Bizi Takip Edin

Avrupa

Bir mitin çöküşü: Ücret artışı enflasyona yol açmıyor

Yayınlanma

Almanya’nın en büyük işçi sendikası, IG Metall, geçen Kasım ayında yüzde 5,2’lik ücret artışını kabul edince para politikalarını belirleyenler derin bir oh çekti. Financial Times’ın anlaşma haberini sunuşunda dediğine göre, merkez bankalarının sakıncalı ücret-fiyat sarmalı endişeleri nihayet hafiflemişti.

Ücret artışlarının fiyat artışlarına (ve dolayısıyla enflasyona) yol açacağı korkusu hayli yaygın. Sadece Almanların değil, İngilizlerin de aynı endişeyle yaşadıklarını görüyoruz. Bank of England Başkanı Andrew Bailey, ücret pazarlığının “dizginlenmesi” gerektiğini, yoksa işlerin kontrolden çıkacağını söylüyor. Barack Obama döneminde Ulusal Ekonomi Konseyi Direktörlüğü yapan Jason Furman da net: Ücretlerin artması fiyatları da artırır. Furman’a göre bu “temel mikroduyu ve sağduyu”dur.

Avrupa Merkez Bankası Başkanı Christine Lagarde, Avrupa’da faiz artırımına devam edip etmeyeceklerini görmek için ücretlerin artışına bakacaklarını söylemişti. Aynı Lagarde, geçen Mayıs ayında banka çalışanlarının ücret artışlarını tüketici fiyat artışına bağlamak istemelerini reddetmiş ve bunun “makbul ve istenilen olmadığını” yazmıştı.

Enflasyon düzeyinde ücret artışlarına şüpheyle yaklaşan bir başka merkez bankasının, Hollanda Merkez Bankası’nın başkanı Klaas Knot, ücret artışları ile fiyat artışlarının “geri besleme döngüsü” oluşturmasına karşı yüksek alarm seviyesinde olmaları gerektiğini söyledi ama şu anki ücret gelişmelerinin avro bölgesinde bir ücret-fiyat sarmalına girdiklerine dair net bir kanıt sunmadığını ekledi.

Bu konudaki en açık ifade ise ABD Merkez Bankası (Fed) Başkanı Jay Powell’a ait. Powell, neden faiz artırdıklarını açıklarken, bariz bir şekilde talebi düşürerek ücretleri de düşürmek istediklerini belirtiyor. Powell, bütün bunları ekonomiyi yavaşlatmadan ve bir resesyona sokmadan yapabileceklerini düşünüyor. Oysa açıkça, faiz artışı işsizliği artırarak işçi sınıfının pazarlık gücünü azaltmayı ve ücretleri baskılamayı hedefliyor.

Ücret-fiyat sarmalı nedir?

Teknik ücret-fiyat sarmalı tarifi şu: peş peşe gelen dört çeyreğin en az üçünde hem tüketici fiyatları hem de nominal ücretler artarsa orada bir ücret-fiyat sarmalı vardır. Daha özet bir tanım yapmak gerekirse, fiyat artışı ücret artışını tetikler, ücret artışı da sermaye sahibinin fiyatları artırmasına neden olur ve bu böyle devam eder.

Bu meselenin tarihsel örneği ise 1865 yılında Birinci Enternasyonal’de marangozlar sendikası lideri Thomas Weston ile Karl Marx arasındaki tartışmadır. Weston, tam da bugün merkez bankalarının savunduğuna benzer şekilde, ücret artışlarının sonucunda kapitalistlerin kârlarını korumak için bu artışı fiyatlara yansıttığını, artan fiyatların işçilerin alım gücünü düşüreceğini ve böylece reel ücretlerin yerinde sayacağını söylüyordu. Yani Watson, ücret artışları için girişilecek bir mücadelenin veya pazarlığın yararsız olduğu sonucuna varıyordu.

