Bizi Takip Edin

Dünya Basını

FP: Jeopolitikanın geleceğine bu 6 ülke yön verecek

Yayınlanma

Cliff Kupchan, Foreign Policy

6 Haziran 2023

Geçtiğimiz hafta Ukrayna Devlet Başkanı Volodimir Zelenski Ukrayna adına neredeyse bir hafta Suudi Arabistan’ın Cidde şehrinde ve Japonya’nın Hiroşima şehrinde bulunarak, eşi görülmemiş temaslarda bulundu. Bu temaslardaki amacı Rusya’nın Ukrayna’daki savaşını kenardan oturup izleyen 4 kilit ülke Brezilya, Hindistan, Endonezya ve Suudi Arabistan’ın desteklerini kazanmaktı. Bunun gibi Küresel Güneyin diğer baş aktörleri, şu ana kadar hiç olmadıkları kadar dünya arenasında söz sahibi. Yeni gelişen bu jeopolitik ağırlıklarının başlıca nedenleri ise: Devlet organlarının çokluğu, bölgeselleşmenin verdiği avantaj, ve ABD-Çin gerginliğinde kullandıkları kozlar.

Bu orta seviye güçler, İkinci Dünya Savaşından bu yana en kapsamlı devlet organlarına sahipler. Bunlar aynı zamanda ciddi ölçüde jeopolitik kozlara sahip ülkeler, ancak dünyanın en güçlü iki süper gücü olan Çin ve ABD’den çok daha güçsüz konuma sahipler. Bu grup aynı zamanda Küresel Kuzey’de Fransa, Almanya, Japonya, Rusya ve Güney Kore gibi birçok ülkeyi da kapsamaktadır. Rusya haricinde bu ülkeler farklı seviyelerde genelde ABD’ye yakın oldukları için, dünyada değişen güç dinamikleri veya kozlar hakkında pek aydınlatıcı olmazlar.

Çok daha ilginç olanlar ise, Küresel Güney’in altı baş aktörüdür: Brezilya, Hindistan, Endonezya, Suudi Arabistan, Güney Afrika ve Türkiye. Bu gibi salınımdaki Küresel Güney ülkeleri (swing states) iki süper güçle de bağlantılı olmadıkları gibi, yeni güç dinamikleri yaratmakta çok daha özgür davranabilirler. Bu ülkelerin tamamı G-20 üyesi olmakla beraber, jeopolitik ve jeoekonomik alanlarda oldukça aktiflerdir. Bu altılı aynı zamanda Küresel Güneydeki geniş kapsamlı jeopolitik trendlerde de barometre görevi görür.

Bu altı devletin öneminin artmasında birçok sebep bulunmaktadır, ancak bu sebepler iki ana kola ayrılabilir: uzun vadeli, tarihsel gelişmeler ve daha güncel global trendler. İlk kola baktığımızda, Soğuk Savaştan beri gelişen bazı olaylar bu güçlere uluslararası alanda çok daha kapsamlı organlar geliştirmelerine sebep olmuştur. Soğuk Savaş birbirine zıt blokların çok daha sert çizgilerle belirlenmesinde önemli bir paya sahipti, bu da günümüzün salınımdaki devletlerini bu kutuplara sıkıca çekmişti. Hemen ardından gelen tek kutuplu ABD dönemi, neredeyse tüm devletlerin Washington’a tam bağlılığını gerektiren bir ortam yarattı. Bugün ise Çin-ABD kutuplaşması çok daha zayıf bir halde, ve bu durum orta seviye güçler için çok daha fazla hareket özgürlüğü sunmakta.

İkinci olarak tarihsel kola baktığımızda: Son yirmi yılda dünyanın önemli alanlarda küreselleşmeden uzaklaşması, yeni jeopolitik ve jeoekonomik alanlarda farklı bölgesel ilişkilerin oluşmasına sebebiyet vermektedir. Salınımdaki ülkelerin tamamı bölgesel liderlerdir ve küresel güç bu bölgelere geri döndüğü için bu aktörlerin önemi de gittikçe artmaktadır. “Near-shoring”  (lojistik hatlarını uzak ülkelerden daha yakın komşulara geri çekme)ve “friend-shoring” (lojistik hatlarını rakip ülkelerden müttefik ülkelere aktarma) gibi süreçler, firmaları ve ticari ilişkileri Çin’den uzaklaştırıp çoğunlukla Küresel Güney’deki diğer bölgelere çekmiştir. Küresel Güney’deki bazı salınımdaki ülkeler, daha önce olduğundan çok daha işlek bölgesel ticari noktalara dönüşecektir. Bunun en iyi örneği olarak Hindistan’da bazı ABD firmaları üretim tesislerini burada kurup, lojistik hatlarını bu bölgeye yönlendirecek şekilde düzenlemektedir. Enerji pazarlarının da gittikçe bölgeselleşmesi, özellikle Suudi Arabistan’ın işine yaramaktadır. Benzer şekilde Suudilerin başkenti Riyad, bölgesel bir finans merkezi olarak öne çıkmaya başlamıştır. Ayrıca Uluslararası Para Fonu (IMF) de dünyanın giderek ayrıştığını belirtmekle, mantıksal olarak giderek ayrışan bir dünyada orta seviyedeki güçlerin giderek daha önemli bir rol oynayacaklarını öngörüyor.

Üçüncü olarak, Soğuk Savaş döneminde Hindistan ve Endonezya henüz yeni sömürgeci yöneticilerinden kurtulmuştular. Bu durum iki kutuplu dönemde onların küresel rollerini kısıtlayan bir etki yarattı. Bugün ise, bu altı salınımdaki ülke tamamen özerk aktörlerdir. Ama bu da Bağlantısızlar Hareketi’nin bir yeniden doğuşu gibi, ya da Küresel Güney’in domine ettiği pek gücü olmayan G-77 ya da BRICS (Brezilya, Rusya, Hindistan, Çin, Güney Afrika) gibi örgütler nezdinde değerlendirilemez. Bu örgütler tamamen veya kısmi olarak ideolojik bir bağlantıya sahiplerdir, oysa söz ettiğimiz altılının böyle bir bağlantısı yoktur. Sözünü ettiğimiz bu ideolojik bağlantının eksikliği, dış siyasetlerinde çok daha sert geçişler içeren yaklaşımları yapabilmelerini uygun kılar, bu ise uluslararası meselelerdeki kümülatif etkilerini daha da arttırmaktadır.

Bu salınım ülkelerinin diğer itici güçleri, daha güncel küresel trendlerden gelmektedir. Salınım ülkelerinin sahip olduğu güç, özellikle de giderek ABD-Çin ilişkilerini tarif eden rekabet ve karşı karşıya gelmelerin yarattığı kozlarla, daha da artmaktadır. İki süper güç de salınımdaki ülkeleri kendi tarafına çekmeye çalışmakla birlikte, bu durum salınımdaki ülkelerin birbirlerini elemesinde de işe yaramaktadır. Örnek vermek gerekirse, Hindistan’ın gücü ve kozları, ABD’nin bölgedeki Çin gücünü dengelemek için kurduğu Dörtlü Güvenlik Diyaloğu’na (Quad) katıldığından bu yana ciddi ölçüde artmıştır. Öte yandan Brezilya ve Endonezya, Çin’in bu ülkelerdeki Lityum, Nikel ve Alüminyum gibi kritik maden anlaşmalarına karşı yoğun isteğinden oldukça olumlu faydalanmışlardır. Yakınlarda yapılan bir araştırmaya göre bu ülkeler belirli konularda ABD veya Çin’e yakın olsalar da, genel olarak ittifaklarında çok daha dengeli bir tutum sergilemektedirler. Şimdilik çoğu alanda iki büyük gücün birbirini elemeye çalıştığı bu oyunda rahatlıkla hareket edebilmektedirler. Yarı iletkenler, yapay zeka, kuantum teknolojisi, 5G iletişim ağı ve biyoteknoloji gibi alanlar, orta seviye güçlerin ABD veya Çin arasında ticari bir seçim yapma zorunluluğu olduğu sayılı temel teknoloji alanlarıdır.

