaki başarısı gene de tartışmalıdır. Nixon deliyi oynadı diye taraflardan hiçbiri (Çin dahil) geri adım atmadı, ABD’nin istediği şartlarda diplomasiye girişmedi, Hồ Chí Minh de yalvarmak şöyle dursun bedeli ne olursa olsun zafer kararlılığını gösterdi. Ama her şeye rağmen dünyayı ateşe atma tehdidi yeterince işlevsel bir tehdittir ve bu olay daha sonra Kissinger’in meşum dehasının sonucu Çin’in Sovyetler Birliği’ne karşı fiilen ABD müttefiki haline getirilmesiyle birleşince Sovyet detant siyasetinin temelini oluşturdu. Başka deyişle, çılgın adam taktiği tekil olayda sonuç vermedi ama uzun vadede düşmanın çözülüşüne yol açtı.

Ama bu, dediğim gibi, bir dizi şartın örtüşmesiyle mümkün olabildi. Düşman cephesini parçalamasalardı eğer (yani Sovyetler Birliği’ne karşı Çin’i yedeklemeselerdi) taktik sabun köpüğünden ibaret kalır ve uzun vadede etki göstermezdi. İkincisi, Sovyet yönetimi yeterince rasyoneldi. Savaşın üzerinden sadece çeyrek asır geçmişti, hatıralar halkta olduğu gibi Sovyet yönetiminde de çok derinlere kök salmıştı ve ne pahasına olursa olsun barış ve birlikte yaşamayı amaçlıyordu. Üçüncüsü, deli rolü oynayan Nixon-Kissinger herkesten daha rasyoneldi: Sovyetler Birliği’ni kısa vadede bir yok oluş seçeneği karşısında bırakmadılar, kuzeydeki nükleer bombardıman uçaklarıyla Giant Lance provokasyonunu durdurdular, detant kapısını açık tuttular — bunu yapmamış olsalardı eğer Sovyetler Birliği de “delirebilirdi”.

Nixon-Kissinger’in herkesten daha rasyonel olduğunu söylerken abartmıyorum. Kissinger bu sayede bir emperyalist dış siyaset dehası olarak tarihe geçti; Nixon ise gerçek anlamda bir siyaset dehası ve bütün bu bir dizi kararın arkasındaki gerçek aktör olmasına rağmen ve belki de tam bu nedenle The Washington Post üzerinden Amerikan müesses nizamının kurbanı oldu.

Çılgın adamların  sayısında artış ve rasyonalite yokluğu

Nixon’un çılgın adam doktrini düşman cephesini parçalayarak pekala işlemişti; ama bugün neocon manyaklığının işlemesinin önünde üç engel var.

Birincisi, şimdilik, düşman cephesini yeterince parçalayamamış olması. Yeterince, diyorum; çünkü Avrupa’yı parçalamakla kalmayıp eksiksiz yedeklemeyi de başardı. Sorun şu ki düşman cephesini kökten sarsacak bir gücü (1970’lerde Çin’e yaptığı gibi) oradan koparamadı. Dahası, dünyanın geri kalanı, Suudi Arabistan ve İsrail gibi emperyalist sistemin çarkları arasında olmakla birlikte az çok siyasi bağımsızlığını korumayı başaranlardan başka emperyalizmle yenisömürge ilişkileri içinde olan sayısız ülke de bu dizginsiz hegemonyanın dizginlenmesi için köylü kurnazı adımlar atmaya yelteniyor. Buradan bağımsızlık çıkacağını düşündüğümden değil; ancak bu durum zaten başına bir bunağın oturtulduğu dumura uğramış sistemin dengesini pekala daha da bozabilir.

İkincisi, altını kalınca çizerek söylediğim gibi, çılgın adam taktiği ancak çılgın rolünü oynayanın yeterince rasyonel olması halinde işler. Bütün emperyalist kamp satranç oyuncusunun aklı şöyle dursun bir sivrisinek refleksiyle hareket eden şirazeyi dağıtmış elitlerin elinde; böyle bir ortamda nükleer silahlanmayı kendi kontrolünde yaygınlaştırmaya kalkmak en azından bir dizi bölgesel nükleer savaşın çıkmamasını daha büyük bir mucizeye bağlar.