Marx’ın buna cevabı Türkçede Ücret, Fiyat, Kâr ismiyle bildiğimiz broşüründe özetlenir. Marx, Weston’a karşı üç argüman sunar: Birincisi, ücret artışları durduk yere değil, genelde öncesinde artan fiyatlara bir tepki olarak gündeme gelir. İkincisi, enflasyona neden olan unsur ücretler değildir, birden fazla unsur enflasyona etki eder: üretimin büyüklüğü, emeğin üretici güçleri, paranın değeri, piyasa fiyatlarındaki dalgalanmalar ve sanayi çevrimlerinin farklı fazları. Yani örneğin, ücretlerin aynı kaldığı koşullarda, piyasadaki para miktarında (veya paranın değerinde) ortaya çıkan bir değişim, enflasyonu tetikleyebilir. Veya yine ücretler aynı kalmak koşuluyla, emek üretkenliğindeki (yani verimlilikteki) bir değişim meta fiyatlarına doğrudan etki eder.

Dahası, Marx’a göre, ücret seviyelerindeki genel bir yükselişin genel kâr oranlarını azalttığı doğrudur ama bu metaların fiyatlarını doğrudan etkilemez. Kapitalistler ve onların ideologları, fiyatlar artacağı için değil, kârlar azalacağı için ücret artışına itiraz ederler. Buradaki fiziksel sınır, bugün çalışan işçinin yarın da çalışabilmesi için gereken geçim araçlarının ona sağlanmasıdır. Fakat Marx, bazı örneklerde, işçilerin eline geçen ücretin geçim sınırının aşağısına da itilebileceğini söyler. İşgücü maliyetlerinin bu türden düşürülmesi, ulusal çaptaki hayırseverlik veya yoksullara destek yasalarıyla tazmin edilir. Dolayısıyla, ücretlerin kârların nasıl tespit edileceği sorusu, statik değil dinamik bir şekilde cevaplanır ve cevap karşıt sınıfların mücadeleleri ve güç dengeleri tarafından belirlenir.

Tekrar olacak: İşçilerin “aşırı” ücret taleplerinin enflasyona yol açacağı iddiası, kârının azalacağını bilen kapitalistin ve onun ideologlarının gündeme getirdiği bir varsayımdır. Şimdi, bu cephedeki çatlaklara geliyoruz.

IMF’den itiraflar

IMF iktisatçılarının ücret-fiyat sarmalı için tarihten aradıkları kanıtları bulmakta bir hayli zorlandıklarını söyleyelim. Yakın zamanda yayımlanan bir makale, gelişmiş ekonomilerin son 60 yılındaki ücret-fiyat sarmallarını inceliyor.

IMF iktisatçılarının vardığı sonuç şudur: Ücret-fiyat sarmallarını, en azından fiyatlarda ve ücretlerde kesintisiz bir artış olarak tanımlandığında, yakın tarihsel kayıtlarda bulmak zordur. Üstelik IMF, bugünkü gibi reel ücretlerin düştüğü diğer tarihsel dönemlerde ücret-fiyat sarmalını bulmakta daha da zorlanmaktadır. Olan, reel ücret kaybının yalnızca bir kısmını yerine koyan nominal ücret artışlarıdır.

İktisatçıların tarihte bulduğu bugünkü gibi düşen reel ücretler ve sıkı emek piyasası örnekleri, genellikle düşen enflasyon ve artan nominal ücret dönemini önceliyor. Dolayısıyla, iktisatçıların “sürpriz” olarak nitelendirdikleri şekilde, örneklemin yalnızca küçük bir kısmında süreklileşmiş ücret ve fiyat artışları bir sonraki döneme devroluyor. Sonuç olarak IMF, nominal ücretlerdeki yükselişin zorunlu olarak bir ücret-fiyat sarmalına girildiğinin işareti olarak alınamayacağını tespit ediyor.