Yine benzer şekilde, Küresel Güney’in salınım ülkeleri, uluslararası iklim politikalarında, büyük ve gelişen ekonomileri sayesinde büyük bir koza sahiptirler. Bu devletlerin de katılımı olmadan kirlilik ve iklim etkileri gibi sorunlarda çözüm bulunamamaktadır. Karbon pazarları, bu ülkelerin karbon salınımlarına bakmaksızın giderek kaynaklarını bu orta seviye güçlere aktarmaktadır, çünkü Batılı şirketler net-sıfır politikalarını yakalayabilmek için bu ülkelerden telafi sağlama ihtiyacı vardır. Daha kapsamlı konuşmak gerekirse, ormanların tahribatı ve karbon salınımını azaltma gibi konulardaki siyasetlerde salınımdaki ülkelerin yapıcı katılımları gerekmektedir –Brezilya ve Endonezya’da orman tahribatı konusunda ve Hindistan ve Endonezya için özellikle kömür kaynaklı karbon salınımını azaltma konusunda- . Son olarak Adil Enerji Dönüşümü Ortaklıkları (JETPs) iklim konularının finansmanında

Bu altı salınımdaki devlet, Ukrayna’daki savaşın merceklerini sabitlemede ve uygulanan yaptırımlarda da önemli bir rol oynadı. En başından beri Batı’nın Ukrayna’ya yaptığı yardımlara veya Rusya’ya uyguladığı yaptırımlarda hizalanmayı reddettiler. Bu ülkeler savaşın küresel güvenliğe değil sadece Avrupa güvenliğine etkisi olduğuna inanmakla beraber milli çıkarları için kalkınma, borçlar idaresi, gıda ve enerji güvenliği gibi alanlarda da bir hamle teşkil etmemektedir.

Ancak belki de bu devletlerin savaştaki en büyük etkileri, Batı’nın Rusya’ya uyguladığı yaptırımlara karşı durma -hatta yer yer altını oyma- doğrultusundaki iradeleridir. Türkiye çift kullanımı olan varlıkların Rusya’ya yüksek miktarda akışını sağlayarak, Batı yaptırımlarını ruhen hatta fiilen ihlal eden birkaç ülkeden birisidir. Bu sebepten ötürü ABD daha önceden dört Türk firmasına yaptırım uygulamış durumdaydı. Diğer orta seviye güçler ise fazlasıyla tarafsız kalıp, Güney Afrika’nın Rusya’ya bir meyili gözlenmektedir. Altılının tamamı savaşın başından bu yana Rusya ile olan ticaretlerini ve diğer ilişkilerini ya korudular ya da artırdılar.

IMF Rusya ekonomisinin bu sene yüzde 0,7 büyüme yaşayacağını öngörmekle –Batının umduğu mahvedici etkiler neredeyse gözükmemektedir- . Salınımdaki devletler yaptırımların etkisinin azaltılmasında çok büyük yardım sunmuştur ve sunmaya devam edeceklerdir. Bu durum da, Kremlin’in ticaretini doğuya ve güneye kaydırarak geçinebileceğine inanmasının yegâne sebebidir.

Küresel Güney’in orta seviye güçleri aynı zamanda arabuluculuk faaliyetlerinde de kozlarını arttırmıştır. Türkiye Ukrayna’daki savaşta tek başına en büyük dış aktör olarak yer alıyor. Türkiye Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan tahıl anlaşmalarında kilit bir müzakereci olup, savaşın başlarında barış diyaloğunda katkılar sunarak, gelecekte tarafların isteği doğrultusunda tekrar barış için diyaloga uygun bir konumda durmaktadır. Brezilya Devlet Başkanı Luiz Inácio Lula da Silva ise kendi atılımıyla ortaya çıkmıştır. Hindistan ise ileride gerçekleşebilecek bir barış görüşmesinde arabuluculuk rolünü daha sessiz bir şekilde beklemektedir. Bu devletler şu an diğer küresel çatışmalarda da arabuluculuk yapmak için uygun bir konumdadırlar. Bu konuda Hindistan’ın konumlanması, Şubat ayı itibariyle Birleşmiş Milletler Barış Gücü’nün aktif personelinin yaklaşık yüzde sekizini oluşturduğu için, özellikle sağlamdır. Endonezya ve Güney Afrika da hem arabulucu rolüyle hem de Barış Gücü olarak, oldukça aktif rollere sahiplerdir.

Son olarak, bilim ve mühendislik uzmanları gelecekte olası bir nükleer silahlanmanın muhtemelen bir Küresel Güney ülkesinde gerçekleşebileceğini öngörüyor. Öte yandan bu durum yakın gelecekte hiç olası gözükmemekle birlikte, nükleer silahlanmanın en olası gerçekleşeceği Suudi Arabistan-İran rekabetinde dahi İran’ın Suudilerle bir uzlaşması söz konusudur. Saklı bir nükleer güce –kısa süre içerisinde nükleer bir bomba yapabilecek- dönüşmesine yalnızca birkaç teknolojik adım kalmıştır. Riyad ile ilişkilerin suya düşmesi ve İran’ın hızla bir bomba çıkartması senaryosunda da, Suudiler ve Türkler de aynı arayışa gireceklerdir. İşte bu yüzden Suudiler İsrail ile diplomatik ilişkiler kurulmasının karşılığında birkaç diğer tavizle birlikte ABD’den nükleer silahları bizzat istemese de, nükleer bir şemsiye ile koruma talep etmektedir.

BRICS ülkelerine Batı karşısında denge güç olarak gösterilen yoğun ilgi, Küresel Güney’in asıl ilginç tarafını örtmektedir. Zira Çin ve Rusya’nın BRICS üyesi olması salınımdaki ülkelerin bu kritik yükselişlerini gizlemektedir.

Çin ve Rusya BRICS’i ve bu yolla Küresel Güney’i genişletmeyi hedeflemektedir, ve bu durum değinilmesi gereken çok ciddi bir tehdittir.

Çin bugün iki kutuplu dünyanın büyük güçlerinden birisidir. Çin’i Küresel Güney’in bir parçası olarak görmek hayli zordur, zira Çin’in ekonomik gücü ve kapsamlı jeopolitik emelleri onu farklı bir kategoriye sokmaktadır. Rusya orta seviye bir güçtür ancak, güç kaybına uğramaktadır. Ayrıca dünyaya yaklaşımı, diğer Küresel Güney salınım ülkelerinin aksine, oldukça hiper-revizyonisttir. Bu yüzden jeopolitik olarak en aktif iki BRICS üyesini açıklayabilmek için, salınım ülkelerini önüne katmaya çalışmaktan daha farklı bir mantık gerekmektedir.