Üçüncüsü, Sovyet detant siyaseti çılgın adam doktrini karşısında geri çekilmeyi simgeliyordu; bugünkü Rusya yönetimi ise geri çekilmiyor. Bunun başka nedenleri de var elbette ancak en önemli neden demin dediğim yerde: Nixon-Kissinger bu taktiğe giriştiklerinde nerede durduracaklarını bilecek kadar akıllılardı; mevcut emperyalist elit ise kendi münhasırlığına delice inanıyor.

En başta söylediğimi tekrar ederek bitirmek mümkün: dünya korkunç felaketlerin eşiğinde öyle uzun zamandır düşmeden tepiniyor ki çok talihli olduğumuzu söylemek de mümkün.

Okumaya Devam Et

GÖRÜŞ

İran yeni cumhurbaşkanını seçti: Komplocular nerede?

Yayınlanma

Yazar

Geçtiğimiz cuma günü (5 Temmuz) ikinci turu yapılan cumhurbaşkanlığı seçimlerinde yüzde elli üçten fazla oy alan Mesut Pezeşkiyan cumhurbaşkanı seçildi. Bu yazı yayımlandığı sırada kabinesini oluşturmuş olabilir. Bir önceki Cumhurbaşkanı Reisi ve dışişleri bakanı Abdullahiyan’ın helikopter kazasında hayatlarını kaybetmelerinin ardından İran anayasasına göre başlayan seçim süreci oldukça şeffaf, renkli görüntülerle ve çoğu zaman olduğu gibi muhafazakâr ve reformcu denilen iki aday arasında sonuçlandı. Ve ‘reformcu’ aday Pezeşkiyan ipi göğüsledi.

Kısacası ortada tuhaf, anlaşılamayan veya bizdeki komplo teorisyenlerine olağanüstü malzeme sağlayacak herhangi bir şey yok; zira, reformcu diye anılan/tanınan bir aday ilk defa cumhurbaşkanı seçilmiyor. Önce 1997 ile 2005 yılları arasında Muhammed Khatemi sonra da Hasan Ruhani cumhurbaşkanlığı görevlerini (2013-2021) ikişer dönem seçilerek yerine getirmişlerdi. Hatta İran’a ilk gittiğimde Khatemi’nin dışişleri bakanı Kemal Kharazi’nin lütfedip beni kabul ettiğini, İran dış politikasında yapmaya çalıştıkları düzenlemeleri ve bilhassa Türkiye ve Mısır’la ilişkilerini geliştirmek istediklerini, Orta Doğu’nun bu üç büyük ülkesinin bir araya gelerek bir siyasi diyalog mekanizması kurmalarının ne kadar önemli olduğunu/olacağını konuştuğumuzu hala hatırlarım.

O KADAR KOMPLO TEORİSİNE NE GEREK VARDI?

Daha açık bir ifadeyle söylemek gerekirse, Reisi ve Abdullahiyan’ın ölümü üzerinde Türkiye’de televizyonlarda günlerce sürdürülen komplo teorileriyle ne veya neler anlatılmak istenmiş veya analiz (!) edilmek istenmişti? Bu soruyla uğraşmanın Türkiye-İran ilişkilerini daha iyi anlamaya veya şimdilerde reformcu bir cumhurbaşkanının özellikle bölgemize ilişkin dış politikasının nasıl şekilleneceğine ışık tutacak bir katkısı olmayacağı ortada; ancak Türkiye’deki komplocu kafaları deşifre etmek açısından bir nebze önemi var.

O günlerde üretilen ve gizemli söz ve yazılarla takdim edilen komplo teorilerine göre bu iş bir kaza olamazdı. Koskoca bir cumhurbaşkanı bu kadar eski model bir helikoptere neden binmişti/bindirilmişti? Oysa aynı helikopterleri daha önceki muhafazakâr veya reformcu cumhurbaşkanları da kullanmışlardı. Ne olabilirdi ki? Fakat öyle değildi veya öyle basit olmamalıydı. Bizim komploculara göre, bu işi dini lider Hamaney Devrim Muhafızları Ordusu üzerinden yaptırmış olmalıydı ve muhtemelen baskıcı bir rejim kurmak için bu yola gitmişti.