Uluslararası Çalışma Örgütü (ILO) de bu vaziyeti doğruluyor. 2022’nin ilk yarısında, küresel aylık ücretlerin reel olarak yüzde 0,9 gerilediği tespit ediliyor. ILO raporunda gelişmiş ülkelerdeki ücretler ile gelişmekte olan ülkelerdeki ücretler ayrıştırıldığında, gelişmiş G20 ülkelerinde reel ücretlerin yüzde 2,2 azaldığı, gelişmekte olanlarda ise yalnızca yüzde 0,8 arttığı görülüyor. ABD ve Kanada’ya bakıldığında ise reel ücretlerin bu yılın ilk yarısında yüzde 3,2 azaldığı anlaşılıyor.

OECD raporu da tabloyu tamamlıyor. Üçüncü çeyrek verilerini de içeren rapor, 2022’nin üçüncü çeyreğinde bir önceki yılın aynı dönemine göre 32 belli başlı ülkenin 31’inde reel ücretlerin azaldığını gösteriyor. 

San Fransisco Fed Başkanı Mary Daly de ücret-fiyat sarmalının en temel unsurlarından birinin, enflasyonla birlikte yükselen ücretler fenomeninin ortaya çıkmadığını itiraf etmek zorunda kalıyor.

ILO, enflasyona ücret artışlarının değil, Ukrayna savaşı ve küresel enerji krizinin neden olduğunu da geçerken söyleyiveriyor.

Enflasyonun kaynakları

Dünyanın en büyük varlık yöneticilerinden UBS’in baş ekonomisti Paul Donovan da reel ücretlerin küresel çapta düşüşte olduğunu hatırlatarak Fed’in ücret-fiyat sarmalı tezinin doğru olmadığına dikkat çekiyor.

Donovan’a göre bugünkü enflasyonun ana kaynağı kârlardaki aşırı artış. Eğer enflasyon emekten değil de kârdan geliyorsa, diyor Donovan, merkez bankaları işsizliği artırma merkezli talep daraltma yönteminden başka yollar aramalı.

Economy Policy Institute’un geçen Nisan ayında yayımladığı bir grafik, tablonun sağlamasını yapıyor. Finansal olmayan şirketlerde 1979-2019 arasında birim fiyatlardaki yükselişin yüzde 61,8’ini birim emek maliyeti oluşturuyordu. 2021’in dördüncü çeyreği ile 2022’nin ikinci çeyreği arasında ise bu oran yüzde 7,9’a düşmüş. Birim fiyatlardaki artışı sürükleyen temel unsur, yüzde 53,9 ile kâr. Onu, yüzde 38,3 ile emek harici girdi fiyatları oluşturuyor.

Peki enflasyonun kaynakları arasında başka neler var? COVID döneminde tedarik zincirlerinin ve emek üretkenliğinin azalması ve sonrasında arzın yeterli seviyeye ulaşamaması bir neden. Çin’deki sıfır COVID politikaları ve sonrasında gelen Rusya-Ukrayna savaşı da küresel tedarik zincirlerinde aksamalara ve maliyet artışlarına yol açıyor. Rusya’ya yönelik yaptırımlar da küresel enerji fiyatlarında fahiş bir yükselişe sebep oldu. 

Dahası, örneğin Britanya’da, perakende enerji şirketlerine dağıtım yapan ve genellikle büyük hedge fonları ve özel sermaye şirketlerinin sahip olduğu servis sağlayıcılar yüzde 40’a varan kârlar elde edebiliyor. “Büyük Altılı” olarak bilinen bu şirketler, enerji tedariğini neredeyse tamamen tekelleştirmiş durumda. Yurt içi ve küçük işletme müşterilerinin yüzde 99’u Büyük Altılı’ya bağlı. Buna BP, Shell, Exxon, Chevron, Total gibi uluslararası enerji tekellerinin dev kârlarını da ekleyince tablo tamamlanıyor. 1980’li yıllardan itibaren özelleştirilen Birleşik Krallık enerji dağıtım şirketleri, kâr için çalışıyor ve bunun ceremesini de hane halkları çekiyor. Şu rakam her şeyi anlatıyor: Büyük Altılı, pay sahiplerine 23 milyar sterlinlik bir kâr payı dağıttı. Bu, altılının son on yılda ödediği verginin neredeyse altı katı.