Bununla birlikte Çin’in yönlendireceği BRICS’in daha resmi bir şekilde Küresel Güney’i temsil edip etmeyeceği de hala bir soru olarak kalmaktadır. Bu doğrultu, özellikle de 19 yeni ülkenin katılmayı istemesiyle de, Batı’ya doğrudan bir sıkıntı oluşturmaktadır. Ancak bu sıkıntının gerçekleşmesi pek muhtemel değildir. Hindistan Çin’in bu grubu yönlendirmesine hummalı bir şekilde karşı duracak etkili bir üyedir. Suudi Arabistan, Brezilya, Türkiye (NATO üyesi), Hindistan ve Güney Afrika güvenlik ve ticaret alanlarında ABD ve diğer Batılı ülkeler ile ciddi ilişkilere sahip ülkelerdir. Bu ülkeler ABD’den uzaklaşmış olsalar da, bu durum Çin’in başkanlık ve Rusya’nın yardımcılık ettiği aktif bir şekilde ABD’ye karşı duran bir örgüte katılmaktan çok daha farklıdır. BRICS ortak bir amaç ortaya koymayı henüz başaramadığı için, bu grubu Çin’in yönlendirebilmesi için gereken kurumsal güç bulunmamaktadır. Son olarak da BRICS bir konsensüs temeli ile işlemektedir, bu da kendi amaçları için yeni üye kabulünde konsensüsü daha da zorlaştıracaktır.

Kimileri bu altı salınımdaki ülkeye dikkat edilmesi gerektiği fikrine katılmayabilir. Nihayetinde bu ülkeler hala gelişmekte olan pazarlar ve son yıllar küresel ekonominin bu kısımlarına pek merhametli davranmadı. Hindistan harici salınımdaki ülkeler beklenen büyüme rakamlarını yakalayamadı. Bu grup hala hukukun üstünlüğünü benimsemiş kurumlar geliştirmede geri kalmış durumdadır. Yapay zeka da dahil olarak teknolojik devrimler, Küresel Güney’in yapay zekanın üretim gücüyle baş edebilecek yeteri kadar kaynağının olmaması nedeniyle bu bölgeyi, gelişmiş endüstriyel demokrasilerden daha sert vuracaktır. Dahası, her ne kadar salınımdaki devletlerin iklim hedeflerinde ciddi kozları bulunsa da, iklim kaynaklı etkiler bu devletlerden bazılarına çok ciddi miktarda tahribat ve sorunlara sebep olacaktır.

Ancak her şeyi toplayacak olursak, bu güçlerin jeopolitik olarak güçlendikleri ve daha da güçlenecekleri fikri daha kuvvetlidir. Dünyadaki en kuvvetli küresel trendlerden koz elde edebilmektedirler ve yeni güçlerinin de beyanatı oldukça açık bir şekilde bulunmaktadır.

Buradaki en önemli siyasi ima, ABD’nin küresel güç dengelerinde ciddi bir zayıflamaya uğramaması için, bu altılıya karşı elini güçlendirmesidir. Özellikle de Rusya-Ukrayna Savaşı veya Çin ile olan rekabet gibi konularda bu salınım devletlerinin ABD ile aynı hizada bulunmayı reddetmesiyle, bu ülkelerin çoğu çoktan uzaklaşmaya başlamıştır. Genişletilmiş bir BRICS’in Rusya-Çin tarafından yönlendirilmesi, -ve sonrasında Küresel Güney’in aynı şekilde yönlendirilmesi-, gerçek bir tehdittir ve değinilmesi elzemdir.

Washington’un sadece bu altı ülkeye ayrı ayrı olarak değil, tüm Küresel Güney’e genel bir iyi geliştirilmiş diplomatik strateji edinmesi gerekmektedir. Salınımdaki devletlerin birçoğunu G7 zirvesine davet etmek oldukça başarılı bir başlangıç olsa da, çok daha fazlası gerekmektedir. Daha iyi bir strateji önemli ABD’li diplomatların daha üst mertebeden yapacakları ziyaretlerle başlamalıdır. Daha iyi geliştirilmiş bir siyaset aynı şekilde ABD pazarının kabuğunu kıracak daha hassas bir ticari stratejiyle de başlamalıdır. Daha kapsamlı konuşmak gerekirse, ABD bu altı salınımdaki devletin ve Küresel Güney’in ABD’nin aldığı önemli kararlarda vereceği tepkileri daha iyi kestirebilmesi gerekmektedir. Örneğin, Batılı siyasetlerin Rusya’nın savaşında aldığı kararlardaki ölçüsünün Küresel Güney’de bir uzaklaşma yaratması Washington’u oldukça habersiz yakalayan bir gelişmeydi. İşgalin başladığı Şubat 2022’den beri ABD bir kovalamaca oyunu oynamakta ve onda dahi başarılı olamamaktadır. Buna benzer bir önsezi yeteneği, Küresel Güney’in üst düzey duygu ve düşüncelerini daha kapsamlı anlamayı da gerektirecektir.

İkinci olarak, ABD-Çin gerilimi aniden Soğuk Savaş benzeri bir karşılaşmaya dönüşürse, bu salınımdaki devletlerin ve nihayetin tüm orta seviye güçlerin güçleri ve kozları büyük zarar görecektir. Ayrışma daha da genişleyecek ve bu salınım devletleri o ya da bu şekilde bir tarafı seçmek zorunda bırakılacaktır.

Son olarak, salınımdaki devletlerin yükselişiyle birlikte, şimdiye kadar hiç olmamış sayıda çok ülkenin jeopolitik sonuçlarda kozları mevcuttur. Bu devletler arasında kendi çıkarlarını gözetmek dışında hiçbir davranışsal örüntü bulunmamaktadır. Bugün neredeyse bütün jeopolitik mevzularda daha fazla sayıda itici güç bulunmaktadır. Bu da zaten oldukça endişe verici jeopolitik sonuçların daha da çetin bir hale gelmesini sağlamaktadır.

Çeviren: Eren Türker Tek

Dünya Basını

Prof. Diesen: ABD sadece zaman kazanıyor, İran’ı yok etme hedefi değişmedi

Yayınlanma

Norveçli siyaset bilimci Profesör Glenn Diesen, Ukrayna ve İran savaşlarını değerlendirdi. Batı’nın askeri ve diplomatik stratejilerine dair yorum yapan Diesen, ABD ile müttefiklerinin yenilgiyi kabul etmek yerine dünyayı nükleer felaketin eşiğine sürüklediğini belirtti.

Norveç Güneydoğu Üniversitesi Öğretim Üyesi Profesör Glenn Diesen, küresel yayıncı Mario Nawfal’a verdiği mülakatta, Rusya-Ukrayna savaşı ve Ortadoğu’daki son gelişmeleri değerlendirdi.

Diesen, Batı ittifakının Ukrayna’da ve İran karşısında stratejik bir yenilgi aldığını, ancak bu mağlubiyeti kabul etmek istemeyen karar vericilerin dünyayı nükleer bir felaketin eşiğine getirdiğini belirtti.

Batı medyasının tek taraflı yayıncılık yaptığını ve gerçek analizlerin yerini savaş propagandasının aldığını belirten Norveçli siyaset bilimci, sahada yaşanan askeri gerçeklerin diplomatik belgelerde açıkça görüldüğünü ifade etti.

“Ukrayna’nın tek çaresi NATO’yu doğrudan savaşın içine çekmektir”

Ukrayna Devlet Başkanı Volodimir Zelenskiy’nin Belarus’a yönelik askeri teçhizatını sınırdan çekmesi yönündeki ültimatomunu ve aksi takdirde bu ülkeyi vurma tehdidini değerlendiren Profesör Glenn Diesen, Ukrayna ordusunun cephedeki durumunun kötüye gittiğini belirtti.

Diesen, bu hamlenin arkasındaki mantığı şu sözlerle açıkladı:

“İşler Ukrayna için hiç iyi gitmiyor. Zelenskiy’nin ana hedefi, bu durumu kurtarabilmek için NATO’yu doğrudan savaşın içine çekmek. Bu benim kişisel değerlendirmem ancak eğer Ukrayna Belarus’a saldırırsa, Belarus da Ukrayna’ya misilleme yapacaktır. İlk bakışta savaşı bu şekilde genişletmek korkunç bir fikir gibi görünebilir. Ancak NATO ülkelerinin Belarus’u vurma eşiği, Rusya’yı doğrudan vurma eşiğine kıyasla çok daha düşüktür. Belarus vurulursa, bu durum NATO ülkelerini savaşın bir adım daha içine sokmanın bir yolu haline gelir. Avrupalılar zaten Moskova’ya yapılan son saldırıda da görüldüğü üzere büyük adımlar atıyorlar. NATO bu savaşın içine çekiliyor ve bu durum çatışmayı daha da yoğunlaştırmanın bir yolu olabilir.”