Oysa Reisi ve Abdullahiyan muhafazakâr kanadın temsilcileri olarak, İran sistemi içinde dini lidere daha yakın tarafta yer almaktaydılar. Vay efendim Reisi başlangıçtan itibaren dini liderin adayı olarak seçime katılmış, kazanmış, cumhurbaşkanı olmuş ama şimdilerde yaşlı dini liderin yerine gözünü dikmişti. Onun için ortadan kaldırılması gerekiyordu ve gereken yapıldı; çünkü dini lider kendi yerine oğlunu getirmekten yanaydı. Oysa oğlu İran anayasasına göre dini lideri seçecek kurulun üyesi bile değildi. Üstelik daha baskıcı bir rejim kurmak veya şimdiden birisini muhtemel dini lider olarak belirlemek ne İran anayasasına göre mümkün ne de muhtemeldi. İşte sonuçta muhafazakâr Reisi yerine yapılan cumhurbaşkanlığı seçimini reformcu aday kazandı.

TÜRKİYE-İRAN İLİŞKİLERİ KOMPLOLARI

Komplo teorileri ve teorisyenleri ilk bakışta mantıklı gibi görünen ama biraz bilgiyle ele alındığında tel tel dökülen tezleriyle pek çok konuda olduğu gibi Türkiye-İran ilişkilerinin gelişmesinin önünde de engeller yaratma çabalarına hemen hemen hiç son vermeden devam ederler. Geçenlerde bir Amerikan dergisinin verdiği haberi (!) köpürttükçe köpürttüler. Middle East Eye dergisi İran’ın PKK/PYD’’ye onlarca gelişmiş dron, tanksavar ve başka silahlar ile bunların mühimmatını verdiğini yazmıştı. Ve Türkiye’deki komplo teorisyenleri bir anda üzerine atılıp, İran’ın Suriye’de karşımızda olduğunu anlatmaya çalıştılar. Muhtemelen yaklaşmakta olan Türkiye-Suriye uzlaşmasını engellemeye çalışıyorlardı.

Oysa haberi ne Türk ne de başka güvenlik kaynakları teyit ediyordu; ama bu propaganda özellikle sosyal medyada ve bazı hükümet yanlısı gazetelerde boy boy yer aldı. Mevcut şartlarda Amerika ve İsrail ile adeta kıran kırana bir mücadele içindeki İran’ın Türkiye’yi hemen karşısına almasına sebep olacak böyle bir işe neden girişeceğinin mantıklı bir izahı yok/olamaz. Fakat komplo teorisyenleri için bunun bir önemi yok.

YENİ DÖNEMDE ANKARA-TAHRAN İLİŞKİLERİ

Bunları bir tarafa bırakacak olursak Pezeşkiyan döneminde Türkiye-İran arasındaki ilişkilerin daha da gelişmemesi için hiçbir sebep yok. Suriye konusunda Cumhurbaşkanı Erdoğan ve Suriye Devlet Başkanı Esad’ın verdiği mesajlarla başlaması beklenen normalleşme süreci de istenilen ölçüde hızla gelişirse bunun Ankara-Tahran ilişkileri üzerinde ayrıca olumlu etkiler yaratacağına hiç şüphe olamaz. Sonuçta İran da tıpkı Rusya gibi, Suriye’deki savaşın Şam hükümetinin başarısını/zaferini teyit edecek bir diplomatik sonuca ulaştırılmasını ister/istiyor. Hatta Türkiye-Suriye normalleşme sürecinde Rusya gibi aktif olmayı da arzu edebilir. Bunda bizim ulusal çıkarlarımız açısından önemli bir sorun olmasa gerektir. Neticede İran ile Suriye’ye barış götürmeyi amaçlayan Astana Platformu’nda birlikte yer alıyoruz.