Öte yandan faizdeki artışlar ile birlikte 2021’deki fahiş kâr oranlarının azalması bekleniyor. Geçen sene enerji ve hammadde fiyatlarındaki artışların sürüklediği kârlarda ve dolayısıyla yatırımlarda bir yavaşlama olacağı kesin. Pandemi döneminde büyük kârlar elde eden büyük teknoloji şirketlerindeki aşağı yönlü eğilim, işten çıkarmalar ve finansmana erişimdeki zorluk önümüzdeki sene gelişmiş ekonomilerde resesyonun muhtemel olduğuna da işaret ediyor. 

Üstelik, enflasyonun kaynağı “aşırı talep” değil, zayıf arz olduğuna göre merkez bankalarının buna yapabilecek bir şeyi yok. Tedarik zincirlerinin bozulması, Ukrayna savaşı ve Rusya karşıtı yaptırımların yanı sıra, azalan kârlılık, emek verimliliğindeki düşüş ve yatırım iştahı arzı talebe uyduracak gibi görünmüyor. ABD’de işe alımlar hâlâ tempolu biçimde devam ederken GSYİH artışının tempo kazanamaması da gelişmiş ülkelerdeki emek verimliliği sorununun devam ettiğini gösteriyor. Dünya sisteminde süreklileşmiş ve aşağı yönlü bir talep şokunun ortaya çıkması bu nedenle mukadder görünüyor.

Avrupa

Avro bölgesi ekonomisi savaşa rağmen ayakta

Yayınlanma

AB, bu yıl için Avro bölgesi büyüme tahminini yukarı yönlü revize ederken, enflasyonun yüksek seviyelerde kalacağı uyarısında bulundu.

Avrupa Komisyonu, 21 ülkeden oluşan tek para birimi bölgesinde GSYİH’nin bu yıl geçen bahardaki %0,9’luk tahmininden yukarı doğru revize edilerek %1,2 oranında büyüyeceğini öngörüyor.

Ayrıca, Avro bölgesinin gelecek yıl da %1,2 oranında büyüyeceğini tahmin ediyor.

AB Ticaret Komiseri Valdis Dombrovskis yaptığı açıklamada, “2026 yılında Avrupa ekonomisi beklenenden daha iyi bir performans sergiliyor. Fakat bunu kesin bir gerçek olarak kabul edemeyiz; sadece dayanıklılıkla yetinemeyiz,” dedi.

Brüksel, Avro bölgesinde enflasyonun 2027 yılında %3,1’e ulaşacağını öngörüyor. Bu rakam, önceki %2,3’lük tahminine kıyasla keskin bir artışa işaret ediyor.

AB, bu yılki tüketici fiyatları artışına ilişkin tahminini de yukarı yönlü revize ederek, enflasyonun önceki %3,0’lık tahmininden sonra %3,2’ye ulaşmasını bekliyor.

Şubat ayı sonlarında başlayan ABD’nin İran’a karşı savaşı, küresel enerji maliyetlerini hızla yükseltirken, Tahran’ın Körfez ülkelerine yönelik misillemesi, petrol ve doğalgaz arzını keskin bir şekilde kısıtladı.

AB, enerji enflasyonunun gelecek yıl “yavaşlayacağını” ama gıda enflasyonunun “hızlanacağını” belirtti.

Artan enerji ve gübre maliyetlerinin fiyatlara yansıması ve 2026 yazındaki aşırı hava koşullarının hasadı aksatması bekleniyor.

Avro bölgesi enflasyonu Ekim ayında yüzde 4,0’a yükselerek son üç yılın en yüksek seviyesine ulaştı.