Savaşın kritik bir aşamaya geldiğini ve Ukrayna’nın kaybetme noktasına yaklaştığını vurgulayan Diesen, bu durumun yaratacağı tehlikelere dikkat çekerek şunları söyledi:

“Yıllardır söylediğim gibi, savaş Ukrayna’nın kaybedeceği ya da sona ereceği kritik bir aşamaya geldiğinde iki şey yaşanacaktır. Birincisi, Ruslar aşırı öz güvene kapılıp çok pervasızca bir şey yapabilirler. İkincisi ise kaybeden taraf daha da çaresizleşecektir. Burada kaybeden taraf NATO ve Ukrayna’dır. Çaresizlik arttıkça, Avrupa’da devasa bir savaşın çıkma ihtimali de yükseliyor. Maalesef dünyanın en büyük nükleer gücüyle karşı karşıyayız ve bu durum çok hızlı bir şekilde çok kötü bir noktaya evrilebilir.”

“Moskova’ya yapılan bu kitlesel saldırıya Rusya çok büyük bir misillemeyle karşılık verecek”

Ukrayna’nın son dönemde Moskova’daki petrol altyapısını hedef alan insansız hava aracı saldırılarına da değinen Profesör Diesen, bu saldırıların benzersiz bir nitelik taşıdığını ifade etti.

Rusya’nın başkentine yönelik bu düzeyde bir saldırının daha önce görülmediğini belirten Diesen, Batı’nın tırmandırma politikasını şu verilerle aktardı:

“Rusya’nın başkentine yönelik bu boyutta bir saldırı benzeri görülmemiş bir olaydır. Geçen yıl Rusya’nın nükleer saldırı erken uyarı sistemlerine ve nükleer misilleme kabiliyetine sahip nükleer bombardıman uçaklarına yönelik saldırılar gördük. NATO, gerilimi tırmandırmak için zaten çok ileri gitti. Moskova’ya yapılan bu kitlesel saldırıya Rusya’nın çok büyük bir misillemeyle karşılık vereceğini tahmin ediyorum. Ukraynalılara bunun bedelini ödeteceklerdir ancak bu muhtemelen yanlış bir hedeftir. Çünkü NATO hiçbir şey kaybetmiyor, Ukraynalıların kayıplarını önemsemiyorlar ve savaşı Ukraynalılar üzerinden yürütüyorlar. Rusya sadece Ukrayna’ya misilleme yaptığı sürece, bu durum NATO için bir caydırıcılık oluşturmuyor.”

Diesen, Rusya’nın askeri doktrininde ve stratejisinde gelinen son aşamayı ise şu şekilde özetledi:

“Ruslar bir noktada, başkentlerine yönelik bu tür kitlesel saldırıların önüne geçmek ve net kırmızı çizgiler çekmek için bir NATO ülkesini doğrudan vurmak zorunda oldukları sonucuna varacaklardır. Bu durum NATO ile nükleer savaş riskini barındırıyor ancak bunu yapmazlarsa NATO yarın ne yapacak? Artık hiçbir caydırıcılık kalmadı. Rusya zayıf görünüyor ve bugüne kadar gösterdiği tüm itidalli yaklaşım Batı tarafından bir zayıflık olarak yorumlandı. Rusya’nın neden itidalli davrandığının anlaşılması gerekiyor. Çünkü bir kez bir NATO ülkesini vurduklarında, tırmanma merdivenini kontrol etmek ve sınırları belirledikten sonra gerilimi düşürecek bir yol bulmak son derece zor olacaktır. Rusya misilleme yapmaya karar verdiğinde, gerilimi kontrol altında tutma düşüncesi bir illüzyona dönüşecek, durum kontrolden çıkacak ve en azından bazı taktiksel nükleer silahların kullanılmasını bekleyebiliriz.”

“ABD sadece zaman kazanıyor, İran’ı yok etme hedefi değişmedi”

ABD ile İran arasında imzalanan mutabakat zaptını değerlendiren Profesör Glenn Diesen, bu anlaşmanın tam anlamıyla uygulanacağına inanmadığını belirtti. Washington yönetiminin yakıt sıkıntısı ve ekonomik baskılar nedeniyle zaman kazanmaya çalıştığını savunan Diesen, şu analizi paylaştı:

“Bu mutabakatın tamamen uygulanacağını düşünmüyorum. Amerikalılar sadece zaman kazanmaya çalışıyor. Donald Trump’ın da ifade ettiği gibi, esasen bir teslimiyet belgesi niteliğinde olan bu anlaşmayı imzalamalarının nedeni, yakıtlarının tükeniyor olması ve başka seçeneklerinin kalmamasıdır. Amerikalılar bu süreçte İranlıları oyalayarak durumu sürdürmeye, bazı gemilerini geçirmeye ve azalan petrol rezervlerini yeniden doldurmaya çalışacaklardır. Sonrasında ise istemeyerek de olsa savaşa geri döneceklerini tahmin ediyorum. Çünkü ABD’de İran ile barış içinde yan yana yaşama arzusu bulunmuyor. Hedef hala aynıdır: İran yok edilmeli, ekonomisi zayıflatılmalı, hükümeti devrilmeli ve toplumu istikrarsızlaştırılmalıdır. ABD küresel hegemonik güvenlik stratejisinden vazgeçmedikçe ve İran’ın Orta Doğu’daki ana güç haline geleceği çok kutuplu bir dünyayı kabul etmedikçe, bu anlaşmayı gerçek anlamda uygulamasını mümkün görmüyorum.”

Anlaşmanın içeriğine bakıldığında ABD’nin hiçbir kazanım elde edemediğini, aksine İran’ın tüm taleplerinin kabul edildiğini belirten Diesen, yenilginin belgesini şu detaylarla açıkladı:

“Mutabakat, ABD’nin ilk 30 gün içinde deniz ablukasından vazgeçmesini öngörüyor. İran’ın ticari gemilerden ücret almaması kuralı ise sadece 60 gün için geçerli. Bu süre İran’ın petrolünü sevk etmesine ve nefes almasına olanak tanıyacak. 60 günün ardından İran çevre veya seyrüsefer güvenliği gerekçesiyle boğaz geçişlerinden ücret almaya başlayabilecek. Daha da önemlisi, Trump son günlerde İran’ın ABD’den tek bir kuruş bile alamayacağını söylüyordu ancak mutabakatın altıncı maddesinde, ABD ve ortaklarının İran’ın yeniden inşası ve ekonomik kalkınması için en az 300 milyar dolarlık bir plan hazırlaması gerektiği açıkça belirtiliyor. Yani ABD kırdığı şeyi onarmak zorunda kalacak. ABD’nin bunu gerçekten yapacağını hayal etmek zor. İran’ın nükleer programından, Yemen, Hizbullah veya Hamas ile olan ortaklıklarından vazgeçmesi gibi ABD’nin istediği hiçbir unsur bu listede yer almıyor. İran her şeyi alıyor, ABD ise hiçbir şey. Bu haksız görünebilir ancak yenilgi tam olarak böyle bir şeydir. Son aylarda medyadaki propagandacılar Amerika’nın kazandığını ve İran donanmasının denizin dibinde olduğunu söylüyordu. Eğer bu doğru olsaydı, imzalanan mutabakat metni bu şekilde görünmezdi.”