İran ile ilgili olarak çoğu spekülatif hatta manipülasyon amaçlı olarak yayılan haberlerin (!) bir kısmı da Zengezur Koridoru ile ilgili. Aslında bu noktada haberlere gerçeklik atfedilmesini sağlayacak kısmî bazı doğrular var(dı). Örneğin İkinci Karabağ Savaşı’nın başlangıcında (2020 yılı Eylül-Ekim) o zamanki reformcu İran yönetiminin Dışişleri Bakanı Zarif Azerbaycan’ın başarısını istemez gibi sosyal medya hesabından yaptığı açıklamalarla bir an evvel çatışmalara son verilmesi ve savaş öncesi duruma geri dönülmesi çağrısı yapmıştı. Fakat bunun böyle olmayacağını görüp özellikle Rusya’nın Türkiye ile yakın ilişkileri dolayısıyla Ermenistan’a yardım etse bile bu işe sonuna kadar asılmayacağını anlayınca kademeli bir şekilde pozisyon değiştirdi ve Azerbaycan’ın ezici ve kesin zaferiyle sonuçlanan yeni durumu kabullendiklerini gösterdi.

Reisi-Abdullahiyan muhafazakâr yönetimi İkinci Karabağ Savaşı ile ortaya çıkan yeni durumu kabul etmeyecekmiş gibi başlangıçta yaptığı açıklamalarına Moskova’nın bu konuda kendileriyle aynı görüşte olmadığını bir süre sonra görünce nihayet vererek taleplerinin Zengezur Koridoru’nun güç kullanılarak açılmasını ve bu yolla Ermenistan ile İran arasındaki toprak sınırının ortadan kaldırılmasına muhalefet şekline dönüştürdü.

Bu sorun da 2023 yılı yazında Azerbaycan’ın yaptığı nokta operasyon ile büyük ölçüde aşılmış oldu; çünkü o harekât ile Ermenistan’da Paşinyan’ın barış girişimlerini baltalamaya çalışan aşırılıkçı gruplar Azerbaycan kuvvetleri tarafından Karabağ’dan sökülerek atıldı. Geriye Azerbaycan ile Ermenistan arasında barış antlaşmasının imzası ve bunun bir parçası olarak da Ermenistan’ın egemen toprakları üzerinden açılacak Zengezur Koridoru kaldı ki, buna Tahran’ın itiraz etmesi zaten beklenemez. Ayrıca etmediğini defalarca açıkladı. Helikopter kazasında ölen Reisi Aliyev ile iki devlet arasındaki sınırda var olan ancak önceki yıllarda Ermenistan işgali dolayısıyla kullanılamayan bir köprü açılışı için ortak poz vermişlerdi kameralara.

İRAN VE BATI İLİŞKİLERİ

İran’ın Batı ile ilişkilerinde reformcu bir cumhurbaşkanı ve kabinesi özellikle şimdilerde çok önemli bir fark yaratabilir mi? Bir önceki dönemde Cumhurbaşkanı Hasan Ruhani ve Dışişleri Bakanı Cevat Zarif Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’nin beş daimî üyesi – Amerika, Rusya, Çin, İngiltere ve Fransa – ve Almanya ile yapılan uzun görüşmelerin sonucunda kamuoyunda Nükleer Anlaşma diye bilinen bir uzlaşmaya imza atarak (2015) önemli bir fark yaratmış görünüyorlardı. Fakat Trump döneminde Netanyahu’nun zorlamasıyla Amerika’nın bu anlaşmadan tek taraflı olarak geri çekilmesi, buna şiddetle karşı çıkan diğer beş ülkenin alternatif bir politika geliştirememeleri ve haklı olarak bütün bunlara tepki gösteren İran’ın nükleer silah yapmaya uygun nitelikte uranyum zenginleştirmeye başlaması bütün süreci tersine çevirdi.

Pezeşkiyan yönetiminin bu konuda Amerika ve Batı nezdinde önemli politika değişiklikleri yapılmasına yol açacak adımlar atabilmesi pek mümkün görünmüyor. Zaten çok kutuplu dünya sisteminin başlangıcı olan Ukrayna Savaşının başından itibaren İran’ın Rusya’nın müttefiki gibi hareket etmesi de böyle bir ihtimali ortadan kaldırıyor. Kaldı ki, Gazze’de yaklaşık on aydır soykırımsal bir etnik temizlik yapmakta olan İsrail’in onayı olmadan herhangi bir Amerikan yönetiminin İran ile yeni bir sayfa açmak istemesi pek de olası değil.