Bu durum, Avrupa Merkez Bankası’nın (ECB) bu yıl içinde bir faiz artışı daha yapacağına dair beklentileri artırdı.

Avrupa Komisyonu, 2026 yılının ilk üç çeyreğindeki iktisadi büyümenin “istikrarlı tüketim ve imalat faaliyetlerine fayda sağlayan mal ihracatındaki keskin toparlanma tarafından desteklendiğini” belirtti.

Fakat Brüksel, “görünümdeki risklerin, devam eden çatışmaların seyrine ve bunların küresel enerji piyasaları üzerindeki etkilerine bağlı olmaya devam ettiği” uyarısında bulundu.

AB ayrıca jeopolitik gerilimler, ticaret politikası, finansal piyasalardaki çalkantılar ve diğer teknolojik, güvenlik ve iklimle ilgili riskler dahil olmak üzere çeşitli “belirsizlik kaynaklarına” da işaret etti.

AB’nin en büyük iki ekonomisi olan Almanya ve Fransa için yapılan tahminler de önemli bir farklılık gösterdi.

Almanya’nın bu yıl %1,3 büyüme kaydetmesi bekleniyor; bu rakam, ilkbaharda öngörülen %0,6’nın iki katından fazla.

Ne var ki Fransa’nın bu yıl sadece %0,4 büyüyeceği tahmin ediliyor; bu rakam, ilkbaharda öngörülen %0,8’in önemli ölçüde altında.

AB, gelecek yıl da durumun daha iyi olmayacağını belirterek, Almanya’nın %1 büyüme kaydetmesi beklenirken Fransa’nın büyüme oranının %0,6 olacağını belirtti.

Okumaya Devam Et

Avrupa

Deutsche Bank sızıntıları: CEO Sewing bankadaki “karmaşaya” dair uyarı almış

Yayınlanma

Financial Times’ın incelediği 15 milyondan fazla sızdırılmış belge, Deutsche Bank CEO’su Christian Sewing’in Nisan 2018’de bankada “tam bir karmaşa yaşandığı” hakkında uyarı aldığını ortaya koydu. Belgelerde Jeffrey Epstein bağlantılı 582 milyon dolarlık şüpheli işlemler ve 28 bin sorunlu müşteri öne çıkarken, banka 2019-2025 döneminde kontrol sistemlerine 7 milyar euro yatırdığını açıkladı.

Almanya’nın en büyük bankası Deutsche Bank’ın CEO’su Christian Sewing, göreve başlamasından iki hafta sonra bankada “tam bir karmaşa” yaşandığına dair bir uyarı aldı.

Financial Times (FT) gazetesinin 15 milyondan fazla sızdırılmış belgeye dayandırdığı haberine göre, operasyon direktörü (COO) Frank Kuhnke bu uyarıyı Nisan 2018’de gönderdiği e-postayla iletti.

Sewing’in sözleşmesi ise geçen ilkbaharda 2029 yılına kadar uzatıldı.

Sewing, bir yandan daha fazla risk alınması çağrısı yaparken diğer yandan sorunların sorumluluğunu astlarına yıkmaya çalıştı.

Deutsche Bank, son yıllarda kara para aklama şüphelerini gecikmeli bildirdiği gerekçesiyle defalarca para cezasına çarptırıldı.

Almanya Federal Finansal Denetim Kurumu (BaFin), bu gecikmeler nedeniyle yürütülen soruşturmayı denetlemek üzere 2018’den 2024 sonuna kadar bankaya özel temsilci atadı.

Deutsche Bank sızıntısı: Epstein adına 3 binden fazla işlem yapılmış

Banka, Jeffrey Epstein bağlantılı 582 milyon dolarlık şüpheli ödemeyi işleme aldı

Sızdırılan belgelerde ortaya çıkan olaylar arasında, pedofil fuhuş şebekesi yöneticisi Jeffrey Epstein ile bağlantılı 582 milyon dolar tutarındaki şüpheli ödemelerin banka üzerinden geçirilmesi de yer alıyor.