“Batı medyasında analiz yok, her şey savaş propagandasından ibaret”

Batı’daki entelektüel ortamı ve medyanın sansür mekanizmasını eleştiren Profesör Glenn Diesen, doğruları söyleyen akademisyenlerin ve gazetecilerin anında yaftalandığını ifade etti. Futbol maçı izler gibi taraf tutulduğunu belirten Diesen, eleştirilerini şu sözlerle dile getirdi:

“Batı’da tüm savaşlar hakkında konuşma biçimimiz artık bir futbol maçına benziyor. Eğer ‘İran kazanıyor’ derseniz, İran’ı desteklediğiniz iddia ediliyor. Eğer ‘Rusya kazanıyor’ derseniz, Rusya’nın taraftarı olmakla suçlanıyorsunuz. Her zaman Amerika’nın veya Ukrayna’nın kazandığını iddia etmek ve doğru tarafı desteklediğinizi göstermek zorundasınız. Sahada hiçbir analiz yok, her şey savaş propagandası ve anlatılardan ibaret. Rusya ile diplomasi yolunun tıkanmasının nedeni de herkesin ‘kışkırtılmamış işgal’ anlatısına bağlı kalmış olmasıdır. Diplomasi yapmanın, saldırganlığı ödüllendirmek anlamına geleceğini savunuyorlar. Oysa eski CIA Direktörü William Burns’ün yazdığı mektup gibi tonla kanıt var elimizde. Burns, Ukrayna’yı NATO’ya çekmeye çalışmanın Ukrayna’da bir iç savaşa yol açacağı ve Rusya’yı müdahale etmek zorunda bırakacağı konusunda açıkça uyarıda bulunmuştu. Batılı liderler bunun bir felaketle sonuçlanacağını önceden biliyorlardı. Ancak hükümeti devirdiler ve en öngörülebilir şey gerçekleşti. Şimdi ise herkes bu kışkırtılmamış işgal yalanına inanmak zorunda bırakılıyor. Gerçeklere yer kalmadı.”

Diesen, Rus diplomatların ve eski kamu görevlilerinin açıklamalarına da değinerek, Rusya’nın Birleşmiş Milletler Daimi Temsilci Yardımcısı Dmitri Polyanskiy gibi temkinli diplomatların bile nükleer savaş seçeneğinin artık bir tabu olmaktan çıktığını açıkça ifade ettiklerini sözlerine ekledi.

Körfez ülkelerinin de bu yenilgiyi gördüğünü belirten siyaset bilimci, “Körfez ülkeleri liderleri bu mutabakatı okuduğunda tek bir sonuca varacaklardır: İran kazandı. Bu durumda tüm güvenlik stratejilerini tek bir sepete, yani Amerika’nın sepetine koymaya devam edemezler. ABD’nin gerileyen bir güç olduğunu ve bölgede barış içinde yaşamak zorunda oldukları yeni gerçekliği kabul edeceklerdir” diyerek sözlerini tamamladı.

Okumaya Devam Et

Dünya Basını

‘İran küresel ekonominin boğaz noktalarını silaha dönüştürdü’

Yayınlanma

Cambridge Üniversitesi Queens’ College Başkanı, eski PIMCO Üst Yöneticisi ve Allianz Baş Ekonomi Danışmanı Mohamed A. El-Erian, yayıncı Mario Nawfal’a verdiği mülakatta İran-İsrail savaşının ve ABD’nin savaşa dahil olmasının küresel ekonomi üzerindeki etkilerini değerlendirdi. El-Erian, Hürmüz Boğazı’nın kapanmasının yalnızca enerji fiyatlarını değil, gübre ve gıda tedarikini de etkileyeceğini belirterek, “Bu savaşın uzun vadeli ekonomik sonuçları olacak ve bunlar olumlu sonuçlar değil” dedi

Cambridge Üniversitesi Queens’ College Başkanı, eski PIMCO Üst Yöneticisi ve Allianz Baş Ekonomi Danışmanı Mohamed A. El-Erian, yayıncı Mario Nawfal’a verdiği mülakatta İran-İsrail savaşı, Hürmüz Boğazı’ndaki gelişmeler, Çin’in küresel ekonomideki rolü, ABD dolarının geleceği, altın piyasası ve yapay zekanın ekonomik etkilerine ilişkin değerlendirmelerde bulundu.

Mülakatın başında Nawfal, savaşın başlangıcından bugüne kadar geçen sürece ilişkin genel bir değerlendirme istedi ve İran’ın İsrail’in Lübnan’daki faaliyetlerine tepki olarak Hürmüz Boğazı’nı yeniden kapattığını hatırlatarak bunun yeni dönemin kalıcı gerçeklerinden biri haline gelip gelmediğini sordu.

El-Erian, değerlendirmesine savaşın küresel ekonomi üzerindeki etkileriyle başladı. Ekonomiste göre savaşın ilk sonucu enerji sektöründe başlayan ve zamanla ekonominin tamamına yayılan bir enflasyon şoku oldu.

“Enerji fiyatlarındaki artış ekonominin tamamına yayılıyor”

El-Erian, “İlk etki, çok yoğunlaşmış biçimde başlayan bir enflasyon şokudur. Bu enerji sektöründe başlıyor ve ardından ekonominin geneline yayılıyor” dedi.

Enerji fiyatlarındaki yükselişin zincirleme sonuçlar doğurduğunu belirten El-Erian, “Enerji fiyatları yükseliyor, benzin ve dizel fiyatları artıyor, gıdanın marketlere taşınma maliyeti yükseliyor, gıda fiyatları artıyor ve süreç devam ediyor” ifadelerini kullandı.

Bu süreç dikkatli yönetilmezse fiyat artışlarının talebi zayıflatabileceğini söyleyen ekonomist, bunun da ekonomik büyümeden fedakarlık edilmesine yol açabileceğini belirtti.

Savaşın ikinci önemli etkisinin ABD ekonomisinin küresel sistemden elde ettiği avantajları zayıflatması olduğunu kaydeden El-Erian, ABD’nin küresel ekonomi içinde çok özel bir konuma sahip olduğunu ancak mevcut gelişmelerin bu konumu aşındırdığını söyledi.

ABD’nin savaşa kısa süreceği düşüncesiyle dahil edildiğini ifade eden El-Erian, özellikle Hürmüz Boğazı’nın kapanması durumuna ilişkin yeterli senaryo planlaması yapılmadığını belirtti.

“Boğazı kapattığınızda ekonomik etkiler yalnızca enerjiyle sınırlı kalmıyor. Gübreleri de etkiliyor. Bu nedenle altı ila dokuz ay içinde gıda fiyatlarında etkiler göreceğiz. Aynı zamanda tedarik zincirleri de bozuluyor” diyen El-Erian, savaşın beklenenden çok daha uzun süreli ekonomik sonuçlar doğuracağını söyledi.

ABD’nin enerji bağımsızlığı ve girişimci yapısı sayesinde diğer ülkelere kıyasla daha az zarar göreceğini belirten ekonomist, buna rağmen ülkenin savaş yaşanmamış olsaydı sahip olacağı ekonomik konumdan daha geride kalacağını ifade etti.

“İran çok önemli bir boğaz noktasını silaha dönüştürdü”

Nawfal’ın, ABD Başkanı Donald Trump’ın neden böyle büyük bir risk aldığı yönündeki sorusuna yanıt veren El-Erian, karar alma sürecinin ayrıntılarını bilmediğini ancak Trump’ın savaşın çok kısa süreceğine inandığının açık olduğunu söyledi.