Bu şartlarda geriye İran ile savaş senaryoları kalıyor ki, Beyaz Saray’a gelmesi muhtemel bir Trump yönetiminin İsrail ile birlikte İran’a karşı bir savaş ihtimali söz konusu olabilir. Ukrayna’daki savaşa destek vermeyerek sonlandırması muhtemel bir Trump’ın Amerikan Derin Devleti’ne karşı İsrail lobisinin desteğini almak istemesi halinde – ki, birinci döneminde İsrail lehine attığı birçok adımın bundan dolayı olduğu açıktı – böyle bir politikaya yönelebilir mi?

Orta Doğu’daki her şeyi yerinden oynatacak böyle bir senaryo muhtemel bir İsrail-Hizbullah savaşının sonucu olarak ve Trump gelmeden de karşımıza çıkabilir. Bütün bu senaryolarda yeni Cumhurbaşkanı Pezeşkiyan’ın geniş çaplı politika değişikliklerine gitmesi ihtimali neredeyse sıfır mertebesinde; çünkü ne karşısında bu tür açılımlara karşılık verecek bir Batı dünyası var ne de bunlar sadece kendisinin karar verebileceği alanlar. Her halükârda Dini Lider Hamaney ile birlikte hareket etmek zorunda. Dolayısıyla İran bir yandan Direniş Ekseni Güçlerine verdiği destekle İsrail’e karşı aktif politikasını sürdürürken öte yandan da zamanın kendi lehine işlediği doğru varsayımı üzerine inşa ettiği doğrudan savaştan kaçınma politikası arasındaki tercihler arasında gidip gelmeye devam edecek görünüyor.

Okumaya Devam Et

GÖRÜŞ

Rusya-Ukrayna Savaşı’nda yeni arabulucu Orban mı?

Yayınlanma

Rusya-Ukrayna savası Şubat 2022’den bu yana aralıksız ve ateşkes olmadan devam etmekte. Batı’nın Rusya karşısında Ukrayna desteği devam ederken, Avrupa Birliği (AB) Moskova’ya karşı 14. yaptırım kararlarını uygulamaya soktu. Rusya’ya uygulanan yaptırımlar yeni alanlara yayılırken,  ABD ve Batılı ülkelerin Ukrayna’ya askeri ve maddi desteği de devam ediyor. Geçtiğimiz hafta NATO Zirvesi öncesinde ABD temaslarında bulunan Ukrayna Savunma Bakanı ve diğer devlet yetkilileri ABD’den yeni mali yardımın yanı sıra desteklerini de artırdı. ABD’li yetkililer önümüzdeki süreçte Ukrayna’ya 2.4 milyar dolarlık yardımın yapılacağını açıkladı.  Elbette ABD ve Ukrayna arasında geçtiğimiz haftalarda imzalanan on yıllık güvenlik anlaşması da düşünüldüğünde aralıksız devem eden bu yardımlar Ukrayna açısından önemli.  Rusya-Ukrayna Savaşı sona erme noktasından çok uzak görünüyor.  Fakat Batı’nın Rusya politikasında her ülke aynı yaklaşıma sahip değil. Bunların en başında ise Macaristan gelmekte. Macaristan Batı’nın tüm Rusya karşıtı yaptırım uygulamaları ve politikalarına karşın tıpkı Türkiye gibi Rusya ile olan ilişkilerine ara vermedi. Peki ama olası bir ateşkes AB dönem Başkanlığını alan Macaristan’ın girişimi ile sağlanabilir mi?

Orbán ve AB İlişkileri 

Avrupa’da aşırı sağın yükselişi konuşulurken aynı zamanda Macaristan bu aşırı sağın en önemli kalelerinden biri olarak görülüyor. Fidesz Partisinin Genel Başkanı Victor Orbán 2010 yılından bu yana Macaristan’da iktidarı eline tutan tek isim. Orbán aşırı sağın önemli bir temsilcisi olarak uzun zamandır AB’ye karşı Avrupa şüpheciliği yaklaşımını da sürdürmekte.  Her ne kadar bu yaklaşım popülist desteği artırmak için bir araç olarak adlandırılsa da esasında Rusya ile işbirliği ve ilişkileri bu söylemin bir araçsallaştırmadan daha fazlası olduğunu göstermekte. Macaristan Rusya’ya yönelik uygulanan yaptırımlara karşı duruşunun yanı sıra Rusya devlet Başkanı Vladimir Putin ile de ilişkilerini Ukrayna Savaşı süreci boyunca bozmadan devam ettirmiştir.