Yatırım birimindeki 28 bin sorunlu müşteriyle ilişkisini kesemeyen banka, denetleyici kurumlara esasen “hukuk alanı dışında faaliyet gösterdiğini” itiraf etti.

Büyüme peşinde koşan Deutsche Bank, yeni müşteriler başvurduğunda neredeyse hiç fazladan soru sormuyordu.

Banka içinde “müşterini tanı” (KYC) ilkesi alay konusu oluyor ve “kendi kariyerini bitirmek” diye tanımlanıyordu.

Belgeler, Deutsche Bank’ın denetçisi KPMG’nin 2015’ten itibaren üç yıl boyunca bankadaki müşteri verilerinin “yetersiz” olduğu sonucuna vardığını gösteriyor.

ABD ve İngiltere’den müfettişler aynı yıl, “ayna işlemler” adı verilen yöntemle yürütülen geniş çaplı bir kara para aklama düzenini ortaya çıkardı.

Deutsche Bank daha sonra bu dosyada uzlaşmaya giderek 630 milyon dolar ödedi.

Müşteri sorununu 2017 sonuna kadar çözeceğine dair defalarca söz veren banka, takvime uyamadı ve yalnızca “delikleri yamamakla” yetindi; ardından da sıkı bir incelemeye alındı.

Deutsche Bank, müşteri inceleme prosedürlerindeki eksiklikleri 2024 yılında giderdiğini savunuyor.

Banka, 2019’daki iyileştirme programı sırasında kestirme yöntemlere başvurdu ve finansal raporlamadaki sorunlar hakkında hissedarları bilgilendirmedi.

Ayrıca milyarlarca euroluk işlemler yürütülürken ciddi hatalar yapıldı.

Sewing, Friedrich Merz ile yaptığı telefon görüşmesini anlattı

Peş peşe patlak veren krizlerin ardından bankaya çekidüzen verme sözü veren Sewing, tabloyu “felaket” diye nitelendirdi.

Sewing, CEO koltuğuna oturduktan sonra Almanya’nın müstakbel Başbakanı Friedrich Merz ile telefonda görüştü.

Merz o dönem, Deutsche Bank’ın en büyük hissedarlarından ABD’li yatırım şirketi BlackRock’ın Almanya biriminin denetim kurulu başkanıydı.

Sewing, 14 Nisan 2018 tarihli e-postasında Kuhnke’ye bu telefon görüşmesinin “çok iyi ve uzun” geçtiğini yazdı.

CEO mektubunda şu ifadeleri kullandı:

“Son derece kararlı bir tonla, Deutsche Bank’ın krizden çıkmasının ve bankamızın Almanya ile Avrupa’da öncü bir oyuncuya dönüşmesinin ulusal çıkarlara uygun olduğunu açıkça belirtti.”

Sewing mektubuna şöyle devam etti:

“Özellikle bu kelimeleri seçti ve isim vermemekle birlikte Berlin’de ve Alman iş dünyasında pek çok kişinin bu görüşü paylaştığını ekledi. Onların desteğinden emin olabiliriz.”

Sewing bu görüşmenin ardından bankanın “son bir kurşunu” kaldığı uyarısını yaptı.

Sewing iç denetim birimlerindeki personelin azaltılmasını önerdi

Mayıs 2018’deki ilk yıllık olağan genel kurul toplantısında köklü sorunların varlığını kabul eden Sewing, bankayı “toplum yararına” yöneteceğine ve “biraz daha sıkıcı” hale getireceğine söz verdi.

Genel kuruldan bir hafta sonra bir meslektaşına, “Kurduğumuz kontrol sisteminin de dengesinin biraz bozulduğu hissine kapılıyorum” diye yazan Sewing, bunda “benim de hatam var” ifadesini ekledi.

Sewing, 2013-2014 yıllarında denetim birimini yönetirken bankada “kontrol eksikliği” gözlemlediğini belirtti.