El-Erian, “Bana açık görünen şey, bunun gerçekten çok kısa süreceğine ikna olmuş olmasıdır. Oysa birçok kişi ilk günden itibaren tedarik zincirlerinin silaha dönüştürüleceğini söylerdi” dedi.

Son yılların en önemli eğilimlerinden birinin tedarik zincirlerinin jeopolitik amaçlarla kullanılması olduğunu vurgulayan ekonomist, İran’ın da bu süreçte önemli bir avantaj keşfettiğini belirtti.

“İran artık çok önemli bir boğaz noktasını silaha dönüştürerek muazzam bir güce sahip olduğunu keşfetti” diyen El-Erian, Hürmüz Boğazı’nın küresel ekonomiyi adeta boğan bir geçiş noktası olduğunu söyledi.

Bununla birlikte gelecekte alternatif boru hatlarının inşa edileceğini belirten ekonomist, dünyanın bugünkü kadar kırılgan kalmayacağını ifade etti.

Ancak yalnızca Hürmüz Boğazı’nın değil, Kızıldeniz’in ve Tayvan ile Çin arasındaki deniz geçişlerinin de kritik boğaz noktaları olduğunu belirten El-Erian, “Bu savaş, bir boğaz noktasını silaha dönüştürerek taktik ve stratejik avantaj elde edebileceğinizi gösterdi” dedi.

“Jeoekonomi dönemi hız kazanıyor”

Mülakatın ilerleyen bölümünde El-Erian, dünyanın yalnızca jeopolitik değil aynı zamanda jeoekonomik bir döneme girdiğini söyledi.

Ülkelerin ekonomik ve finansal araçları dış politika amaçları için kullanmaya başladığını belirten ekonomist, bunun gümrük vergilerinden teknolojiye, tedarik zincirlerinden finansal sistemlere kadar birçok alanda görüldüğünü ifade etti.

El-Erian, “Ulusal güvenlik çevreleri açısından bu yöntemler oldukça cazip görünüyor. Çünkü füze göndermekten çok daha ucuz ve sahaya asker göndermekten çok daha az sorunlu” diye konuştu.

Bu süreçte dayanıklılığın verimliliğin önüne geçtiğini belirten ekonomist, şirketlerin artık tek bir ülkede tek bir fabrika yerine farklı ülkelerde birden fazla üretim tesisi kurmaya yöneldiğini söyledi.

“Bu dayanıklılık sağlıyor ama pahalı bir çözüm. Bunun bedelini birilerinin ödemesi gerekecek” ifadelerini kullanan El-Erian, salgın sonrası başlayan eğilimin savaşla birlikte hızlandığını kaydetti.

ABD’nin küresel sistemde benzersiz avantajlara sahip olduğunu vurgulayan ekonomist, doların rezerv para olması ve Amerikan finans piyasalarının derinliği sayesinde ülkenin büyük faydalar elde ettiğini anlattı.

Ancak ülkelerin giderek daha dayanıklı olmak adına ABD merkezli sisteme bağımlılıklarını azaltmaya çalıştığını belirten El-Erian, “Kimse ABD’nin yerini alamaz ama ülkeler bağımlılıklarını azaltmanın yollarını arıyor. Bu da bizi aksi durumda olacağımızdan daha kötü bir konuma götürüyor” dedi.

“Küreselleşmenin en büyük kazananı ABD daha az kazanacak”

Küreselleşmenin geleceğine ilişkin değerlendirmelerde bulunan El-Erian, küreselleşmeden en çok yararlanan ülkenin ABD olduğunu söyledi.

Buna rağmen mevcut gelişmelerin küreselleşmeden uzaklaşma eğilimini hızlandırdığını belirten ekonomist, “Korkarım bu süreç hızlanacak. Küreselleşmenin en büyük faydalanıcısı olarak biz daha az iyi durumda olacağız” ifadelerini kullandı.

El-Erian’a göre küreselleşme sürecinde iki büyük hata yapıldı.

Bunlardan ilki Çin’in küreselleşmeden büyük fayda sağlamasına rağmen uluslararası sistemdeki sorumluluklarını yerine getirmesinin yeterince talep edilmemesi oldu.

El-Erian, “Çin küreselleşmeden muazzam fayda sağladı. Batı’nın, özellikle de ABD’nin bazı sanayi alanlarının zayıflamasından yararlandı. Ancak kurallara uygun davranmadı ve pazarlarını açması gerektiği ölçüde açmadı” dedi.

İkinci büyük hatanın ise ülkeler içindeki gelir dağılımı etkilerinin yeterince dikkate alınmaması olduğunu belirten El-Erian, bazı sektörlerin ve özellikle ulusal güvenlik açısından kritik üretim alanlarının ciddi zarar gördüğünü ifade etti.

Ekonomiste göre gelecekte tamamen serbest bir küreselleşme yerine “yönetilen hafif küreselleşme” modeli ortaya çıkacak.

Bu modelde ülkeler hem stratejik sektörleri koruyacak hem de nüfusun olumsuz etkilenen kesimlerine daha fazla destek verecek.

“Çin küreselleşmede son derece yıkıcı bir aktör oldu”

Çin’in küresel ekonomi içindeki konumuna ilişkin değerlendirmelerde bulunan El-Erian, ülkenin büyüklüğü nedeniyle küreselleşme sürecinde olağanüstü etkiler yarattığını söyledi.

Geleneksel kalkınma modelinde ülkelerin tarımdan sanayiye, ardından hizmetler sektörüne geçtiğini anlatan ekonomist, Çin’in ise çok büyük ölçeği nedeniyle bu geçişlerin küresel ekonomide ciddi sarsıntılar yarattığını belirtti.

Bununla da kalmadığını söyleyen El-Erian, “Çin düşük katma değerli üretim alanlarını terk etmek yerine değer zincirinin tamamında faaliyet göstermeye başladı. Bu nedenle küreselleşme sürecinde son derece yıkıcı bir aktör oldu” dedi.

ABD’nin bu gerçeği fark ettiğini ancak Avrupa’nın henüz aynı noktaya gelmediğini savunan ekonomist, Avrupa otomotiv sektörünün ucuz ve devlet destekli Çin elektrikli araçları nedeniyle uzun vadeli sorunlarla karşı karşıya olduğunu söyledi.

Çin’in ABD’ye ihracatının geçen yıl yüzde 25 düştüğünü hatırlatan El-Erian, buna rağmen ülkenin dış ticaret fazlasının 1,2 trilyon dolarla rekor seviyeye ulaştığını belirtti.

Bunun nedeninin Avrupa ve Asya’ya yönelen ihracat olduğunu ifade eden ekonomist, birçok ülkenin Çin’in satamadığı ürünler için adeta bir boşaltma alanına dönüştüğünü söyledi.

“Beni en çok Çin’in üçüncü ülkelerdeki etkisi endişelendiriyor”

El-Erian, Çin’in ABD üzerindeki etkisinden çok üçüncü ülkelerdeki faaliyetlerinden kaygı duyduğunu belirtti.

Özellikle Afrika’da Çin’in çok derin ekonomik ilişkiler geliştirdiğini söyleyen ekonomist, Pekin yönetiminin altyapı yatırımları karşılığında stratejik kaynaklara erişim sağladığını ifade etti.

“Cibuti’de hem Fransız hem Amerikan askeri üssü var ama liman Çin’in kontrolünde” diyen El-Erian, Çin’in Kuşak ve Yol Girişimi kapsamında uzun vadeli stratejiler izlediğini söyledi.

Bu gelişmelerin çoğu zaman kamuoyunun dikkatinden kaçtığını belirten ekonomist, nadir toprak elementleri ve Tayvan kadar üçüncü ülkelerdeki Çin nüfuzunun da dikkatle izlenmesi gerektiğini kaydetti.