Aşırı sağın temsilcisi olan Orbán, Macaristan’da takip ettiği iç politik adımlar ile de Rusya ile benzer seviyededir. Özellikle LGBT karşı duruşu ve geleneksel aile değerlerine dayanan sağcı ideoloji dikkat çekmektedir. Keza bu yaklaşımlarda biz-onlar savaşı olarak AB, küreselleşme yanlıları ve göçmenlerin gösterilmesi de unutulmamalıdır.

Son olarak ise Macaristan’ın özellikle son dönemde AB yaklaşımında büyük bir değişim olduğu görülmekte. Orbán 2022 seçimlerinden sonra Avrupa şüpheciliğinde AB sonlandırma girişimleri yerine daha çok AB’yi dönüştürme yaklaşımını benimsemiş durumda. Macaristan liderinde AB’nin Ukrayna’ya destekten vazgeçmesi, göçmen politikalarını değiştirmesi gibi çağrılar dikkat çekici. Özellikle Orban’ın, AB’nin Ukrayna’ya yapacağı yardımla ilgili kararları eleştirmenin yanı sıra engelleme girişimleri de söz konusu.

Ayrıca dikkat çeken bir konu ise AB’nin Orban yaklaşımı. Bilindiği gibi Macaristan AB dönem başkanlığını devraldı. Ancak bu süreç AB içinde pek çok tartışmayı da beraberinde getirmişti. 2023 yılında AP, Macaristan’ın AB Dönem Başkanlığını devralma konusunda uygun olup olmadığı üzerinden demokrasi ve hukuk devleti uygulamalarında ihaleler olduğuna dikkat çekmişti. Ancak tüm eleştirilere rağmen Macaristan AB’nin dönem başkanlığını 6 aylık süre için aldı ve Orbán hızla “Barış misyonu” ziyaretlerine başladı. Böylece Orbán AB’nin gündemini belirleme ve değiştirme yaklaşımında önemli bir adım atmış oldu.

Orbán ve yeni arabulucu rolü

Rusya-Ukrayna Savaşı’nın başından bu yana Türkiye iki ülke arasında bu çatışmayı sona erdirme adına önemli girişimlerde bulundu. Türkiye’nin arabulucu rolü kapsamında Rusya ve Ukrayna heyetleri 2022 yılında Antalya Diplomasi Forumu ve hemen akabinde de Cumhurbaşkanlığı Dolmabahçe Ofisi’nde bir araya gelmiş, ancak sonuç alınamamıştı. Türkiye bu girişimler sonrasında arabuluculuk adına attığı adımları sonlandırmadı. Türkiye, Batı ile Rusya arasında sorunların çözümünde de en önemli rolü üstelenmişti. Şüphesiz tahıl girişimi koridoru bu örneklerden biri ve en önemlisidir. Küresel gıda krizini önleme adına Türkiye, Rusya’nın Karadeniz’den tahılın güvenli bir şekilde taşınması bağlamında söz almıştı. Fakat Rusya özellikle Batı’yı tahılın ihtiyacı olan ülkelere taşınmadığı ve Ukrayna’ya destek sağladığı gerekçesi ile eleştirmişti. Böylece geçtiğimiz yıl bu girişim Rusya’nın ortaya oyduğu çekinceler ile sona ermişti.

Öte yandan NATO üyesi olarak Rusya ile bir araya gelebilen tek ülke Türkiye idi.  Şanghay İşbirliği Örgütü’nün 24. Zirvesi de şüphesiz önemli bir örnek teşkil eder. Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan ve Rusya Devlet Başkanı Putin zirvede ikili görüşmeler gerçekleştirdi.   Bu görüşmelerde olumlu beyanlar olsa da Rusya ve Ukrayna arasında devam eden savaşa dair arabulucu rolü için Türkiye’nin konumu ile ilgili olumsuz bir açıklamageldi. Kremlin Sözcüsü Peskov, Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın arabulucu olamayacağını belirtti. Bunun nedeni ise Kiev’in her türlü müzakereyi reddetmesi olarak gösterildi. Peki, ama gerekçe sadece Kiev’in reddetmesi mi?