“Şimdi ise sarkaç aşırı derecede, yüzde 110 kontrol yönüne savruldu” diyen Sewing, “her türlü soruşturma ve benzeri işlerle uğraşan çalışanların ve komitelerin” sayısını azaltmayı önerdi.

Bunu yaparken de alınacak önlemlerin “gerekçeli” olmasını ve denetleyici kurumların itirazına yol açmamasını istedi.

Deutsche Bank’ın patronu ayrıca çalışma arkadaşlarını daha atılgan davranmaya ve “iş avına çıkmaya” çağırdı.

Avrupa Merkez Bankası bu çağrı üzerine itirazlarını ileterek Deutsche Bank’tan açıklama istedi.

Denetim kurumunun kişisel sorumluluk yüklemesi Sewing’i rahatsız etti

Denetleyici kurumların ilgisi Sewing’in hoşuna gitmiyordu.

Finansal denetim kurumu BaFin, 2019 yılına gelindiğinde eksikliklerin giderilmesinden yönetim kurulu üyelerinin şahsen sorumlu tutulmasında ısrar etmeye başladı.

Kurumun belgelerinde en ciddi sekiz sorunun altısında “asli sorumluluk” yüklenen kişi olarak adı geçmeye başlayınca Sewing açık bir rahatsızlıkla tepki gösterdi.

Sewing gönderdiği e-postada, “Bana neden bu kadar fazla ilgi gösterildiğini kesinlikle anlamıyorum” diye yazdı.

CEO ayrıca, “Beni mümkün olduğunca bu işe bulaştırmamaya çalışacağımız yönünde anlaştığımızı sanıyordum” ifadelerini kullandı.

Deutsche Bank ise Sewing’in yalnızca “diğer pek çok görevinin yanı sıra” bu sorunları çözmeye “kaynaklarının yetip yetmeyeceğini sorguladığını” öne sürüyor.

FT’ye göre, Deutsche Bank’ı yeniden kâra geçiren ve hisse değerini yükselten yeniden yapılanma nedeniyle övülen CEO, kurum içi yazışmalarda bambaşka bir profil çiziyor: Sewing kimi zaman bankayı daha fazla risk almaya çağırdı, denetim kurumlarıyla yaşanan sorunların sorumluluğunu ise astlarına yıkmaya çalıştı.

Deutsche Bank: Bugün artık farklı bir bankayız

Deutsche Bank resmi açıklamasında, “Bugün artık farklı bir bankayız. Deutsche Bank, Christian Sewing yönetiminde köklü bir dönüşümden geçti” ifadelerine yer verdi.

Banka, 2019’dan 2025’e kadar mevzuata uyum ve kara para aklamayla mücadele gibi kontrol sistemlerine 7 milyar euro yatırım yapıldığını, bu alanlarda çalışan personel sayısının da üç yılda yüzde 26 arttığını belirtti.

Açıklamada ayrıca şu ifadelere yer verildi:

“Kaydettiğimiz ilerleme piyasa, başlıca düzenleyici ve denetleyici kurumlar, müşteriler ve diğer paydaşlarca kabul görüyor. Kontrol sistemimizi sürekli geliştirmeye ve dürüstlük kültürünü korumaya kararlılıkla devam ediyoruz.”

Okumaya Devam Et

Avrupa

İtalya, tartışmalı “antisemitizm” yasasını kabul etti

Yayınlanma

İtalya parlamentosu, “antisemitizmle mücadele”yi amaçlayan bir yasa tasarısını nihai olarak onayladı.

Bu tasarı, eleştirmenlerin ifade özgürlüğünü ve Filistinlilerin hakları için savunuculuk faaliyetlerini kısıtlayabileceğini öne sürdükleri tartışmalı bir tanımı da içeriyor.

Salı günü geç saatlerde alt meclis tarafından 147’ye karşı 93 oyla kabul edilen yasa tasarısı, Uluslararası Holokost Anma İttifakı’nın (IHRA) antisemitizm tanımını benimsiyor.