“Doların yerini alabilecek başka bir para birimi yok”

ABD dolarının geleceğine ilişkin değerlendirmelerde bulunan El-Erian, doların sistem içindeki merkezi konumunu koruduğunu söyledi.

“Doların yaptığı işi yapabilecek başka bir para birimi yok. Hiçbir şeyi hiçbir şeyle değiştiremezsiniz” diyen ekonomist, buna rağmen ülkelerin doların çevresinde alternatif ödeme kanalları oluşturmaya çalıştığını belirtti.

Merkez bankalarının altın rezervlerini artırdığını, Çin’in ikili ödeme anlaşmaları geliştirdiğini ve Rusya’nın farklı para birimleri üzerinden ticaret yolları oluşturduğunu anlatan El-Erian, bunların doların yerini almadığını ancak etkisini azaltabileceğini söyledi.

ABD’nin yüksek kamu borcuna rağmen doların güçlü kalmasının nedenini açıklarken dikkat çekici bir benzetme kullanan El-Erian, “Biz en temiz kirli gömleğiz” dedi.

Ekonomist, yatırımcıların doların durumunu diğer para birimleriyle kıyasladığını, Avrupa ve Çin’in de ciddi ekonomik sorunlar yaşaması nedeniyle doların göreli üstünlüğünü koruduğunu ifade etti.

Bununla birlikte kamu borcunun uzun vadeli risk oluşturduğunu belirten El-Erian, ABD’nin düşük işsizlik ve güçlü ekonomi dönemlerinde bile gayrisafi yurt içi hasılanın yüzde 6 ila yüzde 7’si düzeyinde bütçe açığı verdiğini söyledi.

“Ekonomist olarak büyürken ABD’nin yüzde 3 ila yüzde 4 işsizlik ve yüzde 6 ila yüzde 7 bütçe açığını aynı anda yaşayacağını düşünmek akıl almazdı” diyen El-Erian, siyasi sistemde bu konuda yeterli iradenin bulunmadığını kaydetti.

Altın piyasasına ilişkin görüşlerini de paylaşan El-Erian, altının güçlü performansının kendisini şaşırtmadığını söyledi.

Merkez bankalarının alımlarının ve yatırımcıların güvenli liman arayışının fiyatları desteklediğini belirten ekonomist, yükseliş sürecinde çok sayıda spekülatif yatırımcının da piyasaya girdiğini ifade etti.

“Birisi başıma silah dayayıp şimdi alıcı mı satıcı mı olursun diye sorsa, alıcı olurum” diyen El-Erian, altının son dönemde daha istikrarlı bir zemine oturduğunu söyledi.

Benzer şekilde Bitcoin piyasasında da zayıf yatırımcıların önemli ölçüde elendiğini belirten ekonomist, uzun vadede stratejik yatırımcıların yeniden piyasaya girmesinin daha olası olduğunu kaydetti.

Önümüzdeki bir yıl içinde altının düşmesinden ziyade yükselmesinin daha muhtemel olduğunu düşündüğünü ifade etti.

“Çocuklarım haklı, bizim neslimiz işi berbat etti”

Mülakatın sonunda kendisini en çok neyin endişelendirdiği sorulan El-Erian, çocuklarıyla yaptığı bir konuşmayı anlattı.

23 ve 29 yaşındaki çocuklarının kendi nesline yönelik eleştirilerini aktaran ekonomist, “Baba, sizin nesliniz işi berbat etti. Bize devasa borçlar bıraktınız. Bize çok bölünmüş bir ülke bıraktınız. Parçalanan bir küresel sistem bıraktınız. Büyüme fırsatlarını değerlendiremediniz” dediklerini söyledi.

El-Erian ise bu eleştirilerin önemli ölçüde doğru olduğunu belirterek, yeni neslin sahip olduğu teknolojik imkanların daha önce görülmemiş düzeyde olduğunu ifade etti.

“Yapay zekada, yaşam bilimlerinde, robotikte ve yakında kuantum alanında inanılmaz yenilikler var” diyen ekonomist, bu teknolojilerin hem refah yaratabileceğini hem de geçmiş nesillerin bıraktığı sorunların çözümüne yardımcı olabileceğini söyledi.

Ancak asıl sorunun teknolojilerin geliştirilmesinde değil uygulanmasında olduğunu vurgulayan El-Erian, “Beni en çok endişelendiren şey uygulama kısmı. Yenilik yapanlar konusunda son derece iyimserim. Ancak hanelerde, şirketlerde ve hükümetlerde bu teknolojilerin doğru şekilde benimsenmesi gerekiyor” dedi.

Yapay zekanın iş gücünü tamamen ortadan kaldırmasından çok çalışanların verimliliğini artıran bir yapıya dönüşeceği konusunda iyimser olduğunu söyleyen El-Erian, bunun gerçekleşebilmesi için benimseme politikalarının doğru kurgulanmasının şart olduğunu sözlerine ekledi.

Okumaya Devam Et

Dünya Basını

Varoufakis: Avrupa Birliği liderleri kesik başlı tavuk gibi

Yayınlanma

Yunanistan eski Maliye Bakanı Profesör Yanis Varoufakis, ABD ile İran arasındaki mutabakat zaptını değerlendirerek Trump yönetiminin diplomatik düzeyde teslim bayrağını çektiğini belirtti. Varoufakis, Ortadoğu’daki güç dengelerinin tamamen değiştiğini ve Amerikan hegemonyasının temelini oluşturan petrol dolar sisteminin büyük bir sarsıntı geçirdiğini vurguladı.

Norveçli Siyaset Bilimci Profesör Glenn Diesen’ın programına konuk olan Atina Üniversitesi Ekonomi Profesörü ve Yunanistan eski Maliye Bakanı Yanis Varoufakis, ABD ile İran arasında imzalanan mutabakat zaptının küresel ve bölgesel yansımalarına dair analizlerde bulundu.

Demokrasi Avrupa’da Hareketi 2025 kurucusu da olan Varoufakis, Washington ile Tahran arasındaki bu gelişmeyi “Versay Antlaşması’nın diyalektik bir tersyüz oluşu” şeklinde nitelendirerek, kendisini kazanan ilan eden ABD’nin, kurbanı konumundaki İran’ın yeniden inşası için 300 milyar dolara varan bir fon sağlamayı taahhüt etmesinin eşi benzeri görülmemiş bir diplomatik geri adım olduğunu vurguladı.

Varoufakis, memorandumun henüz kesinleşmiş bir anlaşma olmadığını ve Amerikan Kongresi’ndeki neomuhafazakar ile İsrail yanlısı Cumhuriyetçilerin ve Demokratların İran hesaplarına doğrudan para aktarılmasını engellemek için her yolu deneyeceğini belirtti.

Ancak mutabakatın sembolik öneminin büyüklüğüne dikkat çeken Varoufakis, “Bu memorandumun imzalanmış olması bile sembolik olarak muazzam bir öneme sahip. Bu, İran için kesin bir zafer, Trump yönetimi için ise diplomatik düzeyde geçici bir teslimiyettir” ifadelerini kullandı.

“İbrahim Anlaşması artık suya düşmüştür”

Mutabakatın Batı Asya ve Ortadoğu coğrafyasındaki jeopolitik dengeleri kökten sarstığını ifade eden Varoufakis, Donald Trump’ın ilk başkanlık döneminde büyük bir başarı olarak sunduğu İbrahim Anlaşması’nın tamamen geçerliliğini yitirdiğini savundu. Varoufakis konuya ilişkin şu değerlendirmeyi yaptı:

“Arap devletlerini, İsrail’in Batı Asya ve Kuzey Afrika bölgesinde kilit bir rol oynayacağı Amerikan tasarımına dahil etme mantığı artık tamamen ortadan kalktı. İbrahim Anlaşması artık suya düşmüştür. Bu süreçte Avrupalıların görkemli bir biçimde dışarıda bırakılması ise dikkat çekicidir. Avrupa, dünya genelindeki böylesine tarihi gelişmelerde hiçbir zaman bu kadar etkisiz ve önemsiz kalmamıştı.”