İşte tam bu noktada Orbán’ın “barış” arayışına dair ziyaretleri akıllara gelmeli. Bilindiği gibi Orbán, AB dönem Başkanlığı akabinde hızla Kiev’e giderek Ukrayna Devlet Başkanı Vladimir Zelenskiy ile görüştü. Orbán bu görüşme esnasında Zelenskiy’den Rusya ile devam eden savaşa dair hızlı bir ateşkesi değerlendirmesini istemiştir. Akabinde Orbán hızla Moskova’ya gitti. Putin ile bir araya gelen Orbán burada da ateşkesi gündeme getirdi. Elbette bu ateşkes aynı zamanda AB ve Rusya ilişkilerini de alt metinlerde taşımakta idi. Orbán bu nedenle Putin ile görüşmelerinde Avrupa’nın güvenlik mimarisine dair de konuştuklarını dile getirmiş. Orbán özellikle AB’nin Rusya ziyareti eleştirileri kapsamında Avrupa’dan yetki almadığını vurgulasa da aslında arka planda AB’nin gündemi yavaş yavaş değişmekte. Bu örneklerden biri de Orbán’ın bir diğer ziyaretinin Türk Devletleri Teşkilatı zirvesi olmasıdır. Orbán, zirvede gözlemci olarak yer almış ancak AB üçünden büyük eleştiriler ile karşı karşıya kaldı. Bunun nedeni ise Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nin temsil edildiği bir platformda Macaristan’ın AB dönem temsilcisi olarak yer alması ve bunun meşrulaştırılmasına dair endişelerin ortaya çıkmasıdır. Rusya konusunda olduğu gibi Kıbrıs ile alakalı olarak da Brüksel tepki göstererek Orban’ın AB’yi temsil etmediğini ifade etti. Orban’ın son ziyareti Çin’e gerçekleşti. Çin ile olan ticari ilişkilerin yanı sıra temel konu Orban’ın da sosyal medya da paylaştığı gibi “Barış Misyonu 3.0” oldu. Orban bu ziyarette Çin Halk Cumhuriyeti Başkanı Xi Jinping ile bir araya gelerek, barış ve ateşkesin sağlanması ile ilgili görüştü. Ateşkes ve siyasi çözümün sağlanmasının tüm tarafların yararına olacağı görüşü dile getirildi.

Rusya ve Ukrayna arasında barışın sağlanması için Orban’ın başlattığı bu şahsi diplomasi hamlesinin son ayağının ABD olacağı ifade edilmekte. 10-11 Temmuz’da NATO Zirvesi öncesinde bu görüşme önemli. 75 yıldır uluslararası sistemin önemli aktörü olan NATO’nun özellikle Rusya ve Ukrayna arasına devam eden savaş kapsamında güvenlik rolü ve etkisi ile son genişleme hamleleri çok dikkat çekti.  Son noktada Orban’ın gerçekleştirdiği barış diplomasisi hamlesinin iki yönü var. İlki siyasi olarak AB bağlamında. AB ve hatta Ukrayna’nın desteği olmadan üstlendiği barış misyonunun sonuçları nasıl olacak kestirilmesi zor. Ancak Orban’ın şu an için AB güvenliğine dair barış arayışları ile gündemi değiştirmeye başladığı aşikâr. İkincisi ise güvenlik boyutu ekseninde NATO bağlamında düşünülmeli. AB’nin aksine NATO Genel Sekreteri Jens Stoltenberg, Orban ile Washington Zirvesi’nde gerçekleşen bu ziyaretin sonuçlarına dair görüşme yapılacağını belirtmiştir. Dolayısı ile kalıcı bir barış olmasa da Orban’ın barış arabuluculuğu önemli bir ateşkes adımını beraberinde getirebilir.

Okumaya Devam Et

Çok Okunanlar

English