Bu tanımda, İsrail’e yönelik bazı eleştiriler de “antisemitik davranış örnekleri” olarak sınıflandırılıyor.

Yasaya karşı çıkanlar, bu önlemin Filistinlilerin hakları için yürütülen savunuculuk faaliyetleri üzerinde caydırıcı bir etki yaratabileceğini belirtirken, Başbakan Giorgia Meloni’nin liderliğindeki koalisyon ise bunun şiddet ve ayrımcılığın üstesinden gelmek için gerekli olduğunu savunuyor.

Yasa, ihlal edenlere yönelik herhangi bir para cezası veya cezai yaptırım içermiyor.

Yeşil-Sol İttifakı (AVS) grubunun eş lideri Angelo Bonelli, “Sağ, eleştirileri bastırmak için antisemitizm tasarısını istismar ediyor,” dedi.

İtalya’da, 7 Ekim 2023’te Hamas’ın İsrail’e düzenlediği Aksa Tufanı operasyonunun ardından başlayan Gazze savaşıyla birlikte Filistin yanlısı aktivizmde bir artış yaşandı.

Sol partiler bu hareketleri geniş çapta desteklerken, Meloni hükümeti bazı protestocuları kargaşayı kışkırtmakla suçladı.

İtalyan Yahudi Toplulukları Birliği (UCEI) Başkanı Livia Ottolenghi, yasanın kabul edilmesini memnuniyetle karşılayarak, bunun İtalyan sivil toplumunun “demokratik bağışıklık sistemini” güçlendireceğini belirtti.

Ottolenghi yaptığı açıklamada, “Antisemitizmle mücadele, partizan bir mücadele değil, toplumun tamamı için verilen bir mücadeledir ve siyasi duruşlara tabi tutulamaz,” dedi.

Sol tasarıyı büyük ölçüde reddettiği halde, ana muhalefet Demokratik Parti’den (PD) küçük bir milletvekili grubu, parti liderliğinin tasarıya karşı oy kullanma çağrısına karşı gelerek çekimser kaldı ve bu konudaki iç bölünmeleri ortaya koydu.

PD, Gazze’deki şiddeti kınadı ama müttefikleri Beş Yıldız Hareketi ve AVS kadar açık sözlü davranmadı.

Bu iki parti de İsrail’i soykırımla suçluyor.

Muhalefet partileri, hükümete antisemitizm tanımını değiştirmesi için defalarca çağrıda bulundu.

Bu çağrılar dikkate alınmadı ve koalisyon, önlemin İsrail hakkındaki tartışmayı kısıtlayacağına dair suçlamaları reddetti ve siyasi eleştiri hakkının tam olarak korunmaya devam edeceğini vurguladı.

Koalisyon ortağı Forza Italia partisinden Paolo Emilio Russo, “Demokrasimizin temel taşlarından biri olan ifade ve eleştiri özgürlüğünü kimse hiçbir zaman kısıtlamaya çalışmadı,” dedi.

Yasa tasarısının destekçileri, Gazze savaşının başlamasından bu yana antisemitik olaylarda görülen artışın ardından daha güçlü koruma önlemlerine ihtiyaç olduğunu belirtti.

Ülke çapında antisemitik olayları izleyen ve Milano’daki Yahudi Çağdaş Belgeleme Merkezi’nin (CDEC) bir araştırma birimi olan İtalya Antisemitizm Gözlemevi, 2025 yılında 963 vaka kaydetti. Bu rakam, 2022’de bildirilen sayının neredeyse dört katı.

CDEC direktörü Gadi Luzzatto Voghera, Reuters’a yaptığı açıklamada, “İnsanların itilmesi, tükürülmesi veya tokatlanması gibi olaylarda artış gördük. 2025 yılında 18 vaka kaydettik; bu yılın ilk altı ayında ise 10 vaka kaydettik,” dedi.

Okumaya Devam Et

Çok Okunanlar

English