ABD ile İsrail arasındaki kurumsal ilişkide ilk kez ciddi bir çatlağın oluştuğunu belirten eski bakan, İsrail Başbakanı Binyamin Netanyahu’nun bu anlaşmayı sabote etme kapasitesine sahip olduğunu ancak bu yöndeki girişimlerinin İsrail kurulu düzeni ile Amerikan Cumhuriyetçi Partisi arasında ilk kez belirgin bir kopuş yarattığını kaydetti.

“Netanyahu sizi çıkmaza sürükleyecek”

Varoufakis, Donald Trump liderliğindeki “Amerika’yı Yeniden Harika Yap” hareketinin kendi içinde iki fraksiyona bölündüğünü belirtti. Bunlardan ilkinin Trump’ın kendi ailesinin başını çektiği, gayrimenkul, yapay zeka ve ticari ortaklıklar yoluyla İsrail ile tamamen bütünleşmiş olan kesim olduğunu; diğerinin ise İsrail’in Washington politikalarını dikte etmesinden rahatsızlık duyan şüpheci kanat olduğunu aktardı.

JD Vance tarafından kullanılan dilin, İsrail’e şüpheyle yaklaşan bu ikinci grubun hareket içinde üstünlüğü ele geçirdiğinin ilanı olduğunu vurgulayan Varoufakis, “Vance ve ekibi yönetime ‘Eğer tamamen Netanyahu’nun cebine girerseniz, o sizi bir çıkmaza sürükleyecektir’ diyordu. Nitekim Trump, İran’a yönelik savaş ve bombardıman politikasını başlattığında tam olarak bu çıkmaza girdi ve şimdi buradan geri vitesle çıkmaya çalışıyor” dedi.

Trump’ın arkasındaki işçi sınıfı tabanının yüksek petrol ve benzin fiyatları nedeniyle geçim sıkıntısı yaşadığını hatırlatan Varoufakis, başkanın siyasi olarak hayatta kalabilmek için CIA ve İsrail yanlısı damadı yerine Vance’in temsil ettiği çizgiye yaklaşmak zorunda kaldığını ifade etti.

“Hürmüz Boğazı’ndan geçen gemilerden sigorta ücreti alınıyor”

Körfez İşbirliği Konseyi ülkelerinin bu mutabakat karşısında varoluşsal bir korku ve rahatlama karışımı hissettiğini dile getiren Varoufakis, tüm güvenlik mimarilerini ABD şemsiyesine bağlamanın ve topraklarını Amerikan ordusuna açmanın stratejik bir hata olduğunu anladıklarını belirtti.

İran Devrim Muhafızları Ordusu’nun Hürmüz Boğazı’nı her an kapatabilecek askeri kapasiteye sahip olduğunu kanıtladığını belirten Varoufakis, edindiği kulis bilgilerini şu sözlerle paylaştı:

“İran’ın Hürmüz Boğazı’ndan geçen gemilerden geçiş ücreti alma hakkı fiilen tescillendi. Dün gece aldığım bilgilere göre, boğazı geçen yaklaşık 30 gemiden İranlılar tarafından ‘sigorta bedeli’ adı altında ücret tahsil edilmeye başlandı ve bu uygulama mutabakat zaptının sınırları dahilinde yapılıyor.”

Varoufakis, İran’ın ürettiği çok ucuz insansız hava araçları ve füzeleri düşürmek için kullanılan Amerikan ve İsrail hava savunma sistemlerinin yüz kat daha pahalı olduğunu ve bu asimetrik askeri gerçekliğin Körfez ülkelerini alternatif savunma arayışlarına ittiğini söyledi.

Suudi Arabistan’ın Çin’in ara buluculuğunda İran ile yakınlaşma başlattığını, son haftalarda Fransa ve Kanada ile silah alım anlaşmaları müzakere ederek ABD’ye olan bağımlılığını azaltmaya çalıştığını ekledi Kurumların petrol dolar sistemine dayalı entegrasyonu sürse de Körfez ülkelerinin artık askeri alanda ABD’ye güvenmediğini belirtti.

“Avrupa Birliği liderleri kesik başlı tavuk gibi koşuyor”

Avrupa Birliği’nin küresel çatışma alanlarındaki etkisizliğini sert sözlerle eleştiren Varoufakis, kıtanın ucuz Rus doğalgazı bağımlılığından vazgeçip Teksas ve New Mexico’dan gelen aşırı pahalı Amerikan sıvılaştırılmış doğalgazına bağımlı hale geldiğini ifade etti.

Avrupa’nın hiçbir enerji planının, enerji birliğinin ve vizyonunun olmadığını vurgulayan Varoufakis, şu benzetmeyi yaptı:

“Avrupa liderliğinin ne Ukrayna’da ne İran’da ne de Filistin’de herhangi bir ağırlığı kalmıştır. Liderliğimizin artık hiçbir işe yaramayan Atlantikçi zihniyetten çıkma konusundaki yetersizliği ortadadır. Tüm bunları bir araya getirdiğinizde ortaya çıkan manzara, kafası kesilmiş, nereye gittiğini bilmeden kan kaybederek sağa sola koşan bir tavuk resmidir.”

Trump’ın İran’daki diplomatik yenilgisini unutturmak için Grönland veya Küba gibi alanlarda yeni maceralara atılabileceğini, bunun da Avrupa için yeni güvenlik krizleri doğurabileceğini sözlerine ekledi.

“Alman egemenlerinin tarihten ders aldığına dair kanıt yok”

Ukrayna savaşının gidişatına dair de değerlendirmelerde bulunan Varoufakis, ABD’nin bu savaşı Avrupalılara tamamen devredemeyeceğini, çünkü Avrupa ülkelerinin ne uydu verisi sağlayacak istihbarat kapasitesine ne de bunu finanse edecek ekonomik güce sahip olduğunu belirtti.

Avrupa Birliği bütçesinin ciddi bir borç yükü altında olduğunu ve üye ülkelerin Brüksel’de yedi yıllık yeni bütçe üzerinde uzlaşamadığını aktardı.

Fransa ve Almanya’nın savaşı bitirmek istememesinin arkasında iki temel neden yattığını savunan Varoufakis, analizi şu şekilde detaylandırdı:

“İlk olarak, Fransa ve Almanya’nın artık bir ekonomik büyüme modeli kalmadı. 2019 yılında ilan edilen yeşil dönüşüm programı çöktü. İki ülkenin elinde kalan tek büyüme sektörü savunma sanayiidir. Yatırımların şirketlere akmasını sağlamak, halkı sosyal harcamalardan kısıp bütçeyi silahlara aktarmaya ikna etmek için arka bahçelerinde bu savaşın sürmesine ihtiyaçları var. İkinci olarak ise Doğu Avrupa ve Baltık ülkeleri ile Finlandiya gibi yeni militarist yönetimler, Rusya ile NATO arasındaki gerilimi canlı tutarak Avrupa Birliği içinde kendi ağırlıklarının üzerinde söz sahibi olmak istiyorlar ve olası bir barış planını anında veto edeceklerdir.”

Diesens’ın “Alman egemen sınıfının askeri büyümecilik konusunda tarihten hiç mi ders almadığı” sorusu üzerine Varoufakis, “Alman egemenlerinin tarihten ders aldığına dair bugüne kadar herhangi bir kanıt görmedim” yanıtını vererek sözlerini tamamladı.

Okumaya Devam Et

Çok Okunanlar